Zet de beauty: “Hoe bedoel je?”

N: “Dat is toch niet normaal.”

B: “Waarom? Ik zie graag komedies met zwarten erin.”

Ik had ook al de review van het programma rond de test gelezen en ondanks het niet echt positief bleek te zijn, wou ik mezelf wel eens aan de test onderwerpen, al was het maar op de statistieken postief te beïnvloeden.

40 vragen, een makkie en het zou ook snel achter de rug zijn. Maar iedere vraag gaf je vijfentwintig seconden te antwoorden en helemaal geen mogelijkheid om die veel te lange wachtijd vroeger af te breken indien je al vrij snel overtuigd was van je correcte keuze.

En dan op het einde, helemaal geen resultaat of bevestiging dat je maar één fout antwoord had gegeven (een mens klikt er wel een keer naast) als laatste scherm of via een e-mail – het adres dat je verplicht moest invullen eer je kon beginnen met de test.

Misschien moet dit manueel gecontroleerd worden en wacht ik nog even op een e-mail tijdens de kantooruren?

Ik ben altijd al zeer onder de indruk geweest van de klasse en toch grote creativiteit die een BBC 2 kon etaleren. Ik herinner me zelfs de momenten dat ik meer dan bijzonder genoot van het muziekje van BBC World toen de overgang van programma a naar programma b iets langer duurde dan voorzien en we een paar minuten van de tune (in handige remix vorm)  konden aanhoren.

Ik vraag me af of dit ook ergens bestaat van onze staatszender. Ik ben nog altijd helemaal niet gewoon aan de look van “een”.  Canvas met hun boot en boom vind ik daarentegen wel best te pruimen. Ook graag nog eens het gigantische zware melodietje van “Het Nieuws” ergens in de jaren tachting, je weet wel, met die donkere achtergrond en opengeklapte vierkantjes, toen Bavo nog jong en provocerend (cfr. De Croo en de Herald of Free Enterprise) was.

(via)

Het is nooit een goed idee om tijdens een aflevering van het onnavolgbare – dit benadrukt helemaal niet de kwaliteit van de reeks maar wel het feit dat ik me op een of andere manier hooked voel -  All Saints iets te eten en vooral geen ravioli met tomatensaus.

De klassieke blabla en hoe een verhaal opgebouwd kan worden met een achtergrond muziekje en van die rommel.

En eerlijk gezegd, ik had er wat kippevel van gekregen.

Ik heb wel deze namiddag me in de zetel gewrongen en met veel amusement en nostalgie gekeken naar die (te) klassieke oorlogsfilm “Escape to Athena“. Zeker niet een hoogvlieger maar wel ideaal om op een luie zaterdagnamiddag van te genieten.

En dan die soundtrack, amai, het ene oor erin, het andere eruit zonder dat er iets blijft plakken of schade aanricht gelukkig.

En van eens lekker lui te zijn, wordt een mens nog een stuk luier natuurlijk. Iets na vier uur heb ik Tijs uit zijn bed gehaald, mij opnieuw in de zetel gelegd samen met Tijs. Voor Tijs heb ik nog wat KetNet (Bumba, Hopla, Symfollies, …) gekeken. En dat ik ervan genoten heb. Ik ben in slaap gevallen terwijl Tijs met zijn hoofd op mijn buik aan het kijken was. Volgende zaterdag meer.

Ik ga niet vergelijken want dan schiet er echt niets meer over. Het Engels is dermate schabauwelijk dat het zeker niet de bedoeling kan geweest zijn om deze film internationaal te laten meedraaien. Maar dan een heel eind verder in de film moeten ze de hulpdiensten bellen en roept dat mens “call nine one one”. Net of Erik Van Looy nog nooit van “een een twee” (ofte de honder en twaalf, het Europees noodnummer) of gewoon een nul nul (dus ook de honderd) gehoord heeft.

Ik heb gekeken tot het einde, ook al duurde me dit net iets te lang.

Het geheel is onderhoudend. De camerastandpunten zijn vrij goed. De dialogen kunnen me – ondanks het gigantisch hoge f-woord gehalte – wel boeien, de soundtrack is/was verfrissend, het scenario best leuk maar het aantal missers in de film (e.g. kogelgaten die zichtbaar zijn voor de schoten) stoorde me toch wel.

Ik ga zeker niet nalaten zijn andere films te bekijken, maar ik kan me best wel voorstellen dat het type film wel gaat vervelen (wat denk ik de recensie van zijn laatste films ook wel een beetje deze commentaar geven).

Vorige keer al Shattered Glass en deze keer eentje van Veronica Guerin. Niet onmiddellijk de allerbeste film allertijden maar relatief beklijvend en een paar goeie vertolkingen. Geen idee wat het volgende week wordt, maar de woensdagavond film op Canvas kan me meestal toch wel boeien (ttz een stuk meer dan de vrijdagavond op één).

De belangrijkste reden hiervoor is dat de zondagavond de geest moet leeggemaakt of voorzien worden van voldoende niet-werk prikkelingen om er een week weer goed tegen te kunnen.

Nu kon het verkiezingsdebat me niet echt boeien en hebben we dan maar eventjes gekozen om Louis Theroux te volgen bij de “God Hates America” sekte. Man, man, zijn me dat een stelletje geschifte extremisten die zelfs niet eens in staat zijn enige objectieve data ook zo te beschouwen. En dat Theroux daar na twee dagen met zijn klikken en klakken niet buitengesmeten werd, maar ja, hij is dan geen Zweed en tot nog toe zijn er nog geen andere landen (buiten Canada) in de ban geslagen.

Niet onmiddellijk een film die grote emoties losmaakt of me aan het scherm gekluisterd houdt tot de laatste seconde maar het is op zijn minst wel intrigerend te zien hoe iemand leugen na leugen bovenop een leugen verkoopt, deze op een dusdanige manier weet verpakken te ze door iedereen (het ene procentje niet in aanmerking laten komen) voor waar aangenomen worden zonder enige vorm van twijfel.

De kortfilm daar onmiddellijk na – Forever – daarentegen heeft me wel redelijk gekluisterd gehouden, ook al was het maar voor een kwartier. En Joke De Bruyn mag er in die ene scène ook best wezen!

Onder welke categorie valt dit nu?

• meubelen
• computers
• televisie

Meer op http://tweakers.net/nieuws/47746/Microsoft-zet-Surface-gui-op-tafel.html en wat foto’s op Photos: Reaching out and touching ‘Milan’ | ZDNet Photo Gallery.

Eén vriendinnetje aan tafel van zes jaar of zoiets toch, die voor ze spreekt en eet eerst haar fopspeen uit haar mond moet halen.

Ik weet het, er gebeuren daar nog veel ergere dingen maar dit viel ons alle twee toch erg op.

Het is, denk ik, het eerste jaar dat ik het programma en de wedstrijd niet van dicht heb gevolgd maar toch genoeg om ‘den draad’ mee te hebben. Dus met volle teugen genoten van alle verhalen, verhaaltjes, legendes en geruchten vanavond. Die making of, vooral de moeilijkheid van de regie en de technische medewerkers, vind ik niet te doen.

Misschien dat we er toch nog eens over nadenken om ons kandidaat te stellen voor volgend jaar… alhoewel de knie/rug/psyche/…

Een reclame van ING, je weet wel, die firma waar alles draait om geld omwille van het geld voor het geld en door het geld, en waarvan we dan ook verwachten dat ze goed weten wat juist en niet juist is op geldgebied en dus ook de notatie. Die ING dus toont een reclame – ok niet door hen gemaakt maar wel in hun opdracht en door hen goedgekeurd – waar ze het ook maar wagen om het al meer dan vijf jaar ingeburgerde EURO teken achter het bedrag durven te zetten!

En dan, Man Bijt Hond, waarin ze een familie in Koolkerke aan het woord laten en het vrouwlijk manspersoon (heuh?) in pure In De Gloria stijl begint te zagen over het feit dat West-Vlamingen altijd ondertiteld worden. Ha! Eat this Jay Leno.

Ofwel lag ik te veel te slapen, ofwel ben ik het perfecte voorbeeld waarom een negatief voorbeeld nefast is voor kennis*, ofwel is hij volledig zijn kluts kwijt.

Waar is Ruud wanneer je hem nodig hebt? (zie ook hier)

*Het risico is te groot dat met het foute meer herinnert dan het juiste en bijgevolg net het omgekeerde bereikt van wat met wou bereiken.

De boodschap zit goed maar gaat toch te veel verloren in al het al te wrede folteren.

