Tot woendag zekers.

(De volledige tekst vind je ook hier)

Ik ga hier niet beginnen over de kwaliteit van de zomer an sich, daar wordt er al genoeg over geplaverd.

Nee, teken dat de zomer echt gedaan is, is het feit dat we zaterdag onze strandcabine hebben afgebroken en aanhangwagen-gewijs naar mijn peter in Avekappelle (zie ook hier).

En laat ons hopen dat we volgend jaar iets vaker onze tent mogen populeren.

En wat zaterdag betreft, genoten om nog even een bekende tot aan de oksel in zee zien dansen met een net achter hem om wat garnalen en met een beetje geluk ook een visje of twee te pakken te krijgen. Zijn vangst was in de lijn van de zomer echter genen vetten.

Langs de ene kant een beetje stom, langs de andere kant gewoon goed.

Stom want het is de laatste keer dat we tijdens het schooljaar er nog even van tussen kunnen zonder aan de schoolplicht van Fien te verzaken.

Gewoon goed want het is het beste moment van het jaar en het is best betaalbaar, zelfs tijdens het hoogseizoen.

hmmm… (kwijlende wegdromend ge-hmmm à la Homer Simpson in dezelfe zin als “bier”) een terras onder een soort pergola met binnen strompelbereik een zwembad en barbeque nog een huppel verder.

En laat er ook nog wel een wijnboer of twee niet al te ver zijn, een klassiek klein dorpje met de nodige kleine middenstanders (een stokbrood is een stokbrood).

Nog 9 maanden en een week en we zijn er mee weg.

Na de vorige weken opnieuw een paar keer in het rood gegaan te zijn en na de fantastische opening van vrijdag heb ik vandaag en gisteren nog geen klop gedaan die naam waardig. Zaterdag geen computer aangezet en vandaag enkel maar om de TV gids te raadplegen. De e-mail heb ik al heel snel eens doorlopen op mijn parel.

En morgen allen schoolwaarts!

De overige weken van de zomer waren al niet veel rustiger behalve een stuk later vertrekken.

Echt dus wel tijd dat de zomer een beetje gedaan is en een mens eindelijk een beetje rust kan nemen.

Nu heeft Inge ergens op de wereld een hotel geboekt met bijbehorende vlucht naar en van, het laatste weekend van september. Geen idee waar maar ik heb er het volste vertrouwen in.

Genieten! Ikke! Héél véél genieten!

In normale omstandigheden, wat deze ook mogen wezen met dergelijke buien, kom ik daar helemaal niet van wakker; maar deze keer vond Tijs het ook iets te veel en is verschillende keren beginnen wenen. Zijn bed staat nu eenmaal zo goed als onder een Velux en bijgevolg hoort hij dat extra goed.

Na drie keer in iets minder dan een half uur te zijn opgestaan om hem te sussen, heb ik toch maar zijn bed verplaatst wat verder van dat venster en het laatste half uur heb ik hem niet meer gehoord.

Mijn slaap was er wel aan daarentegen. Toen ik naar beneden ben vertrokken toch nog even binnengekeken en kon me niet van de indruk ontdoen dat hij toch iets dieper was weggekropen onder zijn donsdekentje.

Straks weer de lieslaarzen aandoen om met droge voeten tot aan de auto te raken vrees ik.

Er is natuurlijk nog vanalles te doen thuis zoals klussen, ontrommelen, vanalles en nog wat voor vanalles en nog wat. Maar om die stress even beslist om zo goed als de rest van de dag relatief ver weg te zijn.

En in de koffer – buiten het blauwe pispotbeerjte van thuis want Tijs zit wordt langzaam een grote jongen en mag als alles goed blijft gaan volgende maand naar school – de picknick.

En man, wat het ik ervan genoten. Niets speciaals wat het eten betreft maar het genot van Fien en Tijs (en natuurlijk ook wel Inge).

Fien noemde dit zelfs de mooiste dag van haar leven! We zullen het maar enthousiasme noemen zeker…

Maar helaas pindakaas, slechts zeven van de acht stoelen waren binnen in het lokale filiaal. Geen enkel probleem echter, er zou een dag later er eentje van het andere filiaal doorgestuurd worden.

Een dag later: de stoel, maar spijtig genoeg niet het juiste model.

Nog een dag later – na wat rondbellen – een tweede stoel maar spijtig genoeg weer een andere.

En dan, drie dagen later, een derde stoel en een derde keer verkeerd.

Dan maar nog wat wachten en – toeval of niet wat de aantal betreft – vier dagen een vierde stoel en laat het dit keer wel de juiste zijn.

Natuurlijk met veel excuses en van die dingen. En morgen zetten we twaalf man aan de tafel, Nog ergens, euhm, vier stoelen zekers…

Daarnet BBQ (met een heerlijke forel) en hoe langer dat we er zaten, hoe meer vliegen er op de oversteek kwamen te zitten (zie ook hier). Gevolg is dat er ook een fractie van het aantal buiten beslist heeft eens binnen te komen kijken en dat dankzij het herhaaldelijk mensenverkeer via het openschuiven van de vliegenramen.

• Eerste jacht rond 20h30 (net geen tien minuten): 24 gevloerde vliegen
• Tweede jacht rond 20h45 (opnieuw iets meer dan vijf mintuen): 21 genekte krengen
• Derde jacht rond 21h30 (net onder het kwartier): 22 gemepte gevleugelden

Dus: in een half uurtje 67 facetogen minder op deze planeet en in mijn woonkomer!

Onderweg naar het strand nog even gestopt aan de gigantisch ijspiste om even mijn gat af te koelen aan de geïmporteerde sneeuw.

En zodra we op het zand aankwamen, was ik al op terugweg om de vergeten sleutel van de Kabine op te halen en met een dergelijke hitte (en lome benen wegens net iets te veel Armagnac de avond ervoor) is 13km/h al meer dan genoeg. Gevolg: vrouw en kroost hebben schaduw gezocht bij/in/rond en bijna onder de kabine van de dagmoeder voor wie de rustige namiddag bijgevolg ook een stuk tot het dagdromen behoorde.

En dan, eenmaal de lichaamstemperatuur te hoog laten stijgen door bijna een volle twee minuten op mijn eerder half bevroren achterwerk te zitten in het mulle zand te zitten, was het meer dan tijd om af te koelen in het door een overvloed van toeristen bezoelde water.

Man man man, was dat koud. En man man man, zo koud dat ik bij een eventuele controle waarschijnlijk niet meer voor mijn herhaalde woorden aan het begin van deze zin zou kunnen doorgaan en dan vooral eenmaal de wild opzwiepende golven mijn navel bevuilden.

En Tijs, die had de diepte niet nodig (maar horizontaal kon hij toch kiezen voor kopje onder) en Fien wou altijd maar verder. Maar eenmaal ikzelf het iets te koud begon te vinden aan mijn okselhaar, was het toch ver genoeg.

Meer van die zondagen!

Normaal roept hij nog tussen de één en tien keer – om welke reden dan ook – maar dit is al het geval niet meer. De eerste keer is wanneer Inge of ik nog bij hem langs moeten gaan. Iedere avond, mits beiden thuis, wisselen we af. En wie die avond Fien verhalend onderstopt, moet onvoorwaardelijk Tijs nog eens opnieuw instoppen eer hij min of meer zwijgt.

En waarom is hij dan stil? Het strand lokt hem en bijgevolg is er geen sprake van een namiddagdutje.

Misschien iets wat we meer moeten herhalen.

Helemaal niet conform de inhoud of zelfs maar een groot stuk de sfeer van het nummer maar enkel de vangzin.

Eindelijk vandaag. Gisteren nog even wachten op mooi weer maar aan de kust werden we weer eens stevig achteruit geschoven. Vandaag begon het alles behalve goed met een stevig onweer en gekletter en gedonder (waar ik trouwens met meer dan eenvoudige fascinatie naar kan kijken) maar eenmaal de middag voorbij werd het eindelijk zomer.

En met vier kinderen in het huis – twee ervan eigen creatie, twee even geleend – was de tuin dan ook eindelijk het walhala geworden.

Eerste taak: moddertaarten bakken.

Tweede taak: eendjes visses.

Derde taak: terras laten vollopen, vocht laten vloeien en pizza bestellen (wegens niet voldoende ingredienten bij de hand om op de rooster te leggen).

Kortom: het weekend is weer een week te vroeg gedaan!

En wat eBay betreft: we hebben verloren. ttz € 1000 was echt ons hoogste bod voor dit.

Een winkel of elvendertig afgeschuimd de laatste dagen maar niet onmiddellijk iets gevonden wat betaalbaar was én ons beviel.

Eens zien wat eBay kan betekenen hier.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de kelk van eBay al zo goed als altijd heb laten passeren maar sedert mijn vorige aankoop – niet veel meer dan een lederen etui voor de Blackberry van een collega – zie ik dit toch als mogelijks een volwaardige online shop.

In die tijden is het dan ook meer dan ooit in me opgekomen waarom de maatschapij niets heeft die meer gedetailleerde informatie kan registreren en zo niet meer de mensen de baan moet opsturen om toch voor niet opengaande deuren te staan. Wat me trouwens bijzonder vreemd lijkt is dat in bepaalde gevallen ze wel degelijke statistieken hebben.

Hoe dan ook, dit is dan alleen maar elektriciteit, gas en water.

Nu is er blijkbaar een of andere Nederlander die heel zijn huis heeft voorzien van duizend en één sensoren en meters en op die manier een fantastisch overzicht heeft van wat er allemaal gebeurt bij hem.

Dit nu op internet zetten, gaat me nu toch net ietsje te ver. Zie maar op http://www.bwired.nl.

Twee jaar geleden heb ik op aanraden van verschillende artikels en commentaren toch maar gekozen om de werkelijke kosten te bewijzen in plaats van het forfait. Dat heeft me de laatste twee jaar zeker geen nadeel gedaan, Het enige is natuurlijk het papierwerk.

Vorig jaar zat ik wel op het toppunt wat het aantal bijlages betreft: 86.

Dit jaar hoop ik alvast er een stuk minder te hebben. Maar gezien de begeleidende website die ik gebruik om alle kosten mooi te groeperen en te helpen verduidelijken al sinds een eind in de namiddag alleen maar 502 fouten.

Ik weet dus weer wat gedaan morgenavond. Ik heb tenslotte nog drie dagen!

Blij dat het ze belist hadden dit vandaag te doen en niet morgen want dan zitten we weer – alvast de bedoeling als er niet plots één of andere wilde staking gaat uitbreken, het is al erg genoeg dat het een no food flight is en ze ook al staken in alle restaurants op Zaventem – bij de collega’s in Polen.

Hoe dan ook, de dochter werd gewikt, gewogen en goed bevonden en mag volgend jaar naar het derde kleuter. Het laatste jaar van de onschuld?

Mijn laatste dag trouwens dat ik de kinderen op school afgezet heb. Bij mijn terugkeer is de vakantie officieel begonnen. Niet de laatste dag dat ik nog een voet in school binnenzet eer het nieuwe jaar begint. De ouderraad organiseert traditiegetrouw een klusjesdag om de kleine karweitjes op te knappen. En dat midden in de zomer. Gelukkig wordt de zware en noeste arbeid – euheum – gecompenseert door een aardig barbecue.

En wat weet mijn eega dan te vinden: Sensunik. Niet alleen hebben wij vrij lekker gegeten (tortilla met zalm, dim sums, gebakken tonijn, groentenlasagne en als afsluiter een mirengue en een duo van sorbets, natuurlijk niet allemaal voor mij alleen).

