Dan maar een beetje vertellen over mijn zwemmen en vooral over mijn – zeker voor een kind nu want het was voor mij als kind ook heel memorabel – brevet van 400 meter. Naast 400 meter zwemmen in schoolslag, 100 meter in crawl en 1 minuut watertrappelen, moest ik ook nog met iets anders het water inspringen.

Toen ik Fien dat vertelde, kwam zij spontaan met het antwoord

- “Een wereldbol!”

(nvdr: het was met kleren aan).

En traditioneel worden dan ook de kalenders van de ouderraad verkocht. Vorige dinsdag heeft mijn schoonvader de foto’s van de twaalf klassen gemaakt. Ik heb ze dan allemaal in kalendervorm herwerkt met de data van vakanties, vrije dagen maar ook proefwerken en andere belangrijke momenten in het schooljaar. Alles op een mooie A3, gevouwen en geniet en op het gaatje na – iedereen kan wel creatief omspringen met een perforator – klaar om aan de muur te hangen. En we hebben er al 81 verkocht (we hadden er dan ook geen meer dan dat). Volgende week nog een paar bijdrukken alvast.

En de rest van de avond hebben we aan zeer democratische prijzen kunnen napraten over wat was en zal zijn.

Wist ze daarstraks aan Inge te zeggen welk duivels plannetje ze vandaag tot uitvoering heeft gebracht.

Tijdens de les – allé, les, voor zover daar in het derde kleuter al sprake van is – is ze met een uitvlucht toiletwaarts getrokken. Laat dat nu net grenzen aan Tijs zijn klasje en laat nu ook net de deur openstaan.

En Fien haar plannetje leek altijd maar beter te lukken. Nu nog Tijs tot al fluisterend roepen en hem tot bij haar krijgen.

En het is dan ook gelukt!

Die plas is er niet gekomen maar Tijs wel tot bij haar. En niemand – geen juf van Fien of juf van Tijs – die er iets van gemerkt heeft.

Normaal is er altijd een volledige programma af te werken eer hij wil slapen maar gisteren was hij zelfs aan het protesteren tegen een verhaaltje.

“Nee papa, niete boek, ikke slapen.”

En ik was nog niet gedraaid en de deur uit of er was al een lichte vorm van gesnurk te horen.

In normale omstandigheden, wat deze ook mogen wezen met dergelijke buien, kom ik daar helemaal niet van wakker; maar deze keer vond Tijs het ook iets te veel en is verschillende keren beginnen wenen. Zijn bed staat nu eenmaal zo goed als onder een Velux en bijgevolg hoort hij dat extra goed.

Na drie keer in iets minder dan een half uur te zijn opgestaan om hem te sussen, heb ik toch maar zijn bed verplaatst wat verder van dat venster en het laatste half uur heb ik hem niet meer gehoord.

Mijn slaap was er wel aan daarentegen. Toen ik naar beneden ben vertrokken toch nog even binnengekeken en kon me niet van de indruk ontdoen dat hij toch iets dieper was weggekropen onder zijn donsdekentje.

Straks weer de lieslaarzen aandoen om met droge voeten tot aan de auto te raken vrees ik.

Er is natuurlijk nog vanalles te doen thuis zoals klussen, ontrommelen, vanalles en nog wat voor vanalles en nog wat. Maar om die stress even beslist om zo goed als de rest van de dag relatief ver weg te zijn.

En in de koffer – buiten het blauwe pispotbeerjte van thuis want Tijs zit wordt langzaam een grote jongen en mag als alles goed blijft gaan volgende maand naar school – de picknick.

En man, wat het ik ervan genoten. Niets speciaals wat het eten betreft maar het genot van Fien en Tijs (en natuurlijk ook wel Inge).

Fien noemde dit zelfs de mooiste dag van haar leven! We zullen het maar enthousiasme noemen zeker…

Onderweg naar het strand nog even gestopt aan de gigantisch ijspiste om even mijn gat af te koelen aan de geïmporteerde sneeuw.

En zodra we op het zand aankwamen, was ik al op terugweg om de vergeten sleutel van de Kabine op te halen en met een dergelijke hitte (en lome benen wegens net iets te veel Armagnac de avond ervoor) is 13km/h al meer dan genoeg. Gevolg: vrouw en kroost hebben schaduw gezocht bij/in/rond en bijna onder de kabine van de dagmoeder voor wie de rustige namiddag bijgevolg ook een stuk tot het dagdromen behoorde.

