Alles staat op zijn plaats terug. Van de eerste keer gezorgd dat ik straks kan wisselen van PC. Mijn SX280 kan niet meer dan 1GB geheugen aan en de GX280 heeft nog wel een paar slots over en kan gerust opgedreven worden tot een stevige 4GB; niet onmiddellijk mijn betrachting met dit systeem maar toch iets meer dan 512MB ware welkom. En ik wil toch Vista, Office2007 en CS3 relatief vlot kunnen draaien op mijn PC.

Of toch nog even wachten en wat centen aan de kant zetten voor onmiddellijk een nieuwe quad core met 4GB RAM en een RAID 1 van minstens 500GB?

Vanavond nog even de mening van een echte professional gevraagd over wat te doen tegen het exeburant veel zonlicht en bijgevolg de extreme warmte. Eerdere progingen (zonnewering binnen, glasfolie) hebben niet of niet voldoende geholpen.

Het voorstel werd geopperd om het met natuurlijke en eenvoudige middellen te benaderen: een vertikaal scherm met Leilinden. Daar moeten we eerste natuurlijk eens stevig over nadenken en het wat laten bezinken. Het heeft toch een mogelijk bijzonder grote impact op de kijkhoek die er ons nog zal resten van binnen, afhankelijk van de berekening van de ideale zonnehoek natuurlijk.

‘t is weer gank… Fien heeft een keer goed overgegeven in haar bed.

Inge is al ziek, nu nog Fien, Tijs blijft alles netjes ophouden…

Wanneer het mijn beurt is? Geen idee, zolang het maar na het weekend is.

Hij staat er: de tent. Niet een tent met zeil en stokken maar ons ‘strandhuisje’. Ieder jaar hetzelfde liedje: net na de paasvakantie moet het op een vrij korte tijd opgezet worden, en dat betekent alle losse onderdelen transporten vanuit het verre Avekapelle naar Blankenberge en met de beschikbare mankrachten wordt het geheel opgezet.

Dit jaar heb ik wel met een stift op bepaalde panelen aangeduid wat voor, achter, boven en onder is. Dat zou ons alvast een hoop vertwijfeling besparen volgend jaar.

En al dat werken op het feest van de arbeid!

Het is lang geleden dat ik op vrijdag nog eens zomaar een terrasje gedaan heb.

Met de collega’s naar l’Estaminet getrokken en eenmaal Pasen gepasseerd, staat de terras klaar. En dit jaar een volledig vernieuwde terras.

Gezien natuurlijke materialen (hout en zo) meer dan ooit ‘in’ zijn maar tot ieders grote spijt niet altijd even gemakkelijk te onderhouden zijn, hebben ze dan ook maar gekozen voor een soort composiet versie van Bankirai. En het ziet er nog vrij goed uit in alle eerlijkheid. Misschien een idee voor onze terras binnen hier en twee jaar ofzo.

Vanavond officieel opnieuw gestart met mijn persoonlijke “War Against Wied”. Omdat de paasvakantie ten einde is en onze kroost nog wel even uit het gras zal blijven, het zo goed als windstil is en ik er eigenlijk wel een beetje zin in heb, heb ik de sproeier bovengehaald en eens flink het gazon proberen te ontdoen van alles wat geen gras is.

Niet onmiddellijk wat ik ambieer vaak te doen – en daarmee bedoel ik niet het werken in de tuin an sich maar het herhaaldelijk gebruik maken van sproeimiddelen – maar de hoeveelheid onkruid ten opzichte van het totaal volume was niet echt in een aanvaardbare balans. Een goeie week wachten en laat ons hetzelfde resultaat als vorige keer verhopen.

Fien is genezen en heeft dan ook dringend wat extra frisse buitenlucht nodig en eerlijk gezegd kunnen we ook een paar scheppen gebruiken.

Met zijn allen naar het strand een keer goed lopen en vliegen en crossen en vlammen en rollen en draaien en als het maar goed uitleven is.

