En straks vier volle dagen kinderloos genieten!
Tot woendag zekers.
(De volledige tekst vind je ook hier)
Ik ga hier niet beginnen over de kwaliteit van de zomer an sich, daar wordt er al genoeg over geplaverd.
Nee, teken dat de zomer echt gedaan is, is het feit dat we zaterdag onze strandcabine hebben afgebroken en aanhangwagen-gewijs naar mijn peter in Avekappelle (zie ook hier).
En laat ons hopen dat we volgend jaar iets vaker onze tent mogen populeren.
En wat zaterdag betreft, genoten om nog even een bekende tot aan de oksel in zee zien dansen met een net achter hem om wat garnalen en met een beetje geluk ook een visje of twee te pakken te krijgen. Zijn vangst was in de lijn van de zomer echter genen vetten.
En volgende zomer - volgende zomer? Toch niet vergelijken met deze want als je met een zomer wil vergelijken doe dan die maar van 2006 – trekken we Frankrijk-waarts.
Langs de ene kant een beetje stom, langs de andere kant gewoon goed.
Stom want het is de laatste keer dat we tijdens het schooljaar er nog even van tussen kunnen zonder aan de schoolplicht van Fien te verzaken.
Gewoon goed want het is het beste moment van het jaar en het is best betaalbaar, zelfs tijdens het hoogseizoen.
hmmm… (kwijlende wegdromend ge-hmmm à la Homer Simpson in dezelfe zin als “bier”) een terras onder een soort pergola met binnen strompelbereik een zwembad en barbeque nog een huppel verder.
En laat er ook nog wel een wijnboer of twee niet al te ver zijn, een klassiek klein dorpje met de nodige kleine middenstanders (een stokbrood is een stokbrood).
Nog 9 maanden en een week en we zijn er mee weg.
Zo voel ik me.
Na de vorige weken opnieuw een paar keer in het rood gegaan te zijn en na de fantastische opening van vrijdag heb ik vandaag en gisteren nog geen klop gedaan die naam waardig. Zaterdag geen computer aangezet en vandaag enkel maar om de TV gids te raadplegen. De e-mail heb ik al heel snel eens doorlopen op mijn parel.
En morgen allen schoolwaarts!
Het is nu al heel de week dat ik om zes uur mijn “nest” uitspring en even voor zeven de Verversdijk betreed. En meestal iets meer dan twaalf uur later zet ik terug voet op mijn oprit.
De overige weken van de zomer waren al niet veel rustiger behalve een stuk later vertrekken.
Echt dus wel tijd dat de zomer een beetje gedaan is en een mens eindelijk een beetje rust kan nemen.
Nu heeft Inge ergens op de wereld een hotel geboekt met bijbehorende vlucht naar en van, het laatste weekend van september. Geen idee waar maar ik heb er het volste vertrouwen in.
Genieten! Ikke! Héél véél genieten!
Man man, heeft het vanacht weer eens goed geregend.
In normale omstandigheden, wat deze ook mogen wezen met dergelijke buien, kom ik daar helemaal niet van wakker; maar deze keer vond Tijs het ook iets te veel en is verschillende keren beginnen wenen. Zijn bed staat nu eenmaal zo goed als onder een Velux en bijgevolg hoort hij dat extra goed.
Na drie keer in iets minder dan een half uur te zijn opgestaan om hem te sussen, heb ik toch maar zijn bed verplaatst wat verder van dat venster en het laatste half uur heb ik hem niet meer gehoord.
Mijn slaap was er wel aan daarentegen. Toen ik naar beneden ben vertrokken toch nog even binnengekeken en kon me niet van de indruk ontdoen dat hij toch iets dieper was weggekropen onder zijn donsdekentje.
Straks weer de lieslaarzen aandoen om met droge voeten tot aan de auto te raken vrees ik.
Vandaag een van de paar dagen verlof en er een van geprofiteerd om niet de hele dag thuis te bljiven.
Er is natuurlijk nog vanalles te doen thuis zoals klussen, ontrommelen, vanalles en nog wat voor vanalles en nog wat. Maar om die stress even beslist om zo goed als de rest van de dag relatief ver weg te zijn.
En in de koffer – buiten het blauwe pispotbeerjte van thuis want Tijs zit wordt langzaam een grote jongen en mag als alles goed blijft gaan volgende maand naar school – de picknick.
En man, wat het ik ervan genoten. Niets speciaals wat het eten betreft maar het genot van Fien en Tijs (en natuurlijk ook wel Inge).
Fien noemde dit zelfs de mooiste dag van haar leven! We zullen het maar enthousiasme noemen zeker…
Het is al een eeuwigheid – zo voelt het in ieder geval – dat we op zoek zijn naar deftige tuinmeubelen en we hebben die dan eindelijk vorige week gevonden.
Maar helaas pindakaas, slechts zeven van de acht stoelen waren binnen in het lokale filiaal. Geen enkel probleem echter, er zou een dag later er eentje van het andere filiaal doorgestuurd worden.
Een dag later: de stoel, maar spijtig genoeg niet het juiste model.
Nog een dag later – na wat rondbellen – een tweede stoel maar spijtig genoeg weer een andere.
En dan, drie dagen later, een derde stoel en een derde keer verkeerd.
Dan maar nog wat wachten en – toeval of niet wat de aantal betreft – vier dagen een vierde stoel en laat het dit keer wel de juiste zijn.
Natuurlijk met veel excuses en van die dingen. En morgen zetten we twaalf man aan de tafel, Nog ergens, euhm, vier stoelen zekers…
Eindelijk zitten!
Daarnet BBQ (met een heerlijke forel) en hoe langer dat we er zaten, hoe meer vliegen er op de oversteek kwamen te zitten (zie ook hier). Gevolg is dat er ook een fractie van het aantal buiten beslist heeft eens binnen te komen kijken en dat dankzij het herhaaldelijk mensenverkeer via het openschuiven van de vliegenramen.
Dus: in een half uurtje 67 facetogen minder op deze planeet en in mijn woonkomer!
Gisteren heb ik de statistieken van vorig jaar op één dag overtroefd: dubbel zoveel strandbezoeken in 2007 tov 2006.
Onderweg naar het strand nog even gestopt aan de gigantisch ijspiste om even mijn gat af te koelen aan de geïmporteerde sneeuw.
En zodra we op het zand aankwamen, was ik al op terugweg om de vergeten sleutel van de Kabine op te halen en met een dergelijke hitte (en lome benen wegens net iets te veel Armagnac de avond ervoor) is 13km/h al meer dan genoeg. Gevolg: vrouw en kroost hebben schaduw gezocht bij/in/rond en bijna onder de kabine van de dagmoeder voor wie de rustige namiddag bijgevolg ook een stuk tot het dagdromen behoorde.
En dan, eenmaal de lichaamstemperatuur te hoog laten stijgen door bijna een volle twee minuten op mijn eerder half bevroren achterwerk te zitten in het mulle zand te zitten, was het meer dan tijd om af te koelen in het door een overvloed van toeristen bezoelde water.
Man man man, was dat koud. En man man man, zo koud dat ik bij een eventuele controle waarschijnlijk niet meer voor mijn herhaalde woorden aan het begin van deze zin zou kunnen doorgaan en dan vooral eenmaal de wild opzwiepende golven mijn navel bevuilden.
En Tijs, die had de diepte niet nodig (maar horizontaal kon hij toch kiezen voor kopje onder) en Fien wou altijd maar verder. Maar eenmaal ikzelf het iets te koud begon te vinden aan mijn okselhaar, was het toch ver genoeg.
Meer van die zondagen!
Het is twee avonden op rij dat we Tijs niet meer horen een keer dat hij in horizontale toestand in zijn bed beland.
Normaal roept hij nog tussen de één en tien keer – om welke reden dan ook – maar dit is al het geval niet meer. De eerste keer is wanneer Inge of ik nog bij hem langs moeten gaan. Iedere avond, mits beiden thuis, wisselen we af. En wie die avond Fien verhalend onderstopt, moet onvoorwaardelijk Tijs nog eens opnieuw instoppen eer hij min of meer zwijgt.
En waarom is hij dan stil? Het strand lokt hem en bijgevolg is er geen sprake van een namiddagdutje.
Misschien iets wat we meer moeten herhalen.
piewie piewie piewieieie (op zijn Rob de Nijs-ens)
Helemaal niet conform de inhoud of zelfs maar een groot stuk de sfeer van het nummer maar enkel de vangzin.
Eindelijk vandaag. Gisteren nog even wachten op mooi weer maar aan de kust werden we weer eens stevig achteruit geschoven. Vandaag begon het alles behalve goed met een stevig onweer en gekletter en gedonder (waar ik trouwens met meer dan eenvoudige fascinatie naar kan kijken) maar eenmaal de middag voorbij werd het eindelijk zomer.
En met vier kinderen in het huis – twee ervan eigen creatie, twee even geleend – was de tuin dan ook eindelijk het walhala geworden.
Eerste taak: moddertaarten bakken.
Tweede taak: eendjes visses.
Derde taak: terras laten vollopen, vocht laten vloeien en pizza bestellen (wegens niet voldoende ingredienten bij de hand om op de rooster te leggen).
Kortom: het weekend is weer een week te vroeg gedaan!
En wat eBay betreft: we hebben verloren. ttz € 1000 was echt ons hoogste bod voor dit.
Typisch natuurlijk, het is/zal binnenkort eindelijk wat weer worden om de tuin in vlees en bloed te populeren met een glas en het nodige erbij, maar we hebben geen presenteerbare meubelen.
Een winkel of elvendertig afgeschuimd de laatste dagen maar niet onmiddellijk iets gevonden wat betaalbaar was én ons beviel.
Eens zien wat eBay kan betekenen hier.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik de kelk van eBay al zo goed als altijd heb laten passeren maar sedert mijn vorige aankoop – niet veel meer dan een lederen etui voor de Blackberry van een collega – zie ik dit toch als mogelijks een volwaardige online shop.
Soms – ttz meestal – wil een mens alles gaan registreren en opvolgen. Het grootste probleem hier is echter de enorme tijd die dit kost om dit te gaan doen. Zo heb ik in het begin, een kleine tien jaar geleden, regelmatig de meters opgenomen (water, gas, elektriciteit) maar daar kroop zoveel energie in en een mens heeft dan ook vaak de neiging dergeljike taken even te verplaatsen naar een ietwat later tijdstip en bijgevolg het volgende tijdstip van opname al te overtreffen. Het volledige schema en de zin en onzin van dergelijke opnames was zo danig zo snel door elkaar geschud dat het verder zetten ervan dan ook niet veel meer zin had.
In die tijden is het dan ook meer dan ooit in me opgekomen waarom de maatschapij niets heeft die meer gedetailleerde informatie kan registreren en zo niet meer de mensen de baan moet opsturen om toch voor niet opengaande deuren te staan. Wat me trouwens bijzonder vreemd lijkt is dat in bepaalde gevallen ze wel degelijke statistieken hebben.
Hoe dan ook, dit is dan alleen maar elektriciteit, gas en water.
Nu is er blijkbaar een of andere Nederlander die heel zijn huis heeft voorzien van duizend en één sensoren en meters en op die manier een fantastisch overzicht heeft van wat er allemaal gebeurt bij hem.
Dit nu op internet zetten, gaat me nu toch net ietsje te ver. Zie maar op http://www.bwired.nl.
Gisteren en vandaag eens extra werk gemaakt van het jaarlijks terugkerend fenomeen: de belastingsbrief.
Twee jaar geleden heb ik op aanraden van verschillende artikels en commentaren toch maar gekozen om de werkelijke kosten te bewijzen in plaats van het forfait. Dat heeft me de laatste twee jaar zeker geen nadeel gedaan, Het enige is natuurlijk het papierwerk.
Vorig jaar zat ik wel op het toppunt wat het aantal bijlages betreft: 86.
Dit jaar hoop ik alvast er een stuk minder te hebben. Maar gezien de begeleidende website die ik gebruik om alle kosten mooi te groeperen en te helpen verduidelijken al sinds een eind in de namiddag alleen maar 502 fouten.
Ik weet dus weer wat gedaan morgenavond. Ik heb tenslotte nog drie dagen!
Vanavond in volle vaart - maar zo goed als perfect regelmentair voor iemand er iets van weet te zeggen – me van het werk naar Fien haar school gehaast om nog net op tijd te komen voor het oudercontact.
Blij dat het ze belist hadden dit vandaag te doen en niet morgen want dan zitten we weer – alvast de bedoeling als er niet plots één of andere wilde staking gaat uitbreken, het is al erg genoeg dat het een no food flight is en ze ook al staken in alle restaurants op Zaventem – bij de collega’s in Polen.
Hoe dan ook, de dochter werd gewikt, gewogen en goed bevonden en mag volgend jaar naar het derde kleuter. Het laatste jaar van de onschuld?
Mijn laatste dag trouwens dat ik de kinderen op school afgezet heb. Bij mijn terugkeer is de vakantie officieel begonnen. Niet de laatste dag dat ik nog een voet in school binnenzet eer het nieuwe jaar begint. De ouderraad organiseert traditiegetrouw een klusjesdag om de kleine karweitjes op te knappen. En dat midden in de zomer. Gelukkig wordt de zware en noeste arbeid – euheum – gecompenseert door een aardig barbecue.
Vandaag zijn we eens lekker gaan eten met Fien en Tijs. Normaalgezien is een dergelijke onderneming alles behalve risicoloos, zeker met Tijs. Fien kan je nog zonder al te veel problemen bezighouden en zelfs actief betrekken voor, tijdens en na het eten. Tijs daarentegen is een onbegonnen zaak, toch als het geheel langer dan vijftien minuten duurt.
En wat weet mijn eega dan te vinden: Sensunik. Niet alleen hebben wij vrij lekker gegeten (tortilla met zalm, dim sums, gebakken tonijn, groentenlasagne en als afsluiter een mirengue en een duo van sorbets, natuurlijk niet allemaal voor mij alleen).
En de twee pagadders; die hebben zich goed geammuseerd op het hoogste verdiep in de grote speelkamer met twee dames die voor de nodige animatie zorgden en ondertussen ferm genoten hebben van hun spaghetti en ijs als dessert.
En dat wij op het gelijkvloers zaten, er op het eerste een relatief klein familiefeest bezig was en dan pas het kinderverdiep was, kon ons helemaal niet storen. We konden via twee camera’s (nee, geen vergelijk hiermee) af en toe Tijs zien voorbijflitsen, maar voor de rest was het echt een middag voor ons.
Wat mij betreft een aanrader. Zou er iets gelijkaardigs wat dichter bestaan, dan zijn we al onderweg.
Vandaag echt iets gedaan wat de meesten onder de normale mensen niet onmiddellijk om staan te springen: de dampkap proper maken.
En daarna begonnen met een jaarlijks terugkerend fenomeem waar de meesten onder ons ook een gigantische hekel aan hebben: de belastingsbrief.
Een kleine dag cijferen en rekenen en optellen en scenario’s bekijken en we kunnen er weer tegen voor een jaar.
Man, man, man, heeft het even geregend vandaag. Blankenberge heeft er trouwens heel serieus van langs gekregen. Eén van de hoofdstraten stond zo goed als blank en er zijn heelder stukken (in korrelvorm welliswaar) van de asvalt langs en rond de tramsporen weggespoeld zodat deze niet langer mocht bereden worden.
Ook vlug eens een blik werpen op de regenput van Inge haar oma. De afvoer ligt daar een stuk lager dan de omliggende riolen en een pomp moet ervoor zorgen dat deze niet overloopt en het nodige water uit de put pompen de riolen in. Omdat de hoeveelheid misschien het debiet van de pomp kon overtreffen, toch beter even kijken.
Als het gras er maar groener van wordt zekers!
No way!
Drukker dan ooit (ongeveer en bij benadering).
Vanmorgen is Fien al vertrokken voor de laatste Rust Roest. Inge doet ondertussen met Tijs wat boodschappen terwijl ik de schade van een relatief drukke week probeer te herstellen via vaatwas, wasmachine, droogkast, wasmand, stofzuiger en allerhande reinigende rommel. En straks nog even de maag vullen, stembanden kapotbabbelen en benen strekken op een trouwfeest.
Morgen zal er niet minder druk op worden en met een ex-trouwfeest zal het niet makkelijk op maken.
Prosit!
Vandaag heb ik ongeveer gezien wat ik wij allemaal best zien zitten: wat bamboe, een vrij natuurlijk ogende stenen terras en een vrolijke – vond ik wel best een leuk adjectief hier – zonnewering.
En dat allemaal in Den Dijver. Ik vrees dat ik er nog vaak naar toe zal moeten gaan om te herbeschouwen en te verduidelijken aan mijn wederhelft.
Lap… het moet weer eens lukken. Het is al een tijdje gelden dat ik echt iets tijdens normale slaaptijd nog moest realiseren en net nu, 1h04, laat Telenet het afweten. Wedden dat het opgelost is tegen de tijd dat ik echt ga slapen?
Hoe dit nu verhelpen of gewoon nog maar proberen vast te stellen waar het probleem zich situeert? Een cold boot van de modem brengt geen oplossing. Een echt zwaar kabel probleem kan het ook niet zijn want ik heb nog steeds qualitatief goed signaal op de kabel.
2h02 – behold, ‘t Internet is terug, zomaar; en natuurlijk niets hiervan terug te vinden op de statuspagina van Telenet.
Dan maar proberen via de GSM op de website van Telenet te geraken en kijken of ik daar ergens een telefoonummer vind van een dienst die op dit uur mij misschien kan informeren of eventueel zelfs verder helpen. Maar ook dat lijkt niet te lukken. Zou het een algemeen Telenet Internet probleem zijn?
Fien wou vandaag nog eens een spelletje spelen op de computer. Nu had ik na de tweedaagse haar computer ingepikt om die up te graden en daar mijn computer van te maken en dan die van mij aan haar te geven. Ze speelt toch niet echt vaak en – oorspronkelijke planning maar niet echt gelukt – in een week tijd zou de overschakeling gelukt zijn. Dan maar mijn oude notebook gebruiken en er wat spelletjes opzetten.
Omdat het nu niet altijd Musti of zo moet zijn, heb ik dan maar eens een nog niet gespeelde Winnie de Poeh geïnstalleerd.
Man, was dat een vergissing. Het spel was zo complex in het nog maar besturen – één keer kreeg je de instructies te zien voor een toest of tien en daarna niet meer en per onderdeel van het spel waren ze anders – laat staan om het te spelen dat niemand het leuk vond, Fien noch ik.
Dan maar snel een andere doos opengetrokken: Bob de Bouwer. Was dat even een verademing. Het spel was leuk, eenvoudig en had ook een heleboel variatie. En wat nog beter was, en dat is de eerste keer dat ik dat zie in een spel voor kinderen die niet noodzakelijk kunnen lezen, is dat alles op een duidelijke en trage manier werd uitgelegd maar ook dat, wanneer je met de muis boven een specifieke knop bleef staan, er ook gezegd werd wat de knop precies als doel had. Ook bij een nieuw scherm wordt er eerst uitgelegd, wat er te lezen valt, wat de bedoeling is van wat er komen gaat.
Leve Bob!
Verlof vandaag (zoals iedereen toch bijna)!
En in plaats van vandaag helemaal niets te doen, hebben we nog de handen maar eens serieus uit de mouwen gestoken en veel van de kleine dingen die anders nooit opgeruimd geraken ofwel weggegooid ofwel klaargelegd voor het containerpark ofwel toch nog een plaatsje gegeven, maar dan een echt plaatsje.
En voor de rest nog wat werk – het stop ook nooit – voor de tweedaagse: een nieuwsbrief met de resultaten, een uitnodiging voor de stormtocht (laatste zondag van November) en de reis naar Azië.
En morgen, en dat in tegenstelling met een groot deel van de actieve beroepsbevolking, weer fris aan het werk, echt waar!
Hip Hip Hoera!
Europa* is 50 jaar vandaag en dat moet gevierd worden. En zoals het ieder jaar bij mij op het werk de gewoonte is, wordt dit gevierd met een dagje verlof.
Vandaag wel even de werfvergadering van de nieuwe campus Verversdijk meegemaakt en nog het een en het ander daar gecontroleerd, maar voor de rest heb ik vrij vandaag. Tijd die zeker en vast zal gebruikt worden om thuis nog (restanten van het vorige weekend) op te ruimen en een beetje verder te werken aan de website van de tweedaagse en wat updates erop te gooien. Meer van die dagen plz.
*As we know it, niet de naam of het continent maar wel meer de entiteit die we nu als hogerliggend geheel beschouwen.