Ik kan me hen nog op verschillende fronten actief herinneren maar dan vooral de Marcel solo.

Roodvonk heeft hem bij mij geïntroduceert met zijn op zijn zachts uitgedrukt vrij herkenbaar stemgeluid en toch ook wel een beetje zijn licht gestoord gedrag.

En ongeveer terzelfder tijd de muziekjes. Een eerste confrontatie in de slaapkamer van mijn buur annex neef (of is het andersom) waar het melodietje en de ietwat bizarre tekst mijn veel te jonge brein al niet meer kon verlaten. En zeggen dat “Dat dag” volledig zonder medeweten van John Terra de wereld werd ingestuurd.

En dan het even fantastische Elektron. In die tijd heeft me dit programma meer dan om het even wat kunnen boeien. En dan het stukje met de Hermannen (Bart Peeters, Hugo Matthyssen en natuurlijk Marcel Vanthilt) waarin ze volgens mij de fundamenten van het Leugenpaleis

Maar Arbeid Adelt zelf heb ik altijd en nog steeds leuke gestoorde muziek gevonden. Niet onmiddellijk om heelder dagen naar te luisteren maar het blijft soms wel iets langer hangen dan gewenst.

Ik heb wel deze namiddag me in de zetel gewrongen en met veel amusement en nostalgie gekeken naar die (te) klassieke oorlogsfilm “Escape to Athena“. Zeker niet een hoogvlieger maar wel ideaal om op een luie zaterdagnamiddag van te genieten.

En dan die soundtrack, amai, het ene oor erin, het andere eruit zonder dat er iets blijft plakken of schade aanricht gelukkig.

En van eens lekker lui te zijn, wordt een mens nog een stuk luier natuurlijk. Iets na vier uur heb ik Tijs uit zijn bed gehaald, mij opnieuw in de zetel gelegd samen met Tijs. Voor Tijs heb ik nog wat KetNet (Bumba, Hopla, Symfollies, …) gekeken. En dat ik ervan genoten heb. Ik ben in slaap gevallen terwijl Tijs met zijn hoofd op mijn buik aan het kijken was. Volgende zaterdag meer.

De machines waren van die bakken die elk een stevige tien kilo wogen, mechanisch en bijgevolg een harde aanslag nodig.

En op die bakken haalde ik dan een goeie 300 aanslagen per minuut (wat men nu ongeveer ik Irak meemaakt zekers).

En dan nu via een spelletje – weliswaar in het Engels en niet in het Nederlands als weleer – nog eens getest hoe goed mijn typingskills wel mogen wezen. Ik ben niet de persoon die wil beweren dat ik sneller tik dan mijn schaduw, maar mijn snelheid is betrekkelijk hoog, ook al neem ik alle typos in rekening.

Dus deze avond met de notebook op mijn schoot, tijdens Debby en Nancy – ook niet bepaald de beste omstandigheden wegens te veel aan het schudden van het lachen -  eens het spelletje geprobeerd.

(via Doe je baas een dubbel plezier- leer blind typen en raak je agressie kwijt)

Nu luisteren we gewoon naar alles van AC/DC in een zo kort mogelijke tijd en maken vrij snel de bedenking dat de vroegere nummers toch beter waren: minder hard maar meer echte rock.

Nooit gedacht dat ik een AC/DC collectie nog eens zo goed als volledig tot mij zou nemen.

Het programma is opgenomen in het Sint-Janscollege in Meldert.

Meldert? Ja, Meldert. Niet Meldert bij Aalst, ook niet Meldert bij Lummen maar Meldert bij Hoegaarden.

Daar heb ik een paar jaar van mijn jeugd gesleten met nog altijd fantastische herinneringen.

Het eerste jaar was het meest eenvoudige jaar. Ik vertrok de maandagochtend vrij vroeg, het moet iets van rond zes uur zijn, met de bus die door de school was ingelegd van zo goed als vlak voor mijn deur naar Meldert om een stevige twee uur later daar aan te komen. Net geen twee weken later keerden we met diezelfde bus om vier uur in de namiddag op vrijdag terug om met een beetje geluk – de files waren belange niet zo erg als nu maar ook zeker niet onbestaande – thuis tegen acht uur.
Af en toe – het waren naar alle waarschijnlijkheid de goedkoopste busfirma’s die instonden voor het transport – werd het iets later door een spontaan (sic) leegelopen brandplusapparaat, een achterwiel dat ons voorbijstak, een motor die ter hoogte van Zellik op het tweede vak van de ring besliste niet meer in de bus te blijven, etc.

Fantastisch was ook dat de volledige lagere cyclus – het was natuurlijk internaat – op één grote slaapzaal zat/lag in plaats van afzonderlijke kamers. Wascomfort was in het midden van de slaapzaal voorzien door vier rijen van telkens een tiental wasbekkens met enkel koudwater. Aan de buitenkant van dat wasblok was er een soort bak gemets met tegeltjes, één grote buis met een paar gaatjes zodat we toch ook onze voeten wat konden wassen.
En de rest van de slaapzaal; kastje, bed, kastje, bed, kastje, bed.
En nog grappiger was dat die slaapzaal zich bevond in het nieuw gebouw (het gebouw stond er al een stevige dertig jaar, maar in vergelijking van de rest was het natuurlijk een wereld van verschil).

Het dagregime was ook zo een niet meer te doen gebeuren:

• 6h50 – opstaan
• 7h00 – studie (de studiezaal was een verdiep lager dan de slaapzaal en ongeveer half zo groot maar er kon toch een stevige 160 man in)
• 7h45 – ontbijt (verplaatsen naar Het Kasteel)
• 8h10 – vrij!
• 8h30 – les (klassiek regime dus gelukkig ook met pauze in de voormiddag, middagpauze en een pauze in de namiddag)
• 16h30 – studie
• 18h00 – boterhammen en daarna wat vrij
• 18h45 – studie
• 19h30 – vrij, tenzij je echt wou had je dan ook nog vrije studie. Dit wil zeggen dat je dan iets anders mocht doen dan puur studeren zoals een breifschrijven naar het thuisfront of het prille lief, een boek lezen, maar natuurlijk alles in stilte)
• 20h30 – tijd om naar de slaapzaal te gaan voor de slaapzaalgasten. Dan hadden we een klein uurtje tijd om, eenmaal de pyjama aan, nog wat te lezen. Praten of walkman op of gewoon iets anders doen dan een boek lezen – strips waren ook uit den boze – was gewoon ontollereerbaar.
• 21h20 – tandenpoetsen voor diegene die dat echt wilden
• 21h30 – licten uit!

Je ziet het, fun en zeer divers.

Ik denk dat zoiets vandaag gewoon niet meer mogelijk is!

Ik ben benieuwd naar wat het programma zal etalleren.

Zo las ik een tijdje geleden bij Michel over zijn immer wijzigende lijst van nummers voor bij zijn publiek afscheid, maar er bestaat zelfs zoiets als een top 50 van de meest gebruikte nummers.

Vandaag in De Standaard kan je een tipje van die top 50 terugvinden (alhier). Wat mij inorm verbaast aan de ene kant is dat er toch wel nummers tussen staan die ook wel ergens in mijn playlist voorkomen en langs de andere kant dat dit duidelijk geen lijst is die samengesteld is gebaseerd op de realiteit maar eerder op de dertiger en veertiger zijn smaak.

De top 10:

1. Old and wise (Alan Parsons Project.)
   Zeker niet slecht maar toch vreemd dat dit op één staat. Ik ken The Alan Parsons Project (het lidwoord maakt wel degelijk deel uit van de groepsnaam).
2. Time to say Goodbye (Andrea Bocelli & Sara Brightman)
3. One Word (Anouk)
   FYI: een bevraging door Dela, een firma met Hollandse roots.
4. The Rose (Bette Midler)
   Als het maar de versie van Bette Midler zelf is.
5. The power of love (Celine Dion)
   No comment, echt waar, breek mijn bek niet open.
6. The road ahead (City to city)
7. Afscheid van een vriend (Clouseau)
   Zou het kunnen dat, doordat Koen Wouters het gezicht geworden is van de firma die de bevraging deed, dat dit het effect is?
8. Heroes (David Bowie)
   Wat doet dat hier op acht! Niet te doen. Ik heb een meer dan stevig vermoeden dat de bevraging echt niet representatief was.
9. Non, je ne regrette rien (Edith Piaf)
   Tuurlijk dadde!
10. Candle in the wind (Elton John)
    Ik kan begrijpen dat er mensen dit mooi vinden, echt waar! En zelfs emotioneel worden met Familie enzo, geen zever.

Een tijdje geleden heb ik ook mijn lijstje samengesteld. Nu moet ik eerlijk bekennen dat het eerder een avondvullende show zou worden van een stevige drie uur. Er zijn wat nummers tussen die mij de laatste tijd echt wel kunnen beroeren zoals een Nick Drake met Northern Sky.