Tijs zag de zee en was er onmiddellijk ongeloofelijk vol van, zolang de golven maar niet te dicht kwamen (en te dicht, dat is minder dan vijf meter). Fien daarentegen was al even vol van de zee maar zag een wandeling Engelandwaarts wel perfect zitten. Maar het was vooral genieten.

Ik vraag me eigenlijk af waarom we dat niet vaker doen.

En om twee van de zeven werken van barmhartigheid – de eerste twee – in daden om te zetten, zijn we dan nog even gestopt in het Strandcafé. Tijs en Fien een croque uit het vuistje en wij een bordje met een broodje ham en kaas en bijbehorende groentjes (of “smos” zoals men ook wel eens pleegt te zeggen).  Alhoewel die twee het duidelijk liever andersom gezien hadden.

Fien was, het was voorspeld, zo goed als weer de oude maar nog wel een beetje moe.

Tijs, die ook al niet te vet veel geslapen had deze namiddag, kon ook iets vroeger dan anders naar boven vertrekken.

Hurray! een avondje extra vroeg beginnen voor ons alleen!

Maar dan - nog geen groot halfuur later - geroep, gekrijs, getier. Heel haar bed was een vijver van chocomousse geworden. (OK, het genezingsproces iets te optimistisch ingeschat) En eer dat dat allemaal opgekuist was – Fien en Tijs weer in hun bed konden én de resten opgekuist én de eerste manuele reinigingen van al het schade berokkende linnen, was het voor ons ook bedtijd.

Tot daar ‘onze’ avond.

En onze Fien heeft vandaag definitief het aantal wielen aan haar fiets gehalveerd. Helemaal – of toch zo goed als – alleen geleerd met de fietsen op school.

Resultaat is dat ze nu zo goed als helemaal niet meer van haar fiets te krijgen is.

Het zal in ieder geval nu een stuk gemakkelijker zijn om met Fien naar het strand te trekken. Het grote probleem om én Fien én Tijs bij Inge op de fiets te krijgen en veilig aan te komen aan de strandcabine zal misschien op die manier opgelost worden.

En de titel says it all!

Smakelijk!

Vandaag eens stevig de handen uit de mouwen gestoken om eens wat plaatsen in ons huis.

Bijna niet te geloven wat voor een rommel een mens allemaal kan verzamelen in nog geen vier jaar tijd. Bijna heel de auto vol met allerhande rommel die beter thuishoort op het containerpark dan in onze berging. En dan is dat nog alleen maar de berging! Misschien toch wat meer continu alles in orde houden en mijn verzamelwoede wat inperken.

Vanvond de voorstelling van de tweedaagse aan de medewerkers. Toch de presentatie twee keer kunnen gebruiken.

Terug thuis en onmiddellijk, als voorbeeldige ouders, goede huisvaders en ordentelijke mensen, alles op zijn plaats doen: koffers uitpakken, was sorteren, rest van de etenswaren in de (koel)kast, speelgoed in de juiste bakken en kinderen in hun eigen bed.

Toch blij weer in een normaal bed – lang genoeg, breed genoeg en vooral een matras die naam waardig – te mogen slapen.

We zijn er mee weg. En waarschijnlijk geen Internet. Maar het zal wel zonder ook kunnen (alhoewel dit toch al heel lang geleden is dat ik nog 5 dagen net-loos geweest ben).

Op de notebook, die toch meegaat, 3 filmpjes voor in de auto, je weet nooit.

En dan vooral zwemmen en niets doen zekers.

Yippie… weekend… daarnet nog eens naar het containerpark getrokken, blijkbaar voor veel mensen een traditionele weekend uitstap. Het was dan ook dringend bij ons: een hoop papier, de restanten van onze tijdelijke keukentafel waarvan het blad – el cheapo marmer – niet meer verder als één geheel door het leven wou gaan, bakken met glas, de pmd rommel, een bebat doosje of twee vol batterijen, restanten van een kattebak, een kapotte friteuse, … kortom, een goeie auto vol. Misschien dat ik die er ook nog eens drop.

En dan nu… de eerste keer dit jaar het gras wat toppen.