En de twee pagadders; die hebben zich goed geammuseerd op het hoogste verdiep in de grote speelkamer met twee dames die voor de nodige animatie zorgden en ondertussen ferm genoten hebben van hun spaghetti en ijs als dessert.

En dat wij op het gelijkvloers zaten, er op het eerste een relatief klein familiefeest bezig was en dan pas het kinderverdiep was, kon ons helemaal niet storen. We konden via twee camera’s (nee, geen vergelijk hiermee) af en toe Tijs zien voorbijflitsen, maar voor de rest was het echt een middag voor ons.

Wat mij betreft een aanrader. Zou er iets gelijkaardigs wat dichter bestaan, dan zijn we al onderweg.

En daarna begonnen met een jaarlijks terugkerend fenomeem waar de meesten onder ons ook een gigantische hekel aan hebben: de belastingsbrief.

Een kleine dag cijferen en rekenen en optellen en scenario’s bekijken en we kunnen er weer tegen voor een jaar.

Ook vlug eens een blik werpen op de regenput van Inge haar oma. De afvoer ligt daar een stuk lager dan de omliggende riolen en een pomp moet ervoor zorgen dat deze niet overloopt en het nodige water uit de put pompen de riolen in. Omdat de hoeveelheid misschien het debiet van de pomp kon overtreffen, toch beter even kijken.

Als het gras er maar groener van wordt zekers!

Drukker dan ooit (ongeveer en bij benadering).

Vanmorgen is Fien al vertrokken voor de laatste Rust Roest. Inge doet ondertussen met Tijs wat boodschappen terwijl ik de schade van een relatief drukke week probeer te herstellen via vaatwas, wasmachine, droogkast, wasmand, stofzuiger en allerhande reinigende rommel. En straks nog even de maag vullen, stembanden kapotbabbelen  en benen strekken op een trouwfeest.

Morgen zal er niet minder druk op worden en met een ex-trouwfeest zal het niet makkelijk op maken.

Prosit!

En dat allemaal in Den Dijver. Ik vrees dat ik er nog vaak naar toe zal moeten gaan om te herbeschouwen en te verduidelijken aan mijn wederhelft.

Hoe dit nu verhelpen of gewoon nog maar proberen vast te stellen waar het probleem zich situeert? Een cold boot van de modem brengt geen oplossing. Een echt zwaar kabel probleem kan het ook niet zijn want ik heb nog steeds qualitatief goed signaal op de kabel.

2h02 – behold, ‘t Internet is terug, zomaar; en natuurlijk niets hiervan terug te vinden op de statuspagina van Telenet.

Dan maar proberen via de GSM op de website van Telenet te geraken en kijken of ik daar ergens een telefoonummer vind van een dienst die op dit uur mij misschien kan informeren of eventueel zelfs verder helpen. Maar ook dat lijkt niet te lukken. Zou het een algemeen Telenet Internet probleem zijn?

Omdat het nu niet altijd Musti of zo moet zijn, heb ik dan maar eens een nog niet gespeelde Winnie de Poeh geïnstalleerd.

Man, was dat een vergissing. Het spel was zo complex in het nog maar besturen – één keer kreeg je de instructies te zien voor een toest of tien en daarna niet meer en per onderdeel van het spel waren ze anders – laat staan om het te spelen dat niemand het leuk vond, Fien noch ik.

Dan maar snel een andere doos opengetrokken: Bob de Bouwer. Was dat even een verademing. Het spel was leuk, eenvoudig en had ook een heleboel variatie. En wat nog beter was, en dat is de eerste keer dat ik dat zie in een spel voor kinderen die niet noodzakelijk kunnen lezen, is dat alles op een duidelijke en trage manier werd uitgelegd maar ook dat, wanneer je met de muis boven een specifieke knop bleef staan, er ook gezegd werd wat de knop precies als doel had. Ook bij een nieuw scherm wordt er eerst uitgelegd, wat er te lezen valt, wat de bedoeling is van wat er komen gaat.

Leve Bob!

En in plaats van vandaag helemaal niets te doen, hebben we nog de handen maar eens serieus uit de mouwen gestoken en veel van de kleine dingen die anders nooit opgeruimd geraken ofwel weggegooid ofwel klaargelegd voor het containerpark ofwel toch nog een plaatsje gegeven, maar dan een echt plaatsje.

En voor de rest nog wat werk – het stop ook nooit – voor de tweedaagse: een nieuwsbrief met de resultaten, een uitnodiging voor de stormtocht (laatste zondag van November) en de reis naar Azië.

En morgen, en dat in tegenstelling met een groot deel van de actieve beroepsbevolking, weer fris aan het werk, echt waar!

Europa* is 50 jaar vandaag en dat moet gevierd worden. En zoals het ieder jaar bij mij op het werk de gewoonte is, wordt dit gevierd met een dagje verlof.

Vandaag wel even de werfvergadering van de nieuwe campus Verversdijk meegemaakt en nog het een en het ander daar gecontroleerd, maar voor de rest heb ik vrij vandaag. Tijd die zeker en vast zal gebruikt worden om thuis nog (restanten van het vorige weekend) op te ruimen en een beetje verder te werken aan de website van de tweedaagse en wat updates erop te gooien. Meer van die dagen plz.

*As we know it, niet de naam of het continent maar wel meer de entiteit die we nu als hogerliggend geheel beschouwen.

Of toch nog even wachten en wat centen aan de kant zetten voor onmiddellijk een nieuwe quad core met 4GB RAM en een RAID 1 van minstens 500GB?

Het voorstel werd geopperd om het met natuurlijke en eenvoudige middellen te benaderen: een vertikaal scherm met Leilinden. Daar moeten we eerste natuurlijk eens stevig over nadenken en het wat laten bezinken. Het heeft toch een mogelijk bijzonder grote impact op de kijkhoek die er ons nog zal resten van binnen, afhankelijk van de berekening van de ideale zonnehoek natuurlijk.

Inge is al ziek, nu nog Fien, Tijs blijft alles netjes ophouden…

Wanneer het mijn beurt is? Geen idee, zolang het maar na het weekend is.

Dit jaar heb ik wel met een stift op bepaalde panelen aangeduid wat voor, achter, boven en onder is. Dat zou ons alvast een hoop vertwijfeling besparen volgend jaar.

En al dat werken op het feest van de arbeid!

Met de collega’s naar l’Estaminet getrokken en eenmaal Pasen gepasseerd, staat de terras klaar. En dit jaar een volledig vernieuwde terras.

Gezien natuurlijke materialen (hout en zo) meer dan ooit ‘in’ zijn maar tot ieders grote spijt niet altijd even gemakkelijk te onderhouden zijn, hebben ze dan ook maar gekozen voor een soort composiet versie van Bankirai. En het ziet er nog vrij goed uit in alle eerlijkheid. Misschien een idee voor onze terras binnen hier en twee jaar ofzo.

Niet onmiddellijk wat ik ambieer vaak te doen – en daarmee bedoel ik niet het werken in de tuin an sich maar het herhaaldelijk gebruik maken van sproeimiddelen – maar de hoeveelheid onkruid ten opzichte van het totaal volume was niet echt in een aanvaardbare balans. Een goeie week wachten en laat ons hetzelfde resultaat als vorige keer verhopen.

Met zijn allen naar het strand een keer goed lopen en vliegen en crossen en vlammen en rollen en draaien en als het maar goed uitleven is.

Tijs zag de zee en was er onmiddellijk ongeloofelijk vol van, zolang de golven maar niet te dicht kwamen (en te dicht, dat is minder dan vijf meter). Fien daarentegen was al even vol van de zee maar zag een wandeling Engelandwaarts wel perfect zitten. Maar het was vooral genieten.

Ik vraag me eigenlijk af waarom we dat niet vaker doen.

En om twee van de zeven werken van barmhartigheid – de eerste twee – in daden om te zetten, zijn we dan nog even gestopt in het Strandcafé. Tijs en Fien een croque uit het vuistje en wij een bordje met een broodje ham en kaas en bijbehorende groentjes (of “smos” zoals men ook wel eens pleegt te zeggen).  Alhoewel die twee het duidelijk liever andersom gezien hadden.

Tijs, die ook al niet te vet veel geslapen had deze namiddag, kon ook iets vroeger dan anders naar boven vertrekken.

Hurray! een avondje extra vroeg beginnen voor ons alleen!

Maar dan - nog geen groot halfuur later - geroep, gekrijs, getier. Heel haar bed was een vijver van chocomousse geworden. (OK, het genezingsproces iets te optimistisch ingeschat) En eer dat dat allemaal opgekuist was – Fien en Tijs weer in hun bed konden én de resten opgekuist én de eerste manuele reinigingen van al het schade berokkende linnen, was het voor ons ook bedtijd.

Tot daar ‘onze’ avond.

Resultaat is dat ze nu zo goed als helemaal niet meer van haar fiets te krijgen is.

Het zal in ieder geval nu een stuk gemakkelijker zijn om met Fien naar het strand te trekken. Het grote probleem om én Fien én Tijs bij Inge op de fiets te krijgen en veilig aan te komen aan de strandcabine zal misschien op die manier opgelost worden.

Smakelijk!

Bijna niet te geloven wat voor een rommel een mens allemaal kan verzamelen in nog geen vier jaar tijd. Bijna heel de auto vol met allerhande rommel die beter thuishoort op het containerpark dan in onze berging. En dan is dat nog alleen maar de berging! Misschien toch wat meer continu alles in orde houden en mijn verzamelwoede wat inperken.

Vanvond de voorstelling van de tweedaagse aan de medewerkers. Toch de presentatie twee keer kunnen gebruiken.

Toch blij weer in een normaal bed – lang genoeg, breed genoeg en vooral een matras die naam waardig – te mogen slapen.

Op de notebook, die toch meegaat, 3 filmpjes voor in de auto, je weet nooit.

En dan vooral zwemmen en niets doen zekers.

En dan nu… de eerste keer dit jaar het gras wat toppen.

Een paar dagen later was het toestel weer verdwenen en hadden we een toestel dat er toch iets beter door kan gaan als vervang toestel maar nog steeds gigantisch slecht was. Nu kwam het toestel weer eens terug maar nog steeds niet helemaal hersteld. Opnieuw hetzelfde ritueel en deze keer toch serieus aangedrongen een ander toestel te krijgen. Blijkbaar moet dit via Philips zelf lopen maar die hebben gelukkig de juiste actie genomen en onze wens ingewilligd. Het nieuwe toestel staat nu opnieuw te spelen en er lijkt niets meer mis te zijn.

Laat ons hopen dat het zo blijft.

En de verdomde wagen is nog steeds zoals onbetrouwbaar als **** (geschrapt wegens niet al correct en te cliché matig) maar ik kan gelukkig nog altijd mijn schoonvader zijn wagen gebruiken om mijn noodzakelijke verplaatsingen te doen. Nu zou dit ook mogelijk moeten zijn met het openbaar vervoer, maar het tijdsverlies is enorm in mijn geval (nu doe ik er ongeveer twintig minuten over van thuis naar het werk terwijl dit met de trein/bus/te voet dit minstens een uur zou zijn) en de inflexibiliteit nog een stuk groter. Vorig jaar, een groot stuk voor de zomer, heb ik ooit eens gezegd het traject met de fiets af te leggen maar dat heb ik nog niet gedaan. Misschien dat ik het deze zomer wel nog eens probeer. Ik moet toch dringend iets aan mijn conditie doen. 

En van rusten is er vandaag eigenlijk niet veel sprake geweest. Er moest nog langs alle kanten zoveel gebeuren dat het eigenlijk meer dan redelijk druk was. Ik was zelfs – schande, slechte ouders komen dit zelfs niet echt tegen -  op een paar minuten vergeten Fien af te halen in de opvang maar was gelukkig nog net op tijd om niet helemaal te laat te zijn (er waren nog 2 kinderen waarvan Fien er eentje was en ik was eigenlijk nog niet eens tien minuten te laat).

Hoe dan ook, straks iets vroeger slapen dan gewoonlijk en morgen terug aan de slag.

Morgen een voormiddagje vertoeven op de werf, in de namiddag administratie afwerken.

Dinsdagvoormiddag Brusselwaarts alwaar we in de voormiddag wat training volgen en in de iets latere namiddag de betere anti-spam oplossingen kort bestuderen en indien mogelijk al evalureren.

En dan woensdagmorgen first thing met de trein Zaventemwaarts, vandaar naar Frankfurt en dan iets verder doorsteken om rond 8h lokale tijd in Tokyo aan te komen.
Na de voorziene vier nachten keren we – waarschijnlijk relatief vermoeid – huiswaarts. De trip en de ervaring zal welk leuk zijn, maar al bij al verlies ik toch wel een dag tijdzonegewijs.

Het weekje is weer goed gevuld en ik vermoed dat, door mijn afwezigheid, het op het thuisfront ook wat drukker zal zijn dan anders.

Het is wel zo dat ik ergens in december mijn vaccin gekregen heb, maar dat wil helemaal niet zeggen dat er niet meer vatbaar voor ben. Sinds dinsdag zit ik met een kwakkelgriepje en het feit dat die niet helemaal doorbreekt is waarschijnlijk door het vaccin. Langs de andere kant ben ik met de nodige hoeveelheid Sedergine blijk ik toch nog een beetje mens.

Nu is een beetje ziek zijn ook niet echt erg. Eens dubbel warm vertroeteld worden door vrouw en dochter (Tijs is ook meevoelend maar van vertroetelen is er niet echt sprake), een nostalgische zaterdagnamiddag doorbrengen in de zetel met de notebook binnen bereik maar niet altijd op de schoot en vooral een film uit de oude doos (vandaag op één was dat The Glenn Miller Story).

Zo wil ik nog wel eens ziek zijn.

Dus

- kabel rechstreeks in de ene PC

- telenet modem powercycle

- connectie

- hub ertussen

- pc nog steeds connectie

- notebook met draad maar die krijgt geen IP adres (awoe Telenet)

- dan maar apripa adres gebruiken van de notebook en op de pc ook

- truuk want dhcp en vast op één adapter lukt niet, dus dhcp adres van telenet overgenomen met gw en sb en dns en als tweede adres een apripa ingevuld

terug online!!!

Wat is het volgende?

De fotoshoot van een paar weken geleden kreeg het volgende resultaat (foto’s genomen door mezelf in het decor van onze dochter en kaartje geconipieerd door mijn eega).

Bij deze alvast allen een gelukkig, voorspoedig, gezond, liefdevol, vredevol, succesrijk en vooral rijk 2007 toegewenst!

Nu nog een kleine twee weken vakantie die stevig gevuld raken met twee kinderen en één eega, feestdagen, vergaderingen en nog wat opkuiswerk thuis.

Maar dagen als vandaag en gisteren – druk maar zeer gezellig – mogen er blijven komen natuurlijk.

En erger, eenmaal je denkt dat je het gevonden hebt en je met de veel te hoge prijs hebt verzoend, blijkt dan dat het niet meer op voorraad is.

Nu ja, in mijn geval wordt het kado vaak gecombineerd met mijn verjaardag – en in mijn vroeger jaren =nog gecombineerd met een Sinterklaas. Dit betekent dat de echte datum van afgifte en kerstmis wel een dag of tien mogen verschillen.

Er is nog hoop.

Morgen is Inge ook al in verlof en gaan we eens stevig shoppen. De klassieke winkels zodat we voldoende mondvoorraad hebben de komende dagen maar ook de iets minder gefrequenteerde zaken. Wat we daar precies zullen halen, kunnen we om begrijpbare redenen niet zeggen.

Maar wel op tijd stoppen zodat we Fien nog de nodige kerstliederen horen zingen op het einde van de schooldag.

Voor een klein stukje chocolade – december is echt wel de choco à gogo maand – is het nooit te veel om de televisie uit te doen en nog even rustig te worden.

Het grootste probleem is echter het ongedierte op de boom zelf. Het is al een paar dagen dat we kleine vliegachtige beestjes onder de boom zien liggen. Het grootste deel is onbeweegelijk en lijkt wel dood. Een restant doet wat wanhopige pogingen om zich voor te bewegen maar schijnt daar niet in te lukken.

Ons vermoeden was dat ik, bij het graven naar aarden om de bak te vullen, op een nest ofzo gestoten was en dat die beestjes door de gezellige kamerwarmte uit de aarde kwamen gekropen. Een grondige inspectie van de boom leerde me echter dat die goed voorzien was in de oksels van de takken van halve kolonies van die beestjes.

Bladluizen en dat binnen in de woonkamer. BAH!

Eerst eens kijken hoe we die kunnen bestrijden. Ha! een kolonie lieveheersbeestjes zal wel eitjes leggen en de larven zullen hun werk doen. Nog even wachten tot ergens in mei en we zijn van het ongedierte verlost.

Euhm… of toch maar de boom buitenkieperen of gewoon een stevige portie Biokill gebruiken?

Alles lukte wel naar behoren maar de beeldkwaliteit op het einde van rit was bedroevend. Waar de originele beelden haarscherp waren, leken de bijgewerkte beelden niet meer genomen te zijn met een stevige zes megapixel maar met een el cheapo webcam.

Dan maar de hulp ingeroepen van een peprofessional. Een heel stuk op de goeie weg gezet in een relatief korte tijd. De kwaliteit was weer in orde gekomen, nu nog de kleuren.

Bedoeling is de beelden door te sturen naar foto.com. Nu zijn die mensen relatief goedkoop – om niet te zeggen dat ik geen goedkopere gevonden heb – maar hebben ze ook nog een kleurprofiel staan die je kan inladen in Photoshop zodat relatief kan betrouwen op de kleurechtheid van het resultaat.

Maar kleuren en kleuren zijn drie. Om kleurechtheid te garanderen, moeten alle onderdelen in de producten gecalibreerd zijn, dus ook mijn scherm. Maar hoe kan ik mijn scherm afstemmen op hun Frontier printer(s) – gezien ze meerdere printers hebben, vermoed ik ook dat er tussen de verschillende productielijnen zijn.

Nu heb ik op mijn bureau thuis aan “de” computer twee schermen hangen. Als ik de compositie op beide schermen bekijken, zelfs dan is er een hemelsbreed verschil tussen de kleurechtheid. Laat ik in eerste instatie maar eens kijken hoe ik de schermen op elkaar kan afstemmen. Er zijn nu eenmaal kleurprofielen voor de schermen zelf beschikbaar. Dan maar een profiel gekozen die de huidtinten iets natuurlijker maakt.

Naast het tot mij nemen van de nodige Photoshop kennis, ga ik ook maar eens wat zoeken hoe het nu precies zit met al die profielen.

Het profiel van foto.com toch maar niet gebruikt tijdens het opslaan van de compositie. Het verschil, op om het even welk scherm, was nu eenmaal te groot. Dan maar het standaard profiel van Photoshop gebruikt en nu maar hopen dat tijdens de afdruk er voldoende algoritmes gebruikt worden om de kleuren wat binnen de perken te houden. Nog een paar dagen en we zullen het resultaat wel zien. Zolang we maar niet in de situatie van vorig jaar (en ook hier en hier) verzeild geraken.

Dit jaar, net als vorig jaar, hebben we al een tijdje geleden besloten om er iets unieks van te maken en niet zomaar een kaartje uit de winkel te kopen en de obligatoire wensen erop neer te pennen. Dit jaar wordt het een foto van ons nageslacht met op de foto zelf de wensen. Dit bespaart ons heel wat schrijfwerk en zorgt er ook voor dat we weer wat  betere fotos hebben van ons nageslacht.

Dit jaar is de setting van de fotoshoot Fien haar kamer. De muur is vrij egaal paars wat een mooie achtergrond kan opleveren en heel wat gemakkelijker is dan het doek als achtergrond te moeten installeren. De vloer is klassieke planché wat voor een natuurlijke warmte van structuur en kleur zorg. Het plafond is zo goed als wit wat ideaal is om de studioflitsers te gebruiken.

Het moeilijkste is echter het onderwerp: twee kinderen die voldoende dicht bij elkaar moeten zitten/staan/liggen/… met hun gezicht richting camera en vooral niet aan ontevreden kijken – ze moeten niet noodzakelijk lachen en lief kijken, maar een wenend kind is ook je dat niet vooral niet voor het salvo van “ocharme” en “maar da joengse toch” achteraf, laat staan de mogelijke valse beschuldigingen van kindermishandeling.

Een stevige driehonderd opnames verder (in een klein halfuurtje) zullen er wel voldoende beelden tussenzitten die presentabel zijn.

Eén ding is zeker, het geknoei met de ingebouwde flits zal tot een einde komen en ik ga dan ook eens investeren – i.e. verjaardag in aantocht zijnde ga ik mijn teerbeminde een extra hint geven – een kwalitatieve opbouwflits zoals de Nikon SB800 ofzo.

Tijdens dat bezoek aan het eerder vermelde grootwarenhuis ook nog een draagbare stoomreiniger meegenomen. Ten dele beïnvloed door de shopping uitzendingen op VT4 in de vroege namiddag maar ook ten dele door eerdere positieve kritieken op wat een dergelijk klein en eenvoudig toestel wel kan met aangekoekt stof, schimmel op voegen en andere kleine ongemakjes die telkens weer met hetzelfde groot ongenoegen moeten aangepakt worden.

Een eerste test, kwestie de daarnet geleverde douchewand al een beetje te kunnen testen zonder hiervoor de wachttijd in het gedrang te brengen, is het verwijderen van de zwarte organismes op de cementvoegen in de douche. In vergelijking met wat eerder op de zeer objectieve en waarheidsgetrouwe demonstraties te zien was, was het verwijderen van deze iets meer werk maar zonder dat dit dermate onaangenaam en lastig was.

Het principe van stoom om te reinigen werkt! En met een beetje geluk slaag ik erin om dit toestel frequent ter hand te nemen – wie weet zelfs nog dit jaar – om die andere moeilijke te reinigen oppervlaktes als nieuw door het leven te laten gaan.

En wat die kerstboom betreft: alle 80 lampjes – met schroefdraad en niet serieel – glinsteren als verse sneeuwvlokken in de zon. De boom kaarsrecht gehouden met de nodige ijzerdraad. Laat de donkere uren en de strakke wind maar komen.

Alles leek in orde te zijn bij het uitladen, alles leek in orde te zijn bij het opmeten en alles lijkt in orde te zijn na het bevestigen en plaatsen.

Nu wachten tot morgenochtend om het ding in de praktijk uit te testen!

En zijn we nu gelukkig? Jazeker mijnheer; na het spoelen van het lichaam in de ochtend hoeven we ons immers niet meer grondwaarts te richten om het overbodige vocht door middel van de zonet gebruikte lap stof, ter hand omwille ditzelfde vocht van onszelf te ontdoen, eveneens van de vloer te ontdoen.

Aangezien het aangewezen is om thuis te zijn bij het leveren en plaatsen en goedkeuren van de installatie en gezien er niemand van ons was om dit ook te doen, heb hen vriendelijk (sic) bedankt en gevraagd of ze even konden wachten tot donderdag veertien december, mijn verlof. Een positief antwoord, maar wat had je gedacht, ze gingen me nog terugbellen om te bevestigen.

Wie had ik al die tijd niet meer gehoord?

En wie belt er zonet met de vraag of ze morgenochtend mogen langskomen, zo rond half negen?

Het lijkt toch nog dit jaar in orde te komen en het heeft net geen half jaar geduurd. Ik wacht morgen vol spanning af in de hoop zaterdagmorgen te kunnen genieten van een lange douche zonder de nodige voorraad dweils in de aanslag.

Wij houden u op de hoogte!

Het ergste wordt gevreesd: de doos zelf is schrootrijp. Wegens zijn gezegende leeftijd (4 jaar moet dit nu ongeveer zijn) en de prijs van de concurrerende doosjes op de markt lijkt het me niet onmiddellijk zinvol dit nog proberen te (laten) herstellen.

Een geluk dat ik toch nog even de adapter controleerde op zijn goede werking want bleek deze toch wel de snoodaard in dit verhaal te zijn. Het ledje op de adapter deed nog zijn ding maar op het einde van de draad kwam er helemaal niets meer. Dan maar een vervangadapter gezocht en gevonden – in de grote bak met adapters en andere brol die niet weggegooid wordt want je weet maar nooit wanneer dit nog eens vanpas zou kunnen komen en zo hebben we weer een paar € meer ter beschikking voor de grote cadeaufeesten de volgende weken – en het euvel is verholpen.

Wij terug online en wel zonder zware afkick verschijnselen.

De laatste werkrestanten van het jaar 2006 zijn cerebraal weggewerkt zodat we ons tenvolle kunnen storten op het zalige nietsdoen en het genieten van de komende feestdagen.

Dank u en arbeidsgewijs begroeten we elkaar terug de tweede maandag van volgend jaar, zijnde acht januari 2007!

En dat ik er van ga genieten!

Het is bolvormig, heeft een stevige structuur en smaakt best zoet.

Een beetje te groot om in één keer te (laten) verorberen maar in kleine stukjes valt het best mee.

En eerlijk gezegd, ik zou zelfs niet goed weten waar ik het moet kopen als de onze op zijn.

Wie weet wat we nog allemaal van nieuw fruit op onze markt gaan gegooid zien.

Zou die mens nog opnemen als ik bel?

Trouwens, wij krijgen laatst een brief van een advocaat voor een niet betaalde factuur. Blijkbaar was de factuur en alle herinneringen nog naar het oude adres gestuurd, waar we al meer dan twee jaar weg waren. Het bedrijf was hier zeker van op de hoogte maar niet in alle systemen. Het bedrijf in kwestie hadden dan maar een advocaten kantoor aangesproken. Deze hadden wel ons adres maar dan verkregen via een het consulteren van het rijksregister. Dat zij toegang hebben, vind ik niet abnormaal. Dat zij echter het kunnen raadplegen zonder boe of ba voor dergelijke doeleinden lijkt me niet helemaal in orde te zijn. Bij mijn weten moeten we als individu nog altijd expliciet de toestemming verlenen om ons rijksregister te laten inkijken.

Beste Pieter Corneillie,

De vierde Grote Griepmeting 2006-2007 gaat weer van start. U heeft bij een vorige meting ook meegedaan, en u kunt ons ook dit jaar weer helpen de verspreiding van griep nog beter in kaart te brengen. Klik op onderstaande link om wederom aan dit project deel te nemen:

http://www.griepmeting.nl

Vanaf 1 december 2006 zult u dan weer iedere week een nieuwsbrief ontvangen met vele interessante feiten en nieuwsberichten over griep en eventuele uitbraken van vogelgriep.
Ook in Portugal is dit jaar weer een griepmeting van start gegaan.

Het Grote Griepmeting team
_________________________________________________________________________________
Tot ziens op http://www.degrotegriepmeting.nl

Vorig jaar hebben Inge op het parcours en ik in de zaal hopen foto’s genomen en die dan ’s avonds – na grof sorteren – geprojecteerd en dat was best leuk.

Dit jaar zijn er wat minder foto’s genomen – maar daarom zeker niet minder van kwaliteit – en heb ik gekozen om niet zomaar slideshowgewijs alles ten toon te stellen, maar toch maar proberen om met Proshow Gold iets meer te doen.

Probleem één was echter dat op mijn notebook Vista staat en Proshow niet zomaar geïnstalleerd geraakte. Nu was Vista redelijk standaard geïnstalleerd en bijgevolg ook User Account Control. Blijkbaar had Proshow daar wat problemen mee en heb ik het dan ook maar uitgeschakeld.

Toch nog een paar foutboodschappen over drivers e.d. maar na wat veel wachten was alles toch netjes geïnstalleerd volgens de logfiles. Eigenlijk wel en eigenlijk niet: de installer wist me doodleuk te zeggen dat er problemen waren bij de de installatie en ik de support van Proshow moest mailen met de installatielogfile. Deze zou in detail beschrijven wat er mis was gegaan. Maar blij inspectie van de logfile bleek er helemaal niets misgegaan. Tjah.

Proshow zelf werkt best goed met uitzondering van het overzicht van de bestanden in een bepaalde folder. Daar loopt het vaak wat mis met het verversen van het beeld. Dat kan nu een Proshow probleem zijn, maar evengoed een driver probleem. De enige oplossing om het geheel wat werkbaar te maken, is alle bestanden op de Lightbox gooien en vandaar verder werken.

Snelheid, audio, effecten, etc is voor de rest helemaal geen probleem. Kan ik de notebook de volgende keer weer gebruiken in de diaclub.

En omdat ik er niet in slaag de presentatie direct op te nemen in de post zelf, kan je deze hier vinden.

De klassiekers eerst: koppijn en keelpijn. Nu maar hopen dat een goede nachtrust wat helpt.

En wat het werken betreft: nog twee weken in overdrive en dan mijn saldo van vakantiedagen liquideren!

Niet dat dit een heel groot probleem was tot op heden, maar de immer ondernemende Tijs en de altijd maar meer zelfstandig wordende Fien willen nu ook in de douche zelf eens de sproeier ter hand nemen en dat is wel een probleem.

Het grootste probleem was echter het gepaste douchescherm vinden. Na lang zoeken – maar niet al te actief – hebben we het eindelijk gevonden en besteld.
We onthouden juni 2006.

Ondertussen is er iemand langsgeweest om exact op te meten wat nodig was en te kijken wat er nog van voorbereidende werken moest gebeuren. Oorspronkelijk was ons plan om glasdallen te gebruiken, maar daar zijn we omwille van stabiliteitsredenen snel van afgestapt; de gemetste en betegelde douchebak was echter niet volledig afgewerkt en diende dus nog wat extra tegels te hebben. Daar mijn epitheton niet “handyman” of iets gelijkaardigs is, vragen wij dan ook de leverancier dit te laten uitvoeren.
We onthouden augustus 2006, al twee maand later, maar met het bouwverlof is dat geen issue.

We bellen naar de leverancier met de vraag waar alles blijft, maar deze was blijkbaar vergeten dat er iets besteld was, laat staan dat er al correct was opgemeten. De belofte wordt gemaakt om dit snel in orde te brengen en de eerdere opmetingen op te zoeken.
We onthouden september 2006.

Iemand van de leverancier komt langs om die ontbrekende stukken tegel te bevestigen met de belofte om de volgende dag het glazen douchescherm te installeren. De afspraak was gezet kort na de middag – waarvoor ik speciaal vrij het genomen - en ik heb die man mogen verwelkomen net iets voor zes uur ’s avonds. Blijkt dat dat hij zeker niet de specialist is van tegels en doorgekregen had dat hij nog één of twee badkamertegeltjes moest komen bevestigen aan de muur. Eerste punt was natuurlijk dat ze het geheel al hadden gezien enige maanden terug en duidelijk wisten dat het niet zomaar een badkamertegel maar een volle vloertegel was – maar die vergetelheid toch – en tweede punt was dat, had hij die dan ook kunnen plaatsen, ze de volgende dag zeker geen installatie daarop konden doen wegens nog niet droog en gehard genoeg. Na enkele telefoontjes tussen de man terplaatse en de man op het bureau komen we tot de conclusie dat zij niemand hebben die dit kan uitvoeren – die beloftes toch – en in korte termijn niemand kunnen vinden die dit kan uitvoeren. Als we dan toch graag het douchescherm geplaatst hadden gezien, hadden we beter zelf eens uitgekeken of wij iemand konden aanstellen om dit snel te realiseren.
We onthouden begin oktober 2006.

Wij – efficiënt en ondernemend als we zijn – hebben nog het volgende weekend die tegels kunnen plaatsen door een echte professional zonder enig probleem en met meer dan een bevredigend resultaat.
We onthouden begin oktober 2006.

En ondanks alle vermoedelijke planningsproblematiek van de leverancier waren ze zo goed als onmiddellijk ter plaatse om af te werken. Bij het ontdoen van de bescherming – hoofdzakelijk doeken, linten, mouse en hier en daar ook wat piepschuim – bleek er toch een schilfer van het grote glasvak te zijn. Het scherm verder laten ontpakken en installeren leek me dan ook geen goed idee. Groot was dan ook mijn verbazing dat de leverancier deze mening niet met mij deelde en bij hoog en laag bleef beweren dat dit geen kwaad kan en zo goed als helemaal ging verborgen zijn in het profiel. Gelukkig voet bij stuk gehouden en gevraagd terug te keren naar de thuisbasis en, om de opgelopen vertraging niet nog veel groter te maken, onmiddellijk een nieuw blad te bestellen.
We onthouden half oktober 2006.

Van dan af hebben we ongeveer iedere dag gebeld om te weten hoe de vork nu aan de steel zat en wanneer we van een douche zouden kunnen genieten zonder een geïnundeerde badkamer. Helaas, helaas, driewerf helaas. Ofwel nam er niemand op, ofwel nam er iemand op die van het dossier geen weet had, ofwel was de baas – blijkbaar de enige man in het bedrijf bevoegd om dergelijke beslissingen te nemen en antwoorden te geven – steeds ergens onderweg of aan het telefoneren. Natuurlijk werd ik ten stelligste beloofd om teruggebeld te worden met een concreet antwoord, maar dit bleef helaas uit.
We onthouden half tot eind oktober 2006.

En dan hebben we eindelijke de grote Winnetou aan de lijn die opnieuw het hele verhaal moet aanhoren – ondanks zijn blokkerende rol in het volledige verhaal – bljkt hij niet op de hoogte te zijn van de situatie – en dan beloofd dat dit nog maximum twee weken zou duren.
We onthouden begin november 2006.

Vandaag meer dan een uur gebeld met de leverancier waar alweer de enige man met dossierkennis niet aan de lijn gekregen. Eerst bellen, mijn beleefd – en zo zijn we altijd – aangekondigd en gevraagd de man in kwestie te spreken. Deze bleek aan de lijn te zijn. Een belofte om mij terug te bellen heb ik echter niet aanvaard en gezegd dat ik wel even ging wachten totdat zijn gesprek afgerond was. Na een groot kwartier iemand anders aan de lijn gehad die mij zou doorverbinden maar helaas opnieuw hetzelfde wachtmuziekje – over hoe een 27 seconden durend repetitief mechanisch melodietje kan vervelend schrijf ik misschien later nog wel eens – en dan opeens de verbinding verbroken.
Opnieuw gebeld en de man bleek nog steeds aan de lijn. Opnieuw gevraagd mij op wacht te zetten. Na een klein uur met een tweede toestel een tweede nummer gebeld. Kwestie van zeker te zijn dat ik niet op de oq (oblivion queue) zat. Bleek nu dat de man niet meer aan het telefoneren was, maar ook niet meer aanwezig.
Op dat moment ben ik toch even mijn algemene vriendelijkheid verlaagd en is mijn directheid een serieus stuk verhoogd. En na een vijf minuten durende boodschap hoe klantvriendelijkheid in dit volledige dossier ontbrak, was plots onze man opnieuw aanwezig en werd ik doorverbonden. De man wou niet eens mij de kans laten om mijn ongenoegen te uiten en besloot doodleuk in te haken. Onmiddellijk terugbellen maar met de vraag mij te aanhoren maar daarop werd opnieuw op zijn initiatief de verbinding verbroken, voorafgegaan door de woorden dat alles in orde komt en ik naar hem moest luisteren. Nog eens opnieuw gebeld dan maar en deze keer wel mijn zin kunnen afmaken. Zijn reactie was er eentje in de zin van dat zij aan het wachten waren en slechts één ding per keer behandelen en van die andere halve uitvluchten. Tenslote beloofde hij mij ten stelligste vandaag of ten laatste morgen terug te bellen. Bij het aandringen om te weten te komen waarom hij mij ging terugbellen – hij had mij verteld dat het in bestelling was en dat het eerstdaags zou toekomen – verbrak hij opnieuw de verbinding.
We onthouden eind november 2006.

En ik ben benieuwd of ik morgen een telefoontje van hem mag verwachten.

Bah!

Ik kan me niet echt herinneren wanneer dat nog eens gebeurd was.

Mijn eega is nogal immobiel op dit moment en kon dus ook niet de nodige boodschappen en dergelijke doen. Het idee was dan ook vlug gemaakt: naar de slager/traitteur de dagschotel halen.

Nog maar net de wagen ingesprongen van idee veranderd: op naar de Renmans en Aldi – het is niet alleen dichter maar het zal ongeveer even snel winkelen zijn als bij de traitteur – en daar de nodige inkopen doen om alles zelf te maken.

En nog geen twintig minuten na het vertrekken was het vlees gebakken (kalfslapjes), de aardappelen gebakken en de groenen (sla, komkommer, tomaat en champignons) presentabel en klaar tot verobbering.

En dat het gesmaakt heeft!

Een wandeltocht – voor de mensen die daar nog niet echt mee in aanraking kwamen – is meestal meer dan één enkel parkoers en dan met verschillende afstanden. Voor de grote tocht in mei (5 en 6 mei e.k.) is dat het hier gaat over 3 afstanden: 6, 12 en 21 km (de grote tocht is 6, 14, 24 en 42 km en dit ook nog eens tweemaal voor diegenen die echt willen).

Nu zitter er diehard wandelaars tussen die de vermelde afstanden nogal serieus nemen en graag op voorhand de exacte afstand kennen en tijdens het parkoers op de verschillende controle posten graag de afstand kennen die al afgelegd werd en die nog moet afgelegd worden naar eventueel de volgende controlepost en het einde.

Op zich allemaal niet moeilijk, maar toch een beetje werk. Je kan de verschillende parkoers natuurlijk zelf afwandelen en opschrijven, maar dat is ook niet echt objectief plus dat een mens dan een mobiele GPS of iets gelijkaardigs nodig heeft.

Dan maar vanop de computer geprobeerd hier een mouw aan te passen. Microsoft Mappoint heeft heel wat functies die ons daarbij kan helpen. Zo zit er een soort fluostiftje in die je gemakkelijk kan gebruiken om de route aan te duiden en tegelijkertijd toont het de afstand. Groot nadeel is echter dat je moet opletten de lijn niet te onderbreken of je hebt twee lijnen en dus twee afstanden. Wat er echter wel verbeterd is bij de vorige versie, is dat je nu vlot extra puntjes op de lijn zelf kan tussenvoegen. Dit is natuurlijk een stuk omslachtiger dan de lijn zelf trekken, maar als je zo al een lijn gemaakt hebt met een stevige 400 punten en je bent al serieus ver gevorderd, dan is dit toch een gemak. Ook kan je op die manier, en zeker in dit specifiek geval, snel eens kijken wat het effect zou zijn op het wijzigen van een deeltje van de route.

Wat helemaal leuk is, is dat je niet noodzakelijk wegen hoeft te volgen. En met die duinenpaden en boswegeltjes heb je nogal dat deze enkel op stafkaarten terug te vinden zijn.

Nu zit in Google Earh ook wel een gelijkaardige functie en wat handig is, is dat je ook de luchtfoto hebt die je wel toelaat de duinpaden en dergelijke te onderscheiden, maar het zal nog even wachten zijn totdat ze bij Google en aanverwanten beslist hebben om Blankenberge en omgeving ook in hoge resolutie aan te bieden.

Het is al een paar keer de laatste tijd dat ik zonder verbinding zit.

De laatste keer was toen ik nog wat geconcentreerd thuis wou werken en bleek mijn Telenetverbinding door een kabelbreuk niet meer beschikbaar te zijn. Gevloek, gesakker maar vooral een arm en een been af. Alles wat ik wou doen die dag kon niet vlot verlopen zonder Internet. Ik moest nog wat producten opzoeken, verbinden met de PC op ‘t werk en natuurlijk hopen en hopen mails lezen en versturen. De eerste uren was het bijzonder onwennig en heb ik meerdere malen al dan niet binnensmonds gevloekt. Dan maar wat gewerkt aan dingen waar ik geen Internet voor nodig had, maar dat was ook de bedoeling niet.

Vandaag na twee meetings thuisgekomen met de bedoeling nog wat verder te werken aan specifieke dossiers maar helaas, nu geen Telenet maar Belgacom die me in de steek laat. Blijkt er ergens een kabelbreuk te bestaan tussen het college en BelNet met als resultaat dat we sinds twee uur deze namiddag afgesneden vanuit het standpunt van het college en omgekeerd van buiten het college. Ik zit er nu buiten en heb iets nodig dat er binnenzit.

‘t Internet… hoe verslavend dit kan worden.

Update: de breuk is geen breuk maar, de verbinding is hersteld. Hoera! Hoezee! We kunnen weer! (maar het zal voor morgenochtend zijn)

Resultaat is – na een stevig anderhalfuur wikken en wegen – een grote doos op zolder en een genietbare Philips 32PF7411.

Het grote verschil met de Samsung van gisteren is niet alleen het feit dat we hier niet spreken over een 37 inch maar een 32 inch beeld, maar ook de beeldkwaliteit, de kleuren en vooral de toegankelijkheid van de menu’s is een stuk beter.

Op dit eigenste moment aan het genieten - aan het spreken over de kwaliteit en niet zozeer over de inhoud van het programma – van Beauty en de Nerd.

Wat iets minder goed is aan de klankkwaliteit. Het klinkt allemaal een beetje plastiek en je hebt continue het gevoel dat er ergens iets zou kunnen meetrillen; hoewel dit echt niet zo is. Je kan verschillende instellingen kiezen à la theater, spraak, muziek maar dat maakt eigenijk allemaal niet veel uit. Het is duidelijk de bedoeling het geluid te koppelen aan een home cinema installatie, maar dat betekent weeral een extra afstandsbediening, tenzij ik natuurlijk er eentje aanschaf (wat ik al eerder zei).

Enige echt tekort aan het toestel is het ontbreken van een VGA aansluiting. In de winkel noemen ze dit gewoon een PC ingang, maar dat is niet helemaal correct natuurlijk. We spreken hier van een analoge VGA connectie en wat eigenlijk één van de mogelijke PC ingangen is. Philips maakt het vrij duidelijk in de bijbehorende niet al te uitgebreide maar wel essentiële handleiding dat het enkel computers ondersteunt met een DVI uitgang en die gekokppeld worden via de HDMI aansluiting. Resultaat is dus dat ik voor de PC die bedoeld was als media center computer een kaartje moet kopen meteen DVI uitgang op.en natuurlijk een kabeltje die de overgang maakt van DVI naar HDMI. Resultaat zal natuurlijk een stuk beter zijn dan die analoge VGA connectie.

Ik kan haast niet wachten – maar zal helaas wel moeten wachten tot een beetje meer tijd enzo – om de volledige setup af te maken.

En misschien toch maar overwegen om een Telenet Digitaal aan te schaffen een keer dat de digicoders een beetje goedkoper geworden zijn. €199 is me nu nog net ietsje te veel hiervoor.

Direct huiswaarts met het grote nieuwe monsters om het zijn rechtmatige plaats te geven in de living.

Helaas pindakaas. De kwaliteit van het beeld – of het signaal nu uit de kabel kwam of uit de DVD speler – was in één woord abominabel. Een groot aantal niet door de vingers te zien artifacten. Daarnaast waren de ondertitels niet eens deftig genoeg om gelezen te kunnen worden.

Nog geen uur later het ding weer in de doos gestopt en winkelwaarts getrokken waar ze gelukkig niet moeilijk deden en zo goed als onmiddellijk en zonder al te veel vragen onze centjes teruggaven (wel betaald met BanContact en nu in briefjes van €50 teruggekregen).

Hoe dan ook, de zoektocht is opnieuw gestart maar deze keer naar een 32 inch model.

Weeral winkels aflopen, reviews lezen en centen tellen, maar we gaan ervoor!

Tijs heeft gisteravond voor het eerst een plasje gedaan al zittende op zijn potje in de badkamer.

Zijn potje staat daar al een week of drie, maar helemaal niet met de bedoeling hem nu al te trainen, maar veleer om zijn vrij grote attractie tot de grote WC-pot, al dan niet actief in gebruik door de drie andere bewonders van onze stulp te kunnen beantwoorden met zijn eigen troontje.

Hij ging al dolgraag zitten op zijn blauwe knuffelbeer met pot maar dan vooral met luier terwijl hij duidelijk pipi en poep aan het scanderen was.

Gisteren heeft Inge dan maar hem ontdaan van dit alles en heeft hij vol enthousiasme weer plaatsgenomen op zijn eigen potje. En jawel, enkele seconden/minuten later was het zover. Iedereen in volle blijdschap en Tijs niet het minst.

Het is al een tijdje dat hij duidelijk weet dat hij zijn luier bevuild heeft met iets minder vloeibare materie en er ons op wijst. Zou het toch kunnen dat hij relatief snel van reactief naar proactief evolueert? Dat ware leuk, maar het is nog vroeg.

Zo las ik een tijdje geleden bij Michel over zijn immer wijzigende lijst van nummers voor bij zijn publiek afscheid, maar er bestaat zelfs zoiets als een top 50 van de meest gebruikte nummers.

Vandaag in De Standaard kan je een tipje van die top 50 terugvinden (alhier). Wat mij inorm verbaast aan de ene kant is dat er toch wel nummers tussen staan die ook wel ergens in mijn playlist voorkomen en langs de andere kant dat dit duidelijk geen lijst is die samengesteld is gebaseerd op de realiteit maar eerder op de dertiger en veertiger zijn smaak.

De top 10:

1. Old and wise (Alan Parsons Project.)
   Zeker niet slecht maar toch vreemd dat dit op één staat. Ik ken The Alan Parsons Project (het lidwoord maakt wel degelijk deel uit van de groepsnaam).
2. Time to say Goodbye (Andrea Bocelli & Sara Brightman)
3. One Word (Anouk)
   FYI: een bevraging door Dela, een firma met Hollandse roots.
4. The Rose (Bette Midler)
   Als het maar de versie van Bette Midler zelf is.
5. The power of love (Celine Dion)
   No comment, echt waar, breek mijn bek niet open.
6. The road ahead (City to city)
7. Afscheid van een vriend (Clouseau)
   Zou het kunnen dat, doordat Koen Wouters het gezicht geworden is van de firma die de bevraging deed, dat dit het effect is?
8. Heroes (David Bowie)
   Wat doet dat hier op acht! Niet te doen. Ik heb een meer dan stevig vermoeden dat de bevraging echt niet representatief was.
9. Non, je ne regrette rien (Edith Piaf)
   Tuurlijk dadde!
10. Candle in the wind (Elton John)
    Ik kan begrijpen dat er mensen dit mooi vinden, echt waar! En zelfs emotioneel worden met Familie enzo, geen zever.

Een tijdje geleden heb ik ook mijn lijstje samengesteld. Nu moet ik eerlijk bekennen dat het eerder een avondvullende show zou worden van een stevige drie uur. Er zijn wat nummers tussen die mij de laatste tijd echt wel kunnen beroeren zoals een Nick Drake met Northern Sky.

En een beetje eigenaardig maar al een vast gegeven van uit mijn jeugd is Als ik doodga van Urbanus. Ik vond dat al een bijzonder eigenaardig nummer die mijn aandacht volledig kon vasthouden toen ik het voor de eerste keer hoorde: 12 jaar een vier maand. Ik heb het album 3 sprookjes gekregen voor mijn Heilig Vormsel of Plechtige Communie zoals we toen nog pleegden te zeggen. En buiten dat nummer lag het album toch wel in mijn bovenste schuif gewoon omdat er in het album nog een boekje zat met drie door Urbanus geschreven sprookjes waarvan ik me nog levendig het verhaaltje van het zeemzoete meisje.

Vandaag was het niet echt van dat. Nu is het zo met die paar dagen verlof in het vooruitzicht niet absoluut nodig voor mezelf.

Nu begon het deze morgen al goed. Fien had een beetje miserie zich aan te passen aan het winteruur. Resultaat was dat ze – tegen alle afspraken in – al voor zes uur (winteruur wel te verstaan) al dartel aan het rondhuppelen was. De avond voordien had ik heel zwart wit met haar afgesproken niet uit de kamer te komen voordat haar wekker zeven uur aanduide. Duidelijk nadda! Om het iets krachtiger te maken, dan maar besloten die voormiddag geen televisie te gunnen. Op zich bleek dit helemaal niet erg te zijn en heeft ze zich de volledige voormiddag goed geammusseerd zonder de halfverplichte filmpjes van het niet bepaalde slechte KetNet.

Dan rond de middag vertrokken de buren op reis en afgesproken was hen snel even aan het station van Blankenberge. Op zich geen probleem behalve dat Tijs blijkbaar vanalles gehoord had zoals tot volgende week enzo en hij er niet bepaald gelukkig om was dat zijn papa met zijn zus met de wagen even weg was. Nu was hij al helemaal gesust door niemand minder dan de keizerin sussers onder de sussers: zijn mama.

En dan, na Tijs zijn middagdutje, een namiddag zonder noemenswaardige perikelen, boswaarts getrokken. Er was nog een waterzonnetje en ik had toch graag nog wat foto’s van de kroost getrokken terwijl er nog wat kleur in de bomen zat. Helaas… het was al te laat en er was praktisch geen licht. Zelfs op ISO 800 had ik op de meeste plaatsen toch maar een sluitertijd van 1/40e. Niet realistisch om daar deftige dingen mee te doen als je twee wezens hebben die in het beste geval 1/60e stilstaan.

En dan, terwijl het bosbezoek niet afgerond was, verstoorde de GSM de rest van de dag. De buren! Een akkefiet met het paspoort van de dochter en bijgevolg was het onmogelijk voor hen te vertrekken. Geen paspoort, geen vertrek. En met de vraag of we via via via via via iets konden in orde krijgen zodat ze morgen toch nog konden vertrekken met een ander toestel gelukkig met dezelfde bestemming.

Ondertussen is mijn teerbeminde al op terugweg van Zaventem met de oplossing. Zij kunnen gelukkig morgenochtend vertrekken.

Nu jah, op een propere manier is ze echter niet vertrokken. De twee immer sympathieke, schalkse, goedlachse en vooral veelal niet te verzadigen kinderen hadden zich tijdens het met brood ondersteunde avondmaal tegoegd gedaan aan het bijzonder kinderoogvriendelijke mini Babybel. Nu begon onze goedlachse Tijs, hij had net zijn melk op, plots te huilen op het einde van de fles. Had hij hier opnieuw last van het nakende vertrek van een der ouders of was er iets anders. En jawel, lutte seconden later – zonder enige twijfel waren die luttele seconden onvoldoende om hem uit de zetel te kunnen sleuren en hem boven een spuugvriendelijk recipient te plaatsen – vloog de eerste gulp op de zetel. De tweede gulp op de vloer naast de zetel; de derde gulp in hal en de vierde en de daaropvolgende waren gelukkig in het toilet. Maar blijkbaar was de maag van Fien niet opgewassen tegen al dat gegulp en vloog er, terwijl Tijs letterlijk boven de pot ging, in de richting van de keuken een tweede hoop op de vloer – Fien had blijkbaar onmiddellijk geredeneerd dat Tijs de pot bezet had en er niets vrijer was in de onmiddellijke omgeving dan de gootsteen in de keuken.
En waarom het bij haar overliep? Het stinkt zo papa.

Hoe dan ook, het Haloween vuurwerk – ach die commercie toch – heeft hen niet uit de slaap kunnen houden en ik heb tot nog toe niets gehoord.
Laten we hopen dat ze na één nacht het winteruur al verwerkt hebben.

Cijfers verwerkt, mail opgekuist (op dit eigenste moment ’slechts’ 91 items in mijn inbox waarvan 48 niet gelezen en nog te verwerken, de rest is semi afgewerkt), klassementen voor grote delen gedaan.

Nog wat kleine papperassen mee naar huis om nog dit weekend af te werken en dan lonkt er één volle week vakantie.

Dit wil natuurlijk niet zeggen – tot mijn grote spijt – een week niets doen en op mijn gat zitten; maar veeleer werk maken van een hoop dingen die al sinds deze zomer aan het wachten zijn.

Wat is er mis met de jeugd? Ze willen die Angelsaksische gewoontes overnemen maar toch zouden ze beter voldoen aan minstens de volgende voorwaarden:

• Verkleed en de bedoeling is dat het relatief angstaanjagend moet zijn.
• Valavond is een noodzaak en niet om half twee in de namiddag wanneer het zonnetje ons even doet twijfelen of het wel zomer al dan niet herfst is.
• Een iets traditionelere of toch originelere intro dan het gewoon bedelen om snoepjes.
• En vooral niet twee weken op voorhand maar op zijn minst wachten tot het weekend net voor Allerheiligen.

Ik heb hen toch maar een paar snoepjes gegeven maar kon het niet nalaten bovenstaande tips nog maar eens te herhalen. Eigenlijk had ik ze een halve stamp voor hun gat moeten geven. Dan was ook de kans dat er op het gepaste moment niet al te veel anderen onze bezigheden komen storen.

Eigenlijk zou ik nog veel liever hebben dat er weer een drie verklede waaronder één stevig geschminkte zich komen aanbieden tussen Kerstmis en zes januari. En zelfs de misdienaars die eieren komen bedelen rond Pasen liggen me nog.

Nu heeft thuis werken wel een paar heel aangename bijwerkingen:

• Een mens kan al eens een potje koffie halen of iets smoefelen zonder het gevoel te hebben dat er eerst de nodige kilometers moeten afgelegd worden.
• Er kan al eens een muziekje opgelegd worden die je anders in de bureau – uit puur respect voor de collega’s natuurlijk – niet onmiddellijk laat afspelen en zelfs op het volume dat jezelf verkiest
• Een venster kan open of dicht zonder rekening te moeten houden met tocht, mensen in de gang (lees, kuddes studenten die luid uitgelaten een klaslokaal verlaten waar ze net een stevige twee uren opgesloten zaten en wat stevige theorie te verwerken kregen)

Een meevaller was dat net vandaag ik een telefoontje krijg van de man van de vliegenramen. Kort na de middag zou hij langskomen om te installeren.

En tegen vijf uur hebben wij met alle vensters open maar met alle vliegenramen dicht het huis rustig laten afkoelen en toch ons voldoende kunnen beschermen tegen die rotbeesten die zelfs in staat zijn in torentjes hun gevoeg doen. Geen halfuur per dag meer met de mepper op jacht. Geen dertigpllus graden meer in de living met alle vensters dicht om toch maar de muggen en vliegen buiten te houden.

Misschien dat we zelfs eens vannacht met de vensters openslapen…

Op dit eigenste ogenblik zitter er 616 items in de inbox waarvan vijhonderd vijfendertig ongelezen zijn. Dit zijn niet allemaal persoonlijke boodschappen maar ook een hoop van de mailinglists die relatief eenvoudig met één druk op de knop naar een andere folder (ook de Deleted Items folder dus) kunnen verplaatst worden.

Naast de inbox is er ook nog de folder met alle RSS feeds. Ook die staan in Outlook. Hiervoor gebruik ik RSS Popper. Het aantal feel posts die ik nog moet verwerken – ik zeg bewust niet “lezen” want daar kom ik absoluut niet meer aan toe – schat ik snel op een stevige tweeduizend.

Naast Outlook heb ik nog hier en daar een account die ook de nodige mail kan ontvangen. Alle mail die hier nog moet verwerkt worden is gigantisch en niet te schatten. Het aantal echt te lezen mails daarentegen kan ik vlot schatten en herleiden tot ergens maximaal honderd. Een geluk dat ik de meeste mailboxen nooit echt bekend gemaakt heb. Een ongeluk dat ik niet ergens een eenduidig overzicht heb van accounts die ik ooit heb aangemaakt. Zo kwam ik gisteren puur toevallig uit op een GMail account die ik heb aangemaakt maar compleet vergeten was. Daar stonden een stevige zevenduizend e-mails mij toe te lachen maar heel duidelijk was dat het grootste deel allemaal tot spam te herleiden was.

Wat er ook van is; tijd om alles vlot in een keer te gaan verwerken heb ik niet maar ik ga me toch opleggen tegen eind volgende week mijn Outllok inbox tot een absoluut minimum van vijftig te herleiden en er misschien continu op waken dat deze niet meer de vormen aanneemt van de laatste dagen (of heb ik dat al eens eerder beloofd).

Pak nu onze dochter. Op vier maand na vijf jaar, niet onwerelds opgevoed – al zeg ik het zelf -  met voldoende besef van normen en waarden, proper, zelfstandig en meestel wat ik niet onwelbespraakt noem.

En toch gaat het van kwaad naar erger.

Ze zit al aan haar tweede lief, heeft al eens geproefd van een andersmans (anderjonges?) tong en vandaag was ze er zelfs trots op ze iets geleerd heeft op school: “Al wat je zegt ben je zelf”.

…o mores

Net in het weekend dat het bradderie was in de Langestraat, wat voor aardig wat extra stemming en atmosfeer zorgde. Een atmosfeer die een vakantiegevoel uitstraalde (ook met zo”n mooi weer dat dit voor mij eeuwig mag blijven duren). Wat vooral bijzonder aangenaam overkwam, was het gigantische tapijt op de stoep met een aantal lage tafeltjes, kustentjes, wat groen, muziek die authentiek lijkt en zelfs hier en daar een waterpijp.

Heel lekker gegeten, heerlijk genoten, moet ik meer doen.

Daarnet nog op terugweg van het werk, zelfs voor zeven uur deze keer, gestopt aan de doe het zelf tempel (tenminste als je hen moet geloven) Brico PlanIT gestopt om wat kleinood op te halen zoals

• een Gardena steel van 1m50
• een Gardena hark
• een Gardena handhakje
• 10 zakken van 50 liter boomschors

En dan, eenmaal de allerkleinsten daar de mentale herbelevenissen van de dag gestuurd, hebben wij alvast 7 van de 10 zakken op hun bestemming gebracht. De relatieve vroege duisternis heeft ons even kunnen dwarsbomen, maar met het nodige bijlichten met behulp van de wagen is alles relatief goed op zijn plaats geraakt.

Misschien de volgende keer toch overdag wat meer ruimte maken voor tuinonderhoud.

Vier volle kruiwagens afgevoerd naar de groencontainer wat verder in de straat.

Bedoeling is de vrij gekomen aarde niet opnieuw ten prooi laten vallen aan het onmeedogenloze wied en gras (gras is in feite ook een soort onkruid maar een van de weinige soorten die een mens met plezier zaait en maait). Asfalt is een oplossing maar de ondoorlaatbaarheid is niet zo positief voor het nodige vocht dat de haag nodig heeft. Dan maar boomschors, maar dat zal voor een volgende keer zijn (morgen misschien).

De eerste twee à drie kilometer had het beest geen enkel probleem met de snelheid die, alle regels binnen de Brugse vesten in acht nemende, niet boven de dertig ging. Het beest kon zich zelfs volledig draaien zodat het een keer met de kop in de wind en de volgende keer met de kop uit wind zat.

Zeventig per uur was evenmin een probleem, alhoewel er al een pootje gelost werd. Dit laatste kon ook wel zo zijn dat het beest mij aan het tarten was en me duidelijk wou maken dat het ook wel lukte met vijf poten.

En dan de Expressweg. Daar heb ik me heel even buiten het toegelaten begeven en gekeken wat er zou gebeuren bij een stevige honderveertig. Het was al iets moeilijker, de pootjes gingen af en toe al eens omhoog, het relatief grote lichaam trilde aan een zeer hoge frequentie; maar toch bleef de plakker netjes zitten.

Het laatste stuk, van de Blauwe Toren tot in Blankenberge geraakt een mens met moeite boven de zeventig, leek wel een uitstapje en liep het beest een keer links, een keer rechts, iets omhoog en ook iets omlaag.

Eenmaal op de oprit bleef hij mooi zitten op het venster totdat ik uitgestapt ben, Dan kwam mij nog een laatste groet brengen bovenop het dak van de wagen. Ik heb hem dan ook vriendelijk uitgenodigd de weg terug morgenochtend opnieuw post te vatten.

En nee… ik heb perfect aan de verlijding kunnen weerstaan de ruitenwissers van stand nul te halen.

Tijs en Fien alletwee mee maar helemaal geen idee hoe we het zouden klaren op de attracties waar Fien al op kon/wou en dat tegenover Tijs. Zou er genoeg voor handen zijn om Tijs te amuseren tijdens de misschien wel lange wachttijden? Zou Tijs, bij gebrek aan een middagslaapje, het niet op zijn heupen krijgen en daaropvolgend op onze zenuwen beginnen werken eens we halverwege de namiddag waren? En vooral nog of het haalbaar zal zijn een dag te vullen met dergelijke onguur en alles behalve droog weer.

Wat het laatste betreft viel het nog mee. Af en toe een goeie plensbui maar we konden iedere keer schuilen. Voor de rest enkel nu en dan een beetje motregen maar hoofdzakelijk droog. Tergend was daarentegen de zon die ons de volledige terugweg in de ogen scheen.

Wat Tijs betreft: geen angsten. Ware het niet dat hij omwille van het niet hebben van een stevige lichaamslengte (in casu 1m10 en 1m40 naargelang de attractie), was hij op iedere attractie geweest met uitzondering van de Water Slide omdat het toch al nat genoeg was die dag. Tijs is het jongentje die een paar maand geleden half histerisch op de paardemolen niet wou op een bewegend paard op de tergend trage draaimolen zitten, ook al was dit met zijn vader in de strikt onmiddellijke omgeving. Tijs heeft dus duidelijk de laatste tijd wat grenzen verlegd.

Fien daarentegen was in het verleden een beetje het zelfde probleem. Terwijl zij vroeger ook het veilige boven het spannende verkoos, heeft ze vandaag ongeveer iedereen van het gezelschap overtroeft wat het blijven zitten op Bob Express betreft. Er moest wel iedere keer iemand mee, kwestie van toch nog een beetje mentale ondersteuning te hebben. Nee, dat hadden we echt niet van haar verwacht. Op de Bob Express, de Speedy Bob, de Oki Doki, de El Rio. Kortom, overal waar ze op toegelaten was rekening houdend met haar 1m12 was voor haar een must. Ook wat grenzen verlegd dus. Nu haar nog in de onmiddellijke nabijheid clowns laten komen…

En de mama en papa, die hebben het ook ferm naar hun zin gehad.

Dit betekent niet echt dat ik niet gewerkt heb, maar deze keer niet aan mijn bureau in een half verlaten college terende op de resten van fastfood wegens anders geen eten die dag.

En maar terug naar het iets normalere leven; ‘t is te zeggen, toch nog af en toe eens wakker zijn thuis en dan ook in zijn totale tijd iets meer dan zes uur.

Alhoewel een vakantie in de nabije toekomst ook eens deugd zou doen!

Ik heb de laatste dagen niet echt veel meer gedaan dan gewerkt. Zelfs in die mate dat er van enig familiaal leven geen sprake meer was.

Misschien dat ik vannacht toch nog aan vijf uur geraak.

Kan is dan ook relatief groot dat er morgennamiddag een dutje volgt.

En maandag… dan vliegen we er weer volop in!

De spam wordt wel niet direct gedelete, maar in de “Ongewenste e-mail” folder op onze Exchange server neergepoot. Op die manier kan de ontvangen zelf voor alle veiligheid controleren of alle door het systeem als spam geclasseerde e-mails wel degelijk spam zijn.

Verder sturen we iedere afzender een bericht dat de bewuste e-mail als spam beschouwd werd. Op die manier kunnen we er ons enigszins van vergewissen dat de afzender die ham (het omgekeerde van Spam, dus echte mail) gestuurd heeft, dit weet en niet verbaasd hoeft te zijn dat er op zijn e-mail geen antwoord komt.

GFi ME zou ook op zichzelf moeten leren doordat wij – een beperkt aantal mensen weliswaar – de filter voeden met statische regels (e.g. alle mail van e-mail adres x@y.z is altijd ham, alle mail van z@y.x is altijd spam) en boodschappen waarvan GFi zelf de structuur probeert te achterhalen waarom dit spam is en dit via de zogenaamde bayesian filtering (wat begrijpbare uitleg hierover heb ik gevonden op http://www.vaxxin.com/site/spamweed/bayesian.html. Misschien dat Wikipedia er ook bevat, maar die is er even van tussenuit op dit ogenblik).

Nu is het de laatste tijd toch wel een stuk erger geworden dan pakweg een half jaar gelden. Spammers zoeken alsmaar nieuwe methodes om de filters te omzeilen.

Alle grote online mail diensten zoals GMail hebben hun eigen filters staan die natuurlijk een stuk meer verkeer te verwerken heeft dan onze server(s) die slechts gemiddeld 3 miljoen (met pieken van meer dan het dubbel) stuks per maand dienen te verwerken. Die filters worden volgens mij ook een stuk van dichter beheerd dan bij ons. Ik weet niet welk principe ze gebruiken (het zal zeker wel niet GFi ME zijn), maar met hun “Report Spam” knop zullen ze ook wel een zichzelf trainende filter hebben.

Nu sluipen er door die filters van GMail ook wel spam (vandaar die knop) en ik zal hem straks een stevig gaan voeden. Alhoewel dat het me met hetgeen ze nu binnengooien, het me wel echt gemakkelijk maken…

Op professioneel vlak staan we aan de vooravond van de oplevering van een paar grote projecten:

• Een volledig nieuw intern betaalsysteem waar er, op een paar plaatsen na, geen cash geld meer aan te pas komt en iedere transactie tot bijna in alle details kan volgen.
• Het vervangen van alle gemeenschappelijke printers en copiers door multifunctionals met extra mogelijkheden zoals scannen naar een netwerkmap en e-mail adres.
• De combinatie tussen de eerste en het tweede.
• Onze bestaande IP telefonie verangen door een andere omwille van extra features en een grotere bedrijfszekerheid.
• De combinatie van de eerste en de vorige zodat alle gesprekken perfect kunnen aangerekend worden, wat zeker heel relevant is voor de studenten.
• Het volledig inplannen van de IT ruimtes op de nieuwe campus. Dit is wel met het idee dit pas tegen zomer 2007 in gebruik te nemen, maar heel wat zaken moeten nu al beslist worden omwille van bouwkundige redenen en natuurlijk budgetaire redenen.
• Budget 2007 volledig uittekenen, wat met de verhuis naar een andere locatie zomer 2007 er niet gemakkelijker op wordt en rekening houdend dat wij niet de enige dienst of departement zijn die aan verhuizen toe is, maakt het er zeker niet gemakkelijker op.
• Twee nieuwe medewerkers volledig op snelheid krijgen (wat aardig aan het lukken is).
• En nog een hoop andere dingen natuurlijk

Op privé vlak zijn er niet echt grote projecten, maar een verzameling van meer dan duizend en één kleinere dingen die echt dringend af moeten of moeten gebeuren op een specifiek moment (zoals feestjes, avondjes uit, etc).

Eigenlijk zijn het niet de grote dingen onderweg die evenveel tijd opeisen als hun omvang, maar alle kleine dingen nemen zelfs relatief gezien een veel groter deel van de (beschikbare) tijd in beslag.

En ik spreek dan nog niet van de onplanbare en compleet onverwachte zaken die ad hoc alle energie, tijd en middelen opeisen.

Met andere woorden: een dag is tot mijn grote spijt slechts vierentwintig uur waar een mens omwille van puur biologische redenen verplicht is een aantal opzij te zetten om deze niet productief door te brengen.
Hadden we nu deze kunnen omzetten in een dag van achtenveertig uur en de nood om de non productiviteit in een andere vorm te nemen, dan zou ik alvast een stuk verder komen.

Of ik daardoor gelukkiger zou zijn… (wat helemaal niet betekent dat ik ongelukkig ben, maar wel soms spijt heb dat ik X of Y niet heb kunnen realiseren).

Dringend mijn gras afrijden…

Als dank krijgen we een BBQ aangeboden en het was meer dan aangenaam moet ik wel zeggen.

Als afsluiter en buiten de muren van ‘t Zandschooltje nog een stapje gezet in wat toch wel hét uitgaanscafé van Blankenberge is: de Metro.

Nee, zeker niet wat ik mijn vaste stek zal noemen laat staan er het van maken. Ferm geammusseerd, zelfs op de dansvloer – jawel, ik en spontaan enzo. Als je in Blankenberge bent en je wil je eens ferm laten gaan – schaamte bestaat er niet, één plaats:
Café Metro, Kerkstraat 157.

Ha!

Daarstreks op terugweg van bij mijn ouders gehoord in het nieuws dat de streek van Wenduine tot Knokke nogal een stevig aantal liters water op een veel te kort termijn te verwerken heeft gekregen.

Resultaat: ondergelopen straten, volgelopen kelders, mini verkeersinfarcten, etc.

Met klein hartje toch een beetje de rit huiswaarts verder gezet.

Eenmaal daar aangekomen toch gezien dat er heel veel water moet gevallen zijn.
De oprit – die nog altijd niet echt verhard is maar bestaat uit aangestampte steentjes van allerlei grote en waar de sporen van de dagelijkse wagenverplaatsing duidelijk zijn en waar de niet in één vlak liggende ondergrond resulteert in een een niet in één vlak liggende bovengrond – was omgetoverd tot één grote plas.
De voormalige plassen die deze winter een spaarbekken op zich waren, zijn begin mei volledig uitgedroogd. Ik kan gemakkelijk een plas definiëren van 100 op 30 meter met een gemiddelde diepte van een halve meter. Dit betekent ongeveer – absoluut een schatting – een 1500 kubiek. Wel die plas was bij het vertrekken deze middag nog altijd onbestaande (droog) ondanks het weer van de voorbije weken. Bij het terugkomen was deze er in volle glorie!
Het Blankenbergs Varretje was niet meer duidelijk te onderscheiden met de aanpalende weides.

Maar… gelukkig geen druppel gevonden binnenshuis of op plaatsen waar het niet meer aangenaam is. Alvast bij ons niet.

Zicht tot in Wenduine langs de ene kant (vanaf ene goeie 4 meter hoogte zodat ik net boven de camping uit kijk op een stevige 300 meter verder). Zicht tot ver over Nieuwmunster een beetje meer naar links. En nog wat meer naar links zicht tot, tjah, tot ergens iets wat ik niet meer kan zien omdat het te ver is.

En dan een avond zoals vandaag: wolken dat het paleizen zijn. Ene wolk zo wit gelijk een baard van een echt goed verzorgde kerstman, dan andere zou blauw/grijs als een mens het zelf niet zou kunnen uitvinden, laat staan geloven als je het zelf niet ziet.

Die wolken dus.

Ik was er al volop van aan het genieten toen ik uit Brugge vertrok. Ik had voor de verandering eens mijn fototoestel liggen in de auto en alles was dus prima: gigantisch veel wolken, fantastische kleuren wegens een relatief flauw zonnetje, gigantisch mooie gele velden met pas gemaaid gras (dus nu goudgeel stro).

En dan… een telefoon die veel denkwerk vergde waardoor ik spontaan op automatische piloot aan het rijden was. Blankenberge binnenrijdend was het gesprek beëindigd en had ik opnieuw oog voor het al het moois daarboven. Het spijtige was dat de mooiste wolkenvelden al aan het ontbinden waren, ik die fantastische akkers al een stevig aantal kilometers achter mij gelaten.

Terugkeren is een optie, maar voor een keer dat ik echt vroeg thuis was en de tijd om terug te keren zou de ontbinding enkel nog verder voltrokken zijn.

Dan maar nog een eindje verder en hopen dat het akkertje een stuk verder me nog enig soelaas brent.

De zon was niet meer je dat, de wolken waren er nog, de einder was al een stuk vervuild.

En dan, een groot half uur later, een magistraal zicht. Zo genoten van het schouwspel dat ik niet echt naar mijn toestel greep maar bleef genieten (en van de ega en kinderen die mee genoten).

Misschien is het beeld in mijn hoofd wel duizend keer beter dan wat ik ook maar enigszins technisch kon vastleggen. “Misschien”?, zeg maar “Zeker”!

Zo hadden we bezoek vandaag en heeft ze een tijdje ook wat foto’s genomen. Eén van die foto’s is de volgende.

En ik moet eerlijk zeggen, voor een kind van 4 vind ik het niet slecht.

Misschien iets voor de tentoonstelling in september van Blandia?

Onze afsluiting staat er op een poortje na.

Nu nog even wachten op wat beter weer en onze immer actieve en onze niet te stuiten Tijs kan onbezorgd rondhuppelen op wat er nog rest van het groene gras.

En ja, het is echte kastanje.
En ja, alles staat nog even recht na het stormpje van vorige nacht/dag
En ja, op het einde is dé beek en daar staat er geen kastanjeafsluiting maar een iets minder zware afsluiting (drie keer een staaldraad) met daarvoor nog een stuk klassieke Bekaert afsluiting
En ja, dit stuk Bekaertding is niet onmiddellijk in de lijn van het natuurlijke van de kastanje afsluiting maar deze blijft dan ook niet zo lang staan. Eenmaal onze jongste iets verantwoordelijker is – als dit ooit zal gebeuren – blijven enkel de drie staalkabels over.
En ja, we zijn er content van
En nee, we hebben de rekening nog niet gekregen, maar we hebben alvast een idee.

Terwijl ik hier lekker een Pizza Mafia* zit te verorberen (Tomaten, Mozarella, Pikante Salami, Ajuin, Look, Paprika, Pikante Pepers) en mijn handen niet beschikbaar heb om mijn klavier te beroeren (‘t is te zeggen, niet vlot en nu heb ik even een servetje ter hand genomen om het overtollige residue aan olijfolie te verwijderen), ben ik op TerZake aan het kijken naar de documentaire House Arrest over de maffiaman Chris Colombo onder huisarrest.

De pizza had op slag meer karakter en kon ik lekker nonchalant tot mij nemen.

*schrijfwijze is overgenomen van de aanbodkaart van Portobello.

Windows XP, Office 2007 beta, Directory Opus, Firefox, Acrobat, Avant, Dreamhost, kortom alles wat op een hard disk kan staan.

Eigenlijk nog meer dan dat: het weer, de vliegen (alle, niet echt zuigen maar eerder goed doorbijten), dat beest dat wij Poes noemen, de interview technieken van Jan Leyers (en de regen die we horen op de vensters van het Kursaal, wat absoluut tegenstrijdig is met de zogezegde live beelden van op het strand van Lieve Blancauaert en Jan Leyers).

OK, er waren ook wel een paar positieve zaken vandaag, maar wat waren die alweer?

Dit kon natuurlijk niet zonder alles op de gevoelige Memory Card vast te leggen.

Het weer was niet schitterend: zon en geen zon tegelijkertijd, wind, regen, etc. En ik wou de (veel te weinig maar het moest nog een beetje leuk blijven voor de rest) genomen opnames vanavond nog vlug eens bekijken, bijsturen waar nodig, taggen en klasseren. Aangezien ik voor het klasseren werk met folders met datum en een korte omschrijving en tag met IPTC, was ik van mening dat het o zo bejubelde Adobe Lightroom hiervoor eens te gebruiken.

Ik had de beta voor windows al een tijdje geleden geïnstalleerd maar tot nog toe niet echt benut. Vandaag was het de vuurdoop.

Ofwel is mijn computer thuis veel te traag, verschrikkelijk slecht geconfigureerd of nog iets anders, maar Lightroom was niet vooruit te branden.

• Eer een NEF van mij proper getoond wordt (dus niet de ingebouwde thumbnail) duurt het minstens 20 seconden.
• Het corrigeren van de basissettings (contract, exposure, etc.) is nog een slag erger.
• Het toevoegen van tags, nog een paar minuten.

Ik heb dus het programma voor de rest niet op de echte usability getest maar ga het toch van mijn desktop gooien. Misschien dat het nog eens probeer op mijn notebook (net voor ik het ding helemaal ga herinstalleren voor het einde van deze maand).

Terug naar MS Digital Image Suite en Picasa om snel te werken. Alhoewel ook eens proberen andere tools zoals Rawshooter (nu eigenlijk ook van Adobe) en het onvolprezen IrfanView.

tbc

Een tijdje geleden (vijf weken om iets precieser te zijn) heb ik me in de Aldi de Topcom Butler 3450 Triple aangekocht voor het fantastische bedrag van €50.

Nu was dit wel nodig want onze vorige draadloze telefoon, de Belgacom Twist 340, werkte al lang niet meer naar behoren.

• Er zat gigantisch veel echo op bij het spreken.
• De batterij van het tweede handset was al compleet naar de vaantjes.
• Het antwoordapparaat weigerde af en toe dienst (alles werd precies extra snel afgespeeld of de opnamesessie werd gewoon afgebroken na 5 seconden).
• De batterij van de eerste handset had een levensduur van net iets minder dan een doorsnee gesprek.
• etc.

Dringend aan vervanging toe dus.

Daarom maar van de gelegenheid gebruik gemaakt en een nieuw toestel aangeschaft. Nu kan je daar ter plaatse in de winkel niet veel testen, laat staan vragen stellen aan een sluwe verkoper die eigenlijk niet veel van het toestel kent maar je toch probeert onder tafel te spreken met allerlei halve waarheden. Omdat de prijs vrij doenbaar was om een halve miskoop niet al te zwaar te nemen, overgegaan tot de aanschaf van het ding met maar liefst drie handsets, zes oplaadbare penlight batterijen, een antwoordapparaat ingebouwd in het basisstation en twee individuele oplaadstations.

We zijn vijf weken verder en ik ben op zoek naar het aankoopbewijs, kwestie van een beroep te kunnen doen op de waarborg.

Al van de eerste minuut tijdens het gebruik, had ik al een beetje spijt van de aankoop.

• Je kan maar 10 nummers in de handset bewaren (10 per handset dus eigenlijk 30 maar dat is niet echt de bedoeling).
• Je kan bij de nummers geen naam bewaren. Op zich ook niet slecht want een mens kent met moeite nog nummers uit het hoofd door al die ingebouwde telefoonboeken in GSM en andere toestellen.
• Je kan het antwoordapparaat niet beluisteren via een handset. Je bent dus telkens verplicht naar het basisstation te gaan om de boodschappen te beluisteren.
• Je kan niet op de handset zien of er nieuwe berichten staan op het antwoordapparaat. Je moet dus iedere keer opnieuw naar het basisstation loeren of er nieuwe boodschappen zijn.
• Het basisstation was enkel in het Engels en dit was niet wijzigbaar.
• Het nummer van de oproeper wordt niet altijd getoond (wat wel het geval was vroeger).

Niet echt ideaal dus en deze week werd het duidelijk dat er iets mis was met het basisstation. Iedere keer dat ik me verder dan 10cm verplaatste van het basisstation, werd het gesprek zo goed als onmogelijk.

Alles resetten (batterijen uit de handsets, stroom uit het basisstation en lang genoeg wachten tot de restspanning ook verdwenen was) was niet echt een stap voorwaarts.

Dan maar alles in een plastiek zak gestoken (de originele verpakking is al containerwaarts vertrokken vrees ik) en nu nog het kassaticket opsporen om aanspraak te maken op de waarborg.

Gelukkig heb ik hier nog een oud werkend toestel staan met de klassieke draad en hoorn met zo een gekrulde draad. Ook hier zijn er een aantal minpunten (geheugen en zeker de mobiliteit), maar ik kan er tenminste meer telefoneren met een minimaal risico op storing en geen issues met batterijen.

De oude technologie is niet altijd zo slecht.

De eerste test voor de extra afsluiting – in kastanjehout mijnheer, kwestie van het natuurlijk accent te behouden en ons zicht niet te veel ontnemen – is er al geweest: de aangename zuidwester heeft de flexibiliteit van de omheinig al goed getest. Resultaat: alles staat er nog zoals het zou moeten staan maar we gaan toch het zekere voor het onzekere nemen en nog een extra staaldraad in het geheel aanbrengen ter extra ondersteuning.

Morgen wordt alles netjes afgewerkt en dra het weer weer betamelijk wordt (minder wind, minder regen, meer zon, meer congé) zal het zijn echte test doorstaan: Tijs!