En een beetje eigenaardig maar al een vast gegeven van uit mijn jeugd is Als ik doodga van Urbanus. Ik vond dat al een bijzonder eigenaardig nummer die mijn aandacht volledig kon vasthouden toen ik het voor de eerste keer hoorde: 12 jaar een vier maand. Ik heb het album 3 sprookjes gekregen voor mijn Heilig Vormsel of Plechtige Communie zoals we toen nog pleegden te zeggen. En buiten dat nummer lag het album toch wel in mijn bovenste schuif gewoon omdat er in het album nog een boekje zat met drie door Urbanus geschreven sprookjes waarvan ik me nog levendig het verhaaltje van het zeemzoete meisje.

Wat is er mis met de jeugd? Ze willen die Angelsaksische gewoontes overnemen maar toch zouden ze beter voldoen aan minstens de volgende voorwaarden:

• Verkleed en de bedoeling is dat het relatief angstaanjagend moet zijn.
• Valavond is een noodzaak en niet om half twee in de namiddag wanneer het zonnetje ons even doet twijfelen of het wel zomer al dan niet herfst is.
• Een iets traditionelere of toch originelere intro dan het gewoon bedelen om snoepjes.
• En vooral niet twee weken op voorhand maar op zijn minst wachten tot het weekend net voor Allerheiligen.

Ik heb hen toch maar een paar snoepjes gegeven maar kon het niet nalaten bovenstaande tips nog maar eens te herhalen. Eigenlijk had ik ze een halve stamp voor hun gat moeten geven. Dan was ook de kans dat er op het gepaste moment niet al te veel anderen onze bezigheden komen storen.

Eigenlijk zou ik nog veel liever hebben dat er weer een drie verklede waaronder één stevig geschminkte zich komen aanbieden tussen Kerstmis en zes januari. En zelfs de misdienaars die eieren komen bedelen rond Pasen liggen me nog.

Rond diezelfde periode, ik moet dan een jaar of 10 zijn, kennisgemaakt met Edinburgh Military Taptoe. Uren kon ik zitten kijken naar die dingen en het was meer dan 100% genieten. Dit echter niet altijd tot volle vreugde van mijn huisgenoten.

Trouwens daar ook de live versie helemaal live zelfs gezien van Tubular Bells II van de vergane glorie Mike Oldfield.

En dan vandaag bij een YouTube alike deze clip gevonden. Ikke met mond open en vol nostalgische herinnering gekeken.

Na wat speurwerk gevonden dat dit de Top Secret Drum Corps uit Zwisterland waren – de vlag heeft hen verraden, echt waar; en nog meer moois gevonden op YouTube.

In eerste instantie was er niets veranderd in de grote lijnen maar toch wel het een en het ander in de details.

Spontaan kwam bij mij pure nostalgie naar boven:

• De momenten over de middag waar ik nog rustig een drankje aan het consumeren was met de immer sympathieke Tim totdat wij de bel van het college (nvdr. St-Leocollege ligt net het hoekje om) konden horen, wat ons toeliet om dan in superspoedtempo schoolwaarts te verplaatsen om net niet meer op tijd te zijn.
• De momenten na de dagelijkse schoolbeslommeringen en ik nog even de tijd had om de dag af te ronden vooraleer in allerhoogste versnelling met iets wat voor een fiets moest doorgaan naar het station te snellen en daar de trein van twee voor net niet te missen.
• De vrijdagavonden die we daar alle opgedane leed – maar ook vermaak – van de voorbije week langzaam lieten wegvloeien.
• De woensdagnamiddagen wanneer het er aangenaam vertoeven was met de krant, een boek of gewoon wat goed gezelschap.
  Waarbij ik me vooral die ene woensdag waar we als een soort van weddenschap om het eerst de volledige snackkaart tot ons namen. Er was geen sprake van een winnaar, enkel een verliezer en deze had als lamentable opdracht de volledige rekening te betalen. Vraag me niet wie gewonnen of verloren heeft, daar was mijn indigestie waarschijnljk iets te groot voor; enkel dat ik gewonnen noch verloren had.

Let wel, het is niet omdat het een café is en dat ik dit, euhm, frequenteerde, dat ik bijgevolg ook veel alcoholhoudende substanties tot mij nam. Ik oriëntieerde mij hoofdzakelijk op koffie, soep, frisdrank over andere minder “verhelderende” drankjes.