Onze fantastische Philips teevee is nu al drie keer terug vertrokken wegens een niet goed uitgevoerde poging tot herstelling. Er zat wat te veel brom in een box en af en toe viel het geluid in die box gewoon weg. De eerste herstel poging was gewoon een puur fiasco. Terwijl het vroeger af en toe gebeurde, werd het toestel uitgepakt en was het fenomeen onmiddellijk waarneembaar. Resultaat: Vandenborre liet het toestel wel staan maar er werd een nieuwe call gelanceerd.

Een paar dagen later was het toestel weer verdwenen en hadden we een toestel dat er toch iets beter door kan gaan als vervang toestel maar nog steeds gigantisch slecht was. Nu kwam het toestel weer eens terug maar nog steeds niet helemaal hersteld. Opnieuw hetzelfde ritueel en deze keer toch serieus aangedrongen een ander toestel te krijgen. Blijkbaar moet dit via Philips zelf lopen maar die hebben gelukkig de juiste actie genomen en onze wens ingewilligd. Het nieuwe toestel staat nu opnieuw te spelen en er lijkt niets meer mis te zijn.

Laat ons hopen dat het zo blijft.

Morgen moet Inge haar vader onder het mes en is, ziekenhuisgewijs betekent dit dat hij vandaag al opgenomen wordt in de grote gemeenschap van half bedlegerigen, half werkenden (alhoewel dat numeriek deze laatste helft denk ik toch wint). Ik heb ooit eens twee nachten in het ziekenhuis doorgebracht als volwassenen bij Fien die opgenomen was en ik kan je verzekeren dat het bed en de atmosfeer thuis toch een stuk beter is.

Het was direct weer vollenbak vandaag. Alleen me al door de relatief grote hoop ongelezen e-mails worstelen was meer dan een dag werk en bijgevolg ben ik nog niet helemaal waar ik zou moeten zijn.

En de verdomde wagen is nog steeds zoals onbetrouwbaar als **** (geschrapt wegens niet al correct en te cliché matig) maar ik kan gelukkig nog altijd mijn schoonvader zijn wagen gebruiken om mijn noodzakelijke verplaatsingen te doen. Nu zou dit ook mogelijk moeten zijn met het openbaar vervoer, maar het tijdsverlies is enorm in mijn geval (nu doe ik er ongeveer twintig minuten over van thuis naar het werk terwijl dit met de trein/bus/te voet dit minstens een uur zou zijn) en de inflexibiliteit nog een stuk groter. Vorig jaar, een groot stuk voor de zomer, heb ik ooit eens gezegd het traject met de fiets af te leggen maar dat heb ik nog niet gedaan. Misschien dat ik het deze zomer wel nog eens probeer. Ik moet toch dringend iets aan mijn conditie doen. 

Zonet mijn klopje gekregen. Het kon niet echt uitblijven na de laatste dagen en het nogal redelijk rammelen met mijn biologische klok.

En van rusten is er vandaag eigenlijk niet veel sprake geweest. Er moest nog langs alle kanten zoveel gebeuren dat het eigenlijk meer dan redelijk druk was. Ik was zelfs – schande, slechte ouders komen dit zelfs niet echt tegen -  op een paar minuten vergeten Fien af te halen in de opvang maar was gelukkig nog net op tijd om niet helemaal te laat te zijn (er waren nog 2 kinderen waarvan Fien er eentje was en ik was eigenlijk nog niet eens tien minuten te laat).

Hoe dan ook, straks iets vroeger slapen dan gewoonlijk en morgen terug aan de slag.

Het zijn weer leuke dagen die komende zijn.

Morgen een voormiddagje vertoeven op de werf, in de namiddag administratie afwerken.

Dinsdagvoormiddag Brusselwaarts alwaar we in de voormiddag wat training volgen en in de iets latere namiddag de betere anti-spam oplossingen kort bestuderen en indien mogelijk al evalureren.

En dan woensdagmorgen first thing met de trein Zaventemwaarts, vandaar naar Frankfurt en dan iets verder doorsteken om rond 8h lokale tijd in Tokyo aan te komen.
Na de voorziene vier nachten keren we – waarschijnlijk relatief vermoeid – huiswaarts. De trip en de ervaring zal welk leuk zijn, maar al bij al verlies ik toch wel een dag tijdzonegewijs.

Het weekje is weer goed gevuld en ik vermoed dat, door mijn afwezigheid, het op het thuisfront ook wat drukker zal zijn dan anders.

Het is officieel en professioneel bevestigd: de griepepidemie is in het land (en schijnt er nog een week of zes te blijven) en ik ben er slachtoffer van.

Het is wel zo dat ik ergens in december mijn vaccin gekregen heb, maar dat wil helemaal niet zeggen dat er niet meer vatbaar voor ben. Sinds dinsdag zit ik met een kwakkelgriepje en het feit dat die niet helemaal doorbreekt is waarschijnlijk door het vaccin. Langs de andere kant ben ik met de nodige hoeveelheid Sedergine blijk ik toch nog een beetje mens.

Nu is een beetje ziek zijn ook niet echt erg. Eens dubbel warm vertroeteld worden door vrouw en dochter (Tijs is ook meevoelend maar van vertroetelen is er niet echt sprake), een nostalgische zaterdagnamiddag doorbrengen in de zetel met de notebook binnen bereik maar niet altijd op de schoot en vooral een film uit de oude doos (vandaag op één was dat The Glenn Miller Story).

Zo wil ik nog wel eens ziek zijn.

Misschien ben ik wel te moe om heel lang te kunnen slapen. Gelukkig was het niet meer helemaal donker en had ik toch wel al een beetje een ochtendgevoel. Het ziet er trouwens naar uit dat het mooi weer zal zijn dit weekend en dat betekent – spijtig of niet – dat de context bijzonder geschikt is om de allereerste keer dit jaar het gras een kopje kleiner te maken.
Maar nu eerst nog wat werken en straks eens iedereen met een zoen wakker maken.

Eerst de adapter, daarna de doos zelf en nu weer iets maar geen idee wat het is

Dus

- kabel rechstreeks in de ene PC

- telenet modem powercycle

- connectie

- hub ertussen

- pc nog steeds connectie

- notebook met draad maar die krijgt geen IP adres (awoe Telenet)

- dan maar apripa adres gebruiken van de notebook en op de pc ook

- truuk want dhcp en vast op één adapter lukt niet, dus dhcp adres van telenet overgenomen met gw en sb en dns en als tweede adres een apripa ingevuld

terug online!!!

Wat is het volgende?

Dit zal wel ongeveer mijn laatste item worden van 2006.

De fotoshoot van een paar weken geleden kreeg het volgende resultaat (foto’s genomen door mezelf in het decor van onze dochter en kaartje geconipieerd door mijn eega).

Bij deze alvast allen een gelukkig, voorspoedig, gezond, liefdevol, vredevol, succesrijk en vooral rijk 2007 toegewenst!

Bijna halverwege de vakantie/mijn verlof en eindelijk zijn de eerste ontwenningsverschijnselen aan het wegebben.

Nu nog een kleine twee weken vakantie die stevig gevuld raken met twee kinderen en één eega, feestdagen, vergaderingen en nog wat opkuiswerk thuis.

Maar dagen als vandaag en gisteren – druk maar zeer gezellig – mogen er blijven komen natuurlijk.

Het is toch godgeklaagt dat al de kado’s waarvan je echt denkt dat ze het verschil kunnen maken, zo ongeloofelijk duur zijn.

En erger, eenmaal je denkt dat je het gevonden hebt en je met de veel te hoge prijs hebt verzoend, blijkt dan dat het niet meer op voorraad is.

Nu ja, in mijn geval wordt het kado vaak gecombineerd met mijn verjaardag – en in mijn vroeger jaren =nog gecombineerd met een Sinterklaas. Dit betekent dat de echte datum van afgifte en kerstmis wel een dag of tien mogen verschillen.

Er is nog hoop.