Vervelend is dat ik continu moet kijken om te verstaan wat er gezegd wordt. Bij het Engels en Frans kan een mens nog eens laten van kijken en toch auditief het verhaal volgen. Hebreeuws is niet onmiddellijk een taal die tot mijn actieve kennis behoort. Het Latijn lukt ook al niet meer wegens veels te roestig.

Wel zeer eigenaardig is dat er, en zeker op een commerciële zender als Kanaal II, er begingeneriek noch eindgeneriek was maar vooral het ontbreken van enige onderbreking voor een broodnodige boodschap.

Wat de inhoud betreft, kan ik me nog heel veel van ‘het verhaal’ herinneren behalve de aardbeving wanneer Hij komt te sterven.

Kom op tegen Kanker

De botjes en het pakje van Sofie van Mol waren daarentegen wel weer in orde.

Maar het meest pakkende, buiten de getuigenis van het kleine meisje, was het interview met Phara de Aguirre (niet door haar met Mathilde) en het moment dat het interview verbaal stilviel en zij een traan moest wegpinken. Een mens is dat helemaal niet gewoon van haar zo te zien, zeer vreemd!

Schande en waardeloze research die mannen van Woestijnvis. Nu stellen ze me echt wel telleur.

Het origineel vond ik niet onmiddellijk terug in videoversie op het grote Internet (ondanks mijn 9 1/2 minuten zoekwerk), dan maar de bekende versie dankzij het eerder flauwe Nine 1/2 weeks (ook al vond ik dat met mijn veertien jaar een goeie film, maar daar zitten mijn puberjaren waarschijnlijk voor iets tussen en niet de fantastische dialogen).

Ik dacht echt dat ik ging sterven. En ineens ga je dan weer omhoog en ben je blij dat je leeft.

Komt dat tegen!

Een paar dagen later was het toestel weer verdwenen en hadden we een toestel dat er toch iets beter door kan gaan als vervang toestel maar nog steeds gigantisch slecht was. Nu kwam het toestel weer eens terug maar nog steeds niet helemaal hersteld. Opnieuw hetzelfde ritueel en deze keer toch serieus aangedrongen een ander toestel te krijgen. Blijkbaar moet dit via Philips zelf lopen maar die hebben gelukkig de juiste actie genomen en onze wens ingewilligd. Het nieuwe toestel staat nu opnieuw te spelen en er lijkt niets meer mis te zijn.

Laat ons hopen dat het zo blijft.

Ook al is het met Jim Carry, het is geen feel good, het hoeft geen feel goed te zijn, zo ongewoon complex, zo af en toe een special effect zonder het beetje duffe van het decor te verneuken, zo intriest en tegelijk zo gelukzalig, zo onderhoudend, zo opwekkend, zo … gewoon goed!

En nu een streepje Tom Waits…

Bij het zappen deze namiddag vanuit mijn horizontale positie in de zetel terechtgekomen op één op de herhaling van niets minder dan De Drie Wijzen. Met daarin een piepjonge Kurt Van Eeghem, een goed volle – pre-operatief dus – met golvend kapsel Magriet Hermans, een gewone Martin De Jonghe en een eigenlijk nog niet veel veranderde Jacques Vermeire.

Het was duidelijk nog in het begin want de grapjes onderling waren niet op het randje en de verhalen niet aangebrand.

Wel best leuk om nog eens te zien en het zou volgens mij nog altijd succes hebben als de formulie vandaag nog gebruikt zou worden, mits een beetje oppoetsen natuurlijk.

En bij de aftiteling – we spreken eind jaren 80, begin 90 – de vermelding dat de aftiteling gemaakt werd door Inge op een Apple Computer. Wat verder op de aftiteling stond ook nog dat Erik Maeckelberg bezig was met de software. Die naamt doet wel ergens een belletje rinkelen, maar ik kan er onmiddellijk iets aan relateren.

“Wat dacht je toen hij steek?” (of had ik “stiek” gehoord?)

Antwoord van het slachtoffer

“Dan het pijn deed.”

Of ze nu blij waren met het antwoord, misschien net niet sappig en wervelend genoeg.

Pornoactrices balen van HD-TV

LAS VEGAS – Nogal wat pornoactrices zijn niet tevreden over de komst van High Definition-television (HD-TV). De actrices zien het niet zitten dat door de nieuwe technologie zowat alle lichamelijke imperfecties haarscherp te zien zullen zijn.

Cellulitis en oogrimpels zullen duidelijk in beeld komen. Vooral pornofilms zullen het ’slachtoffer’ zijn van de nieuwe technologie omdat in dat genre films veel gewerkt wordt met close-ups.

Net nu ik eindelijk mijn installatie klaar heb.

Let wel, het is op zijn Amerikaans en duurt toch een stevige 40 minutes.

Er moet gezongen worden. Nu lijkt me zingen niet echt iets wat een beauty of een nerd typeert. Ik kan trouwens niet echt zingen en mijn lieftalige nog veel minder (echt waar). Zij is wel de beauty (en zeker in mijn ogen) en over mijn nerdgehalte heb ik ook wel mijn gedacht.

Het onderstaand is zo een fragment die wreed goed is, met uitzondering van de laatste twee minuten. Die twee waren er wel teveel aan.

En wat er goed aan is, is de grote herkenbaarheid in de familie en kenissen. Tuurlijk de teksten en het hoog tempo van de nummertjes en aan wie het opgedragen werd.

Nu hebben ze in het programma alle knoppen en zoemers achterwege gelaten en vervangen door iets originelere maar daarom zeker niet betere manieren om te laten tonen dat je het goede antwoord pretendeert te kennen.

In de eerste ronde worden de kandidaten een elastiek rond hun hoofd geplaatst (net tussen de neus en de bovenlip). Deze dienden ze dan tot een stevige dertig centimeter aan de voorkant uit te rekken en natuurlijk laten schieten in plaats van op de knop te drukkken. De zoemer werd dus vervangen door een meer dan spontane “Aaauw!”. Even erger werd het toen ze tijdens de twee laatste vragen het eleastiek van de tegenstander dienden vast te houden.

Volgende ronde was het wat kunstgrepen ondergaan van een stel worstelaars en tegelijkertijd wat vragen beantwoorden waarvoor toch enige vorm van denkwerk nodig was, zoals het omgekeerd spellen van het woord “televisie” of wat is het restulaat van drie maal acht plus zes.

De laatste ronde was het ploffen van een taart of wat er voor moest doorgaan in het eigen gezicht eer een antwoord kon gevalideerd worden.

Anders, origineel maar niet onmiddellijk de moeite waard als je het mij vraagt. Dan toch maar liever de klassieke buzzer.

Nu blijkt het roepen en de truukjes die ze toepassen iets meer aandacht te hebben gekregen dan het luisteren naar de antwoorden. Zo was de vraag – tijdens het worstelen – noem drie insectensoorten. Het antwoord dat volgde was “mug, spin en wesp” waarop het antwoord zomaar goedgekeurd werd. Nog geen minuut later werd er gevraagd om twee landen te noemen die beginnen met de letter M. Het antwoord was dan “Mexico en Manila” – ik laat hier nu nog in het midden of het Manilla of Manila is maar geen van beide lijkt me een land te zijn.

En dan de finale. De auto is al gewonnen: een spiksplinternieuwe Jaguar. De auto staat voor de neus van de winnaar. De winnaar is vastgekluisterd aan een vertikaal Rad van Fortuin. De verliezer van de finale staat bij de wagen met een baseball knuppel.
De laatste ronde, noem het een tweede finale, bestond erin het stellen van een paar eenvoudige vragen. Een juist antwoord was perfect. Een foutief antwoord zette het rad in beweging. Waar het rad bleef stilstaan, bepaalde wat van de wagen door de andere finalist mocht vernield worden.

Ik vind dit vrij ongeloofelijk dat iets dergelijks op televisie kan, maar het verwondert me niet onmiddellijk. Ten eerste de tijd en zeden, ten tweede het feit dat het BNN betreft.

Had je iemand dit een stevige tien jaar geleden gezegd dat dit in prime time op televisie…

Je hoort geweerschoten, iemand die de stem van Fortuyn nabootst en zegt “Ze kunnen mij van de wereld schieten, maar mijn ideeën kun je niet wegslaan” waarop je vervolgens daalt de man – het kostuum e.d. verraden dat wel enigszins – neer uit de hemel parachutegewijs op het binnenplein van wat ik vermoed het gebouw van de Tweede Kamer in Den Haag, gooit zijn parachute af, en gaat zitten. Dan blijkt het niet Pimmeke Pim te zijn – natuurlijk niet want die is al de  rigor mortis ver voorbij – maar Olaf Stuger.

Nu Olaf Stuger lijkt me een stuk erger dan Fortuyn: niet minder of meer gevaarlijk, maar gewoon nog een stuk minder vol.

Fijne humor, prachtige verfijnde mensen, grote geesten en propere, gelekte bijna zo uit een catalogus gehaalde woonkamers.

Het programma is opgenomen in het Sint-Janscollege in Meldert.

Meldert? Ja, Meldert. Niet Meldert bij Aalst, ook niet Meldert bij Lummen maar Meldert bij Hoegaarden.

Daar heb ik een paar jaar van mijn jeugd gesleten met nog altijd fantastische herinneringen.

Het eerste jaar was het meest eenvoudige jaar. Ik vertrok de maandagochtend vrij vroeg, het moet iets van rond zes uur zijn, met de bus die door de school was ingelegd van zo goed als vlak voor mijn deur naar Meldert om een stevige twee uur later daar aan te komen. Net geen twee weken later keerden we met diezelfde bus om vier uur in de namiddag op vrijdag terug om met een beetje geluk – de files waren belange niet zo erg als nu maar ook zeker niet onbestaande – thuis tegen acht uur.
Af en toe – het waren naar alle waarschijnlijkheid de goedkoopste busfirma’s die instonden voor het transport – werd het iets later door een spontaan (sic) leegelopen brandplusapparaat, een achterwiel dat ons voorbijstak, een motor die ter hoogte van Zellik op het tweede vak van de ring besliste niet meer in de bus te blijven, etc.

Fantastisch was ook dat de volledige lagere cyclus – het was natuurlijk internaat – op één grote slaapzaal zat/lag in plaats van afzonderlijke kamers. Wascomfort was in het midden van de slaapzaal voorzien door vier rijen van telkens een tiental wasbekkens met enkel koudwater. Aan de buitenkant van dat wasblok was er een soort bak gemets met tegeltjes, één grote buis met een paar gaatjes zodat we toch ook onze voeten wat konden wassen.
En de rest van de slaapzaal; kastje, bed, kastje, bed, kastje, bed.
En nog grappiger was dat die slaapzaal zich bevond in het nieuw gebouw (het gebouw stond er al een stevige dertig jaar, maar in vergelijking van de rest was het natuurlijk een wereld van verschil).

Het dagregime was ook zo een niet meer te doen gebeuren:

• 6h50 – opstaan
• 7h00 – studie (de studiezaal was een verdiep lager dan de slaapzaal en ongeveer half zo groot maar er kon toch een stevige 160 man in)
• 7h45 – ontbijt (verplaatsen naar Het Kasteel)
• 8h10 – vrij!
• 8h30 – les (klassiek regime dus gelukkig ook met pauze in de voormiddag, middagpauze en een pauze in de namiddag)
• 16h30 – studie
• 18h00 – boterhammen en daarna wat vrij
• 18h45 – studie
• 19h30 – vrij, tenzij je echt wou had je dan ook nog vrije studie. Dit wil zeggen dat je dan iets anders mocht doen dan puur studeren zoals een breifschrijven naar het thuisfront of het prille lief, een boek lezen, maar natuurlijk alles in stilte)
• 20h30 – tijd om naar de slaapzaal te gaan voor de slaapzaalgasten. Dan hadden we een klein uurtje tijd om, eenmaal de pyjama aan, nog wat te lezen. Praten of walkman op of gewoon iets anders doen dan een boek lezen – strips waren ook uit den boze – was gewoon ontollereerbaar.
• 21h20 – tandenpoetsen voor diegene die dat echt wilden
• 21h30 – licten uit!

Je ziet het, fun en zeer divers.

Ik denk dat zoiets vandaag gewoon niet meer mogelijk is!

Ik ben benieuwd naar wat het programma zal etalleren.

Resultaat is – na een stevig anderhalfuur wikken en wegen – een grote doos op zolder en een genietbare Philips 32PF7411.

Het grote verschil met de Samsung van gisteren is niet alleen het feit dat we hier niet spreken over een 37 inch maar een 32 inch beeld, maar ook de beeldkwaliteit, de kleuren en vooral de toegankelijkheid van de menu’s is een stuk beter.

Op dit eigenste moment aan het genieten - aan het spreken over de kwaliteit en niet zozeer over de inhoud van het programma – van Beauty en de Nerd.

Wat iets minder goed is aan de klankkwaliteit. Het klinkt allemaal een beetje plastiek en je hebt continue het gevoel dat er ergens iets zou kunnen meetrillen; hoewel dit echt niet zo is. Je kan verschillende instellingen kiezen à la theater, spraak, muziek maar dat maakt eigenijk allemaal niet veel uit. Het is duidelijk de bedoeling het geluid te koppelen aan een home cinema installatie, maar dat betekent weeral een extra afstandsbediening, tenzij ik natuurlijk er eentje aanschaf (wat ik al eerder zei).

Enige echt tekort aan het toestel is het ontbreken van een VGA aansluiting. In de winkel noemen ze dit gewoon een PC ingang, maar dat is niet helemaal correct natuurlijk. We spreken hier van een analoge VGA connectie en wat eigenlijk één van de mogelijke PC ingangen is. Philips maakt het vrij duidelijk in de bijbehorende niet al te uitgebreide maar wel essentiële handleiding dat het enkel computers ondersteunt met een DVI uitgang en die gekokppeld worden via de HDMI aansluiting. Resultaat is dus dat ik voor de PC die bedoeld was als media center computer een kaartje moet kopen meteen DVI uitgang op.en natuurlijk een kabeltje die de overgang maakt van DVI naar HDMI. Resultaat zal natuurlijk een stuk beter zijn dan die analoge VGA connectie.

Ik kan haast niet wachten – maar zal helaas wel moeten wachten tot een beetje meer tijd enzo – om de volledige setup af te maken.

En misschien toch maar overwegen om een Telenet Digitaal aan te schaffen een keer dat de digicoders een beetje goedkoper geworden zijn. €199 is me nu nog net ietsje te veel hiervoor.

Direct huiswaarts met het grote nieuwe monsters om het zijn rechtmatige plaats te geven in de living.

Helaas pindakaas. De kwaliteit van het beeld – of het signaal nu uit de kabel kwam of uit de DVD speler – was in één woord abominabel. Een groot aantal niet door de vingers te zien artifacten. Daarnaast waren de ondertitels niet eens deftig genoeg om gelezen te kunnen worden.

Nog geen uur later het ding weer in de doos gestopt en winkelwaarts getrokken waar ze gelukkig niet moeilijk deden en zo goed als onmiddellijk en zonder al te veel vragen onze centjes teruggaven (wel betaald met BanContact en nu in briefjes van €50 teruggekregen).

Hoe dan ook, de zoektocht is opnieuw gestart maar deze keer naar een 32 inch model.

Weeral winkels aflopen, reviews lezen en centen tellen, maar we gaan ervoor!

Zo lees ik vandaag hier het volgende verhaal dat perfect kan komen uit een rampzalig slecht scenario van een hedendaags whodunit of een aflevering van The Persuaders of  zoiets.

Gevangene stuurt zichzelf op per postpakket

WENEN – Een vindingrijke gedetineerde in Oostenrijk liet zichzelf inpakken met onderdelen voor straatlampen om zo per vrachtwagen de gevangenis te ontvluchten. Dat meldt de krant Kronen.

De 36-jarige Bosniër zat een straf uit van zeven jaar voor inbraak. Hij zou vrijkomen in 2012.
De man had in de gevangenis een job als arbeider in een werkplaats waar onderdelen voor straatlampen worden gemaakt. Op een dag liet hij zich samen met een aantal afgewerkte onderdelen inpakken en werd zo op een vrachtwagen geladen. Sindsdien is hij spoorloos.
De Oostenrijkse politie is nog steeds op zoek naar de gevangene..

jav

Hoe dan ook, bij de selectie raken de vrouwen er niet uit wie de op vier na laatste nerd moet kiezen. Resultaat is dat ze – let op, ze zijn met vieren, kop en munt gooien. Vraag die gesteld wordt is “Wie is kop, wie is munt?” Waarop het alles verhelderende antwoord volgt: “Mij maakt het niet uit, doe maar.” Waarop ze gooien en zonder er iemand iets beslits heeft. Wonderen en mirakels!

Nu kan het programma de nerds zeker iets bijbrengen en een vorm van stigma ontnemen. De beauties zullen waarschijnlijk beauties blijven maar laat hen een vooroordeel doen laten vallen.

Wat ik wel echt stom vind aan het programma is dat er weer mensen moeten vertrekken en dat dit een serieuse hap van de tijd in beslag neemt.

Wat ik wel opvallend vind is dat er weinig rivaliteit heerst tussen de individuen, koppels en groepen.

Misschien dat ik volgende week toch nog eens zou durven kijken.

Vanavond een aflevering waarin Witse put uit zijn jarenlange ervaring en history van een paar decenia geleden in het rustige Halle.

Als ik me niet vergis is witse maximum 5 jaar gelden uit Brussel overgeplaatst naar Halle en heeft hij eigenlijk geen enkele affiniteit what so ever met die streek op voorhand.

Hoe kan hij dan nog een zaak met een ondervraging van Van Deun herinneren van toen?

Bwah. Fictie series die sterk starten op de VRT gaan kwalitatief toch vrij snel achteruit als ze langer dan twee seizoenen moeten meedraaien. NB Fictie op de andere zenders gaat eigenlijk zelfs geen twee seizoenen mee medunkt.

Nu snap ik langs geen kanten waar ze die beevee’s vandaan gehaald hebben. Ik herken er gewoon niemand van, behalve de immer sympathieke Ivan Heylen, maar die telt eigenlijk niet echt meer mee wegens gewoon opversleten en zelf uitgeleefd.

Hoe dan ook, het zou me verwonderen dat er überhaupt nog iemand hierop zat te wachten.

Daarna kwamen er allerhande andere reality toestanden, en daarom zeker niet chronologisch, zoals een Expeditie Robinson, een Temptation Island, een Pfaffs. een Planckaerts.

Daarna andere rommel als Toast Kanibaal, Peking Express en Stanleys Route en natuurlijk ook Supernanny en Schoon en Medogenloos.

Anders, maar niet helemaal hetzelfde, zijn de reeksen Het leven zoals het is en zelfs Zonnekinderen, maar de aanpak is een stuk anders.

Nu, ik ga stoppen met alle realtiy toestanden opsommen of catalogeren, want dit blijkt echt een lijst te zijn zonder einde.

Maar het ergste moet nog komen: Beauty & De Nerd.

Een wonder dat dit een VTM programma is, iets wat ik eerder op een VT4 had verwacht. Mijn grote vraag is niet zozeer wie er naar die pulp kijkt (ik zal zeker één keer eventjes een blik op het programma werpen), maar vooral wie zich bereidt voelt in te schrijven als Nerd voor het programma!

Nu ja, een Nerd in de volksmond is niet altijd wat een Nerd echt is. Het is dus niet alleen overdreven aandacht hebben voor technologie an sich maar het gebrek aan sociale vaardigheden.

En wedden dat ze die mannen met afschuwelijke brillen, buitensporige zwembroeken, lachsalvo’s waar buiten de de mimiek met moeite het geluid van een lach kan in teruggevonden worden. Met andere woorden: typecasting dat het niet meer proper is.

Ik ben curieus.

Die man is op één jaar van de negentig en hij heeft verdikke meer levenslust dan het merendeel van de mensen hier die nog maar net of net niet de pensioensgerechtige leeftijd bereikt hebben.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren – en het is niet gisteren maar toch al een stevige 24 jaar geleden – de eerste keer dat ik de man hoorde euhm… tjah… zingen. Ik was op visite voor een grote week bij vrienden en daar hadden ze de singel – voor de iets jongeren: een ronde schijf in zwarte kunststof met één spiraalvormige groef en een contacttechnologie langs beide zijden met telkens op één kant één nummer; diamter was 7 inch en de omwentelingssnelheid was optimaal 45 keer per minuut – met het fantastische en nog steeds niet echt gedateerde “Zorro est arrivé” en waar kan een mens beter kijken om dit terug te vinden in volle glorie dan…

En wat hoor ik hem tijdens het interview zeggen “grâce à bibi” (wat wordt vertaald als “dankzij deze jongen”). Wel grappig aangezien mijn eega altijd het woord “bibi” in de mond neemt en op één of andere manier ervan overtuigd is dat dit een vrij lokale uitdrukking is.

En het smaakt me niet echt zoals het me vroeger pleegde te smaken.

Het decor is niet echt wat het zou moeten zijn. Het theaterachtige decor van voorheen was misschien ook niet je dat, maar ik vond de opstelling gast-presentator iets beter. De ruimte is gigantisch maar vrij leeg. De videowall vind ik meer voor een halve sportstudio dan voor een praatprogramma.

Frieda Van Wijck kan me wel boeien – en boeit me eigenlijk al van de tijd dat ik ze ontdekt heb in het spijtig genoeg al terziele gagene programma op Radio 1 “Levende Lijve” toen ze Betty Mellaerts vervangende als copresentatrice van Koen Fillet (voor zover ik me kan herinneren).

Vanavond vond ik het anders wel een interessante inhoud hebben. Dat komt ook enigszins door de gasten natuurlijk. Wel waren er bepaalde onderwerpen ietsje te belegen; de zoveelste keer het YouTube moment van Daerden gezien; weeral een hoop aandacht voor Interieur’06; honden, honden en nog eens honden. Een geluk dat het gesprek toch nog een beetje op tempo bleef in de meeste gevallen. Ook het knip en plakwerk van de show – ik heb soms het gevoel dat de laatste lettergreep en de eerste lettergreep na een knipmoment er afgevallen zijn – doet niet veel goeds voor het tempo van de show.

Ik zeker nog eens kijken naar een volgende uitzending, maar ik weet niet of ik er veel moeite zal voor doen.

Lees ik daarnet in De Standaard de aankondiging dat vanavond het moment is. Recorder geprogrammeerd en onmiddellijk na Witse met enige vertraging beginnen kijken.

Eigenlijk wel jaloers dat ik mezelf niet eens kandidaat gesteld heb om te participeren. En ik moet eigenlijk, zeker sinds mijn klapvoet, dringend wat meer aan sport doen en vooral lopen wordt me aangeraden.

Maar jah, het is al iets kouder geworden en donker, dus niet meer echt veilig, en dan die regen en misschien heb ik ook wel niet echt de tijd om ’s avonds nog alleen op pad te gaan en laat ik weeral mijn teerbeminde alleen thuis en ze is al zo vaak alleen. En misschien vind ik wel nog hier en daar een andere uitvlucht.

Dan maar zowiezo al mijn sociale verplichtingen met de fiets afleggen en altijd de trap nemen en af en toe eens gaan wandelen (ik ben tenslotte in een wandelclub)

Best gelachen met het kaderen (waar met gaat langs vlaamse wegen), het fantastische DJ taaltje, de korte persiflages op o.a. Dancing on Ice en Lost.

En dan het protest aan school en de vuile sossen die verloren hadden dankzij de mogelijke stukjes paprika en vooral aankondiging die iedere keer erger werd.

Wat ik wel een beetje te belegen vond was de joke van de terugkeer van de aliens. Iets minder vond ik ook op zoek naar de papa die stonk naar bier.

En een fijntje op het einde: de aftitteling met alleen maar Willy’s en Marjetten.

OK, het is er soms net iets te veel over en ik weet niet of het even fris zal blijven die tien (of zijn het er dertien) afleveringen.

Nu heb ik helemaal niets tegen Hollanders – ook al zou ik bepaalde uitspraken doen waardoor iemand een ander idee kan hebben, maar dat was allemaal niet gemeend – en zeker niet tegen een oer Hollandse presentator die zichzelf duidelijk tien keer beter vindt dan die Vlaamse trien naast hem.

Maar wat ik nooit geweten heb en nooit gedacht heb van mezelf is dat ik me zou storen aan vuile woorden op tv tijdens primetime en dan nog van een Hollander die Stafke Coppens ongemeen focking goed vond. Wat is er met hartstikke gebeurd?

Heb ik al helemaal gezien een half jaar geleden, maar denk dat ik nog met evenveel zin de hele reeks opnieuw ga bekijken.

Toch even geluk gehad met de plannen van de Verversdijk. Een oorspronkelijk maar gelukkig al volledig verworpen plan ging er ook voor zorgen dat we meer in de kelder na op het verdiep zaten.

En weet je wat eigenljk echt het beste was? Al die euhm, westerse muziekjes die in doorslagversie Indisch geworden zijn; over pop, rock, jazz, disco en zelfs soul.

Fun!

En natuurlijk ook Keira Knightley niet te vergeten natuurlijk!

En daar zit ik nu op dit eigenste moment naar te kijken.

Ondanks het feit dat ik hem iets meer dan tien jaar gelden hem waarschijnlijk meer dan twintig keer gezien en de lacht verschijnt bij het idee van wat er nog komen moet nu al op mijn lippen.

Nooit meer geëvenaard. Allé, misschien even door Airplane 2 – The Sequel wat een paar moppen betreft maar zeker niet door latere afgeleide producten als Top Secret, The Naked Gun, Hot Shots en alle andere parodieën.

Trouwens, het is ook de enige film die ik tot nog toe al gezien heb op Rotten Tomatoes met 100% Fresh.