En dan, eenmaal de lichaamstemperatuur te hoog laten stijgen door bijna een volle twee minuten op mijn eerder half bevroren achterwerk te zitten in het mulle zand te zitten, was het meer dan tijd om af te koelen in het door een overvloed van toeristen bezoelde water.

Man man man, was dat koud. En man man man, zo koud dat ik bij een eventuele controle waarschijnlijk niet meer voor mijn herhaalde woorden aan het begin van deze zin zou kunnen doorgaan en dan vooral eenmaal de wild opzwiepende golven mijn navel bevuilden.

En Tijs, die had de diepte niet nodig (maar horizontaal kon hij toch kiezen voor kopje onder) en Fien wou altijd maar verder. Maar eenmaal ikzelf het iets te koud begon te vinden aan mijn okselhaar, was het toch ver genoeg.

Meer van die zondagen!

Normaal roept hij nog tussen de één en tien keer – om welke reden dan ook – maar dit is al het geval niet meer. De eerste keer is wanneer Inge of ik nog bij hem langs moeten gaan. Iedere avond, mits beiden thuis, wisselen we af. En wie die avond Fien verhalend onderstopt, moet onvoorwaardelijk Tijs nog eens opnieuw instoppen eer hij min of meer zwijgt.

En waarom is hij dan stil? Het strand lokt hem en bijgevolg is er geen sprake van een namiddagdutje.

Misschien iets wat we meer moeten herhalen.

‘Ook baby’s kunnen al manipuleren’

BRUSSEL – Elke ouder weet dat kinderen al heel vroeg weten hoe ze volwassenen moeten misleiden, bijvoorbeeld als ze iets verkeerds hebben gedaan. Maar volgens de Sunday Telegraph zit die neiging er al veel eerder in, want baby’s oefenen al vanaf hun zesde levensmaand in het liegen, zo blijkt uit wetenschappelijk onderzoek.

Niets onschuldiger dan een wolk van een baby die blozend en kirrend in de wieg of kinderwagen ligt. Dat gevoel was volgens psychologen terecht. Zij waren er namelijk van overtuigd dat menselijke hersenen pas vanaf het vierde levensjaar in staat zijn om de moeilijke kunst van het liegen te leren beheersen.
‘Fout’, zeggen vorsers nu. Dr. Vasudevi Reddy van de faculteit psychologie van de universiteit van Portsmouth, die een vijftigtal kinderen onderzocht en met hun ouders praatte, kwam tot de conclusie dat er tussen de leeftijd van zes maanden en drie jaar al zeven verschillende vormen van ‘bedrog’ kunnen worden waargenomen bij baby’s.
Zo leren baby’s al heel vroeg dat ze door te doen alsof ze huilen of lachen vaak hun zin kunnen krijgen. Als ze een maand of acht zijn, proberen ze de aandacht van hun ouders af te leiden wanneer ze met iets verkeerds bezig zijn en zich daarvan bewust zijn en rond de tweede verjaardag proberen ze soms al te bluffen wanneer ze een bestraffing zien aankomen.
‘Onechte huilbuien zijn een van de allereerste vormen van ‘babybedrog’ en zijn meestal bedoeld om aandacht te krijgen’, aldus dr. Reddy. ‘Je kunt makkelijk nagaan of er wordt bedrogen omdat de baby na de eerste snikken even pauzeert om te zien of de moeder reageert, en dan opnieuw begint als dat niet het geval is. In feite is dit vergelijkbaar met wat volwassenen doen wanneer ze een leugen vertellen.’
Volgens de psychologe gaat het hier trouwens om een soort oefening die tot doel heeft na te gaan welk soort leugens werkt in welke situatie en om te ontdekken wat de negatieve gevolgen zijn van te veel liegen.

(bron: De Standaard 1 juli)

Tijs al lang maar al te goed hoe hij moet reageren en wanneer hij beter een knuffel extra heeft of niet. Fien kon ook al vrij vroeg eens een leugentje om bestwil gebruiken, maar het was al van kilometers ver te zien dat het een leugentje was.

Blij dat het ze belist hadden dit vandaag te doen en niet morgen want dan zitten we weer – alvast de bedoeling als er niet plots één of andere wilde staking gaat uitbreken, het is al erg genoeg dat het een no food flight is en ze ook al staken in alle restaurants op Zaventem – bij de collega’s in Polen.

Hoe dan ook, de dochter werd gewikt, gewogen en goed bevonden en mag volgend jaar naar het derde kleuter. Het laatste jaar van de onschuld?

Mijn laatste dag trouwens dat ik de kinderen op school afgezet heb. Bij mijn terugkeer is de vakantie officieel begonnen. Niet de laatste dag dat ik nog een voet in school binnenzet eer het nieuwe jaar begint. De ouderraad organiseert traditiegetrouw een klusjesdag om de kleine karweitjes op te knappen. En dat midden in de zomer. Gelukkig wordt de zware en noeste arbeid – euheum – gecompenseert door een aardig barbecue.

En wat weet mijn eega dan te vinden: Sensunik. Niet alleen hebben wij vrij lekker gegeten (tortilla met zalm, dim sums, gebakken tonijn, groentenlasagne en als afsluiter een mirengue en een duo van sorbets, natuurlijk niet allemaal voor mij alleen).

En de twee pagadders; die hebben zich goed geammuseerd op het hoogste verdiep in de grote speelkamer met twee dames die voor de nodige animatie zorgden en ondertussen ferm genoten hebben van hun spaghetti en ijs als dessert.

En dat wij op het gelijkvloers zaten, er op het eerste een relatief klein familiefeest bezig was en dan pas het kinderverdiep was, kon ons helemaal niet storen. We konden via twee camera’s (nee, geen vergelijk hiermee) af en toe Tijs zien voorbijflitsen, maar voor de rest was het echt een middag voor ons.

Wat mij betreft een aanrader. Zou er iets gelijkaardigs wat dichter bestaan, dan zijn we al onderweg.

Ik heb wel deze namiddag me in de zetel gewrongen en met veel amusement en nostalgie gekeken naar die (te) klassieke oorlogsfilm “Escape to Athena“. Zeker niet een hoogvlieger maar wel ideaal om op een luie zaterdagnamiddag van te genieten.

En dan die soundtrack, amai, het ene oor erin, het andere eruit zonder dat er iets blijft plakken of schade aanricht gelukkig.

En van eens lekker lui te zijn, wordt een mens nog een stuk luier natuurlijk. Iets na vier uur heb ik Tijs uit zijn bed gehaald, mij opnieuw in de zetel gelegd samen met Tijs. Voor Tijs heb ik nog wat KetNet (Bumba, Hopla, Symfollies, …) gekeken. En dat ik ervan genoten heb. Ik ben in slaap gevallen terwijl Tijs met zijn hoofd op mijn buik aan het kijken was. Volgende zaterdag meer.

“Een liefdesliedje. En dat is leuk met papa alleen in de auto.”

Waarop ze een beetje later, als REM al eventjes gestopt is, zegt dat haar papa alles weet. Ik probeer het toch even te nuanceren maar zij blijft toch aandringen dat haar papa tot het meeste weet van het land.

En een kind zijn droom zomaar afnemen, dat mag een mens toch niet doen zekers en zeker niet op vadertjesdag (pinkt een traantje weg).

En ook hier – ik weet het wel maar uit tweedehand en je weet hoe moeders trots kunnen zijn op hun zoon – geen krimp terwijl er toch wel wat moest gesleurd worden om het nodige metaal te verwijderen.

En eigenlijk ben ik ook wel een beetje trots op hem, onze stoere jongen!

En het enige wat je dan krijgt is een nummertje. En met dat nummertje moeten we dan binnen een paar weken op afspraak aanduiden wat er we precies willen, als er natuurlijk nog plaats is want wij hebben nummer 138 en er zijn 137 wachtenden voor ons die eerder mogen kiezen. En dat noemen ze dan ook het meest rechtvaardige systeem.

Dan nog liever gewoon een lotterij.

De inhoud: wat vrij leuke danspasjes, sprongetjes en buitelarijen en dat op niets minder op de muziek van The Cure en Lovecats.

I love it!

Vanavond bij Inge haar oma is hij letterlijk van een kussen in de zetel gerold en met zijn hoofd op de tafel terecht gekomen op de tafel. Je kent ze wel, die tafels met een betonnen blad met een paar siertegels in en alles omlijst met een mooi stalen kader.

Na de overduidelijke “boenk” bleef het even stil vooraleer de stembanden (en onze trommelvliezen) op de proef werden gesteld (heel eventjes maar gelukkig). Nu was er helemaal niets te zien aan zijn hoofd op het eerste gezicht, maar eenmaal opgeraapt was de vraag of zijn haar al een tijdje die rode kleur had vrij snel beantwoord. Tijd voor mijn cursus EHBO in praktijk om te zetten.

En Fien, die had nog niets in de mot en kwam relatief rustig – eerder in de stijl van een ramptoerist – kijken wat er precies aan de hand was. Tot zij plots ook bloed zag. Niet dat ze wit werd ofzo maar er was toch wel duidelijk sprake van een beetje paniek.

Met Tijs richting spoed getrokken om de twee à drie centimeter weer mooi aan elkaar te zetten. In de auto werd echter al vrij snel duidelijk dat hij van ‘t verschot zijn pamper ook nog eens stevig volgestouwd had.

Inge binnen met hem in Spoed en ik twee straten verder de luiertas en knuffel halen.

Tegen de tijd dat ik terug op Spoed was, hoorde ik nog net “tjak” en zat het tweede nietje er al in. En Tijs die gaf geen kik.

Het meest opgewonden was hij bij het kiezen van een klein cadeautje uit de grote onuitputtelijke doos met prullen. Met een kleine auto en twee nietjes stonden we ampers een kwartier later al thuis.

En Tijs die heeft nog geen één keer gezegd dat hij pijn had.

Op terugweg begint Fien een liedje/versje te zingen maar ik vrees dat, ofwel ik het niet goed verstond, ofwel Fien niet goed weet wat ze aan het zingen was. Nog een geluk dat de echte woorden niet gekend zijn en bijgevolg vervangen werden door min of meer gekende woorden.

De teletubbies komen
Ze schieten met kombonen
Po kan niet wachten
Om Lala te verwachten.

Omdat het nu niet altijd Musti of zo moet zijn, heb ik dan maar eens een nog niet gespeelde Winnie de Poeh geïnstalleerd.

Man, was dat een vergissing. Het spel was zo complex in het nog maar besturen – één keer kreeg je de instructies te zien voor een toest of tien en daarna niet meer en per onderdeel van het spel waren ze anders – laat staan om het te spelen dat niemand het leuk vond, Fien noch ik.

Dan maar snel een andere doos opengetrokken: Bob de Bouwer. Was dat even een verademing. Het spel was leuk, eenvoudig en had ook een heleboel variatie. En wat nog beter was, en dat is de eerste keer dat ik dat zie in een spel voor kinderen die niet noodzakelijk kunnen lezen, is dat alles op een duidelijke en trage manier werd uitgelegd maar ook dat, wanneer je met de muis boven een specifieke knop bleef staan, er ook gezegd werd wat de knop precies als doel had. Ook bij een nieuw scherm wordt er eerst uitgelegd, wat er te lezen valt, wat de bedoeling is van wat er komen gaat.

Leve Bob!

En eenmaal thuis hebben we dan onze babysit wandelen gestuurd. Aaron kwam voor de eerste keer en we waren dan ook zeer benieuwd hoe goed hij het gesteld had en natuurlijk hoe de twee prutsen op hem gereageerd hebben. Blijkbaar moet hij veel vertrouwen uitstralen want één van de eerste dingen die ze aan Aaron verteld en getoond hebben, zijn hun spaarpotten. Stel je voor…

Inge is al ziek, nu nog Fien, Tijs blijft alles netjes ophouden…

Wanneer het mijn beurt is? Geen idee, zolang het maar na het weekend is.

Ondertussen, zeker al veel later dan wat had mogen zijn, komt Fien toch naar boven.

- “Ik heb nog een beetje met mama gebabbeld. Ik moest een beetje oefenen als ik later verpleegster wil worden.”

En dat is al minstens een paar maand dat ze met die gedachte rondloopt.

We hebben nog een jaar of twaalf zekers.

Ik kwam nog maar goed thuis van de bakker kon hij het maar niet snel genoeg op mij af komen lopen en wild “Boot!” roepen.

En daar stond zijn trots, zijn project, zijn ego. En niemand mocht er aankomen natuurlijk. Daarom heeft Inge – geen mens weet hoe lang Tijs zijn meesterwerk zelf in respectabele toestand houdt – er snel een paar foto’s van genomen zodat deze toch voor langer dan een dag – de eeuwigheid is misschien een te grove benadering – bewaard wordt.

Met zijn allen naar het strand een keer goed lopen en vliegen en crossen en vlammen en rollen en draaien en als het maar goed uitleven is.

Tijs zag de zee en was er onmiddellijk ongeloofelijk vol van, zolang de golven maar niet te dicht kwamen (en te dicht, dat is minder dan vijf meter). Fien daarentegen was al even vol van de zee maar zag een wandeling Engelandwaarts wel perfect zitten. Maar het was vooral genieten.

Ik vraag me eigenlijk af waarom we dat niet vaker doen.

En om twee van de zeven werken van barmhartigheid – de eerste twee – in daden om te zetten, zijn we dan nog even gestopt in het Strandcafé. Tijs en Fien een croque uit het vuistje en wij een bordje met een broodje ham en kaas en bijbehorende groentjes (of “smos” zoals men ook wel eens pleegt te zeggen).  Alhoewel die twee het duidelijk liever andersom gezien hadden.

Tijs, die ook al niet te vet veel geslapen had deze namiddag, kon ook iets vroeger dan anders naar boven vertrekken.

Hurray! een avondje extra vroeg beginnen voor ons alleen!

Maar dan - nog geen groot halfuur later - geroep, gekrijs, getier. Heel haar bed was een vijver van chocomousse geworden. (OK, het genezingsproces iets te optimistisch ingeschat) En eer dat dat allemaal opgekuist was – Fien en Tijs weer in hun bed konden én de resten opgekuist én de eerste manuele reinigingen van al het schade berokkende linnen, was het voor ons ook bedtijd.

Tot daar ‘onze’ avond.

Het ene moment heeft ze geen koorts, een kwartier later is het net onder de veertig en nog een half uur later is het lichte koorts.

Op het eerste zicht ziet ze er niet echt ziek uit maar ze gedraagd zich wel een beetje als een vodje: geen eetlust, geen speellust, geen X, geen Y, …

Op die manier een kind naar schoolsturen is niet direct aanvaardbaar. De dagmoeder met Fien belasten, naast vier anderen waaronder onze Tijs, is me ook niet onmiddellijk ideaal.

Dan maar thuiswerken en haar rustig laten zijn. De ideale manier om haar rustig en bezig te houden is alle afleveringen van het zelfs door mij gesmaakte Mega Mindy – een goeie twintig – de een na de ander laten bekijken en daar zal ze, zelfs wanneer kerngezond, niet over morren.

Het enige wat mijn werkritme zal storen is om het half uur ofzo de koorts eens meten en haar aanzetten wat water te drinken.

En wedden dat het morgen over is?

Resultaat is dat ze nu zo goed als helemaal niet meer van haar fiets te krijgen is.

Het zal in ieder geval nu een stuk gemakkelijker zijn om met Fien naar het strand te trekken. Het grote probleem om én Fien én Tijs bij Inge op de fiets te krijgen en veilig aan te komen aan de strandcabine zal misschien op die manier opgelost worden.

Tubular Bells Rules!

Als ik geen tien verschillende versies van Tubular Bells gehoord heb, waren het er geen. En aangezien ik toch dringend aan een goeie beltoon was, heb ik maar de originele intro omgezet in een mp3 en onmiddellijk naar de Pearl overgezet.

En dan hoort Fien een tijdje later mijn eerste inkomend gesprek en wordt ze – dichterlijke overdrijving – onmiddellijk wild en insisteert ze op het herhaaldelijk afspelen van het melodietje op mijn GSM. Maar toen ik het Part 1 volledig liet afspelen werd ze nagenoeg nog wilder met de eindclimax, waar de master himself, alle instrumenten benoemt eer hij ze bespeelt. En eerlijk gezegd, ik heb meer dan gigantisch van haar enthousiasme genoten!

Mike Oldfield – Tubular World

En dan plots, na een misschien wel tien keer heen en weer te lopen, hoorden we Fien luid wenen in de badkamer. Blijkbaar was ze al een hele tijd aan het huilen en snikken en wou Tijs ons dat duidelijk maken door te zeggen “Fientje weent.” maar dan iets als “Giegie wie” en nu weten we eindelijk wat dat wil zeggen.

Zo een zuster/broederliefde en wij dat – verdoemd de onwetenden –  maar proberen te ondrukken.

En klassiek voor Fien – en waarschijnlijk nog een hoop andere leeftijdsgenoten – is dat ze eerste helemaal geen zin had om te vertrekken. Ze liet er zelfs een traantje bij omdat ze niet thuis kon blijven ondanks het feit dat het vakantie was en het ook zou kunnen zijn dat er gewoon niemand anders zou zijn die ze kende.

Eenmaal aangekomen zag ze dat er vele vriendjes en vriendinnetjes waren en nog voor ik goed en wel “Tot vanavond!” kon zeggen, was ze al weg.

Ze zal weer goed slapen vannacht!

Wel leuk, maar dan strikt persoonlijk natuurlijk, is dat Fien ook al de weet hoe ze een grapje moet uithalen, al dan niet altijd even subtiel.

Vanmorgen thuis, roept Fien : “Mama, kan je eens komen! Vlug! Mijn poep is vuil en ik krijg hem niet proper.” Zoals een goede moeder het betaamt, laat ze goed als alles direct vallen en snelt ze naar boven, maar daar geen Fien te zien. Ze had zich verstopt in haar kamer en kwam al huppelend naar buiten, smalend “Gefopt!” roepend.

En dan deze namiddag, bij Inge haar ouders. Een roep vanuit de keuken: “Oma, wat is dat dat uit de frigo loopt?” Ook hier kon oma niet snel genoeg in de keuken zijn om daar een stevig in het vuistje lachende Fien te vinden.

Niet direct dat ik iets tegen de ongelovigen/humanisten/agnosten heb, maar om tijdens een speech in een vrij grote zaal uit te halen naar de gelovigen en bijna letterlijk te zeggen dat ze een kerk en God niet nodig hebben om ook feest te vieren, dat gaat me toch iets te ver. In plaats van het feest op zich na te streven, proberen ze iets waar ze helemaal geen gelijke mee willen maken te overtreffen.

Quoi qu’il en soit, het was leuk om mijn nichtje te zien stralen en met de familie te mogen feesten; nota bene in Tudor waar wij ook ons trouwfeest dubbel en dik gevierd hebben die nu bijna zeven jaar geleden.

En Anneke, die zou nu haar eerste fotografische exploten al moeten kunnen tonen!

En dan zijn favoriete hobby: drinken van alles wat vloeibaar is in zijn onmiddellijke omgeving. Nu weten wat er allemaal nog buiten water in het peuterbad aanwezig is. OK, het is langs de ene kant misschien goed voor de immuniteit maar laat ons eerlijk zijn, het idee alleen al. Nu had hij een emmertje waar hij net wou uit drinken, toen mijn eega met verheven stem dit duidelijk verbood. Tijs dronk niet maar zette een paar stapjes totdat hij duidelijk niet meer zichtbaar was en wou daar een slokje nemen; de snoodaard! We gaan er nog iets mee meemaken vrees ik.

Hoe dan ook, Inge was er niet en ik heb dan maar mij opgeofferd om de kroost te halen. Fien werd thuis afgezet met de bus en dan zijn we te voet vertrokken om Tijs te halen. Het prille lenteweer en eens flink stappen heeft dan ook ferm deugdgedaan. Voor Fien is het echter iets minder goed afgelopen. Ze is zo bang van honden en laat er nu aan de overkant van de straat een hond staan, weliswaar met leiband en veilig ver weg. Haar blik bleef gefixeerd op de hond en zo zag ze niet het smalle verticale obstakel, aka lantaarnpaal, waar ze zomaar tegenaan kwakte alsware het een perfecte slapstick was. De buil was daarentegen best te doen en vlug vergeten.

Voor een klein stukje chocolade – december is echt wel de choco à gogo maand – is het nooit te veel om de televisie uit te doen en nog even rustig te worden.

Een hele tijd geleden onrechstreeks de vraag gekregen van Microsoft om in de lagere scholen (hoogste graad) de kinderen wat uitleg te geven over de mogelijke gevaren op het internet.

Ik vind dat echt wel een goed idee om de kinderen daarvan in te lichten. Natuurlijk mag de uitleg niet enkel kommer en kwel zijn op het internet en doe je ze ook nog wat extra tips van de hand zoals

• waar vind je een goeie gratis anti-virusscanner
• wat te doen en vooral niet te doen met spam
• hoe omgaan met een trage computer

De onderliggende boodschap is en blijft: wees voorzichtig en als je het zaakje niet betrouwt, spreek er dan over met je mama, papa, leerkracht, oudere broer/zus en zelfs vrienden.

De presentatie zelf die hiervoor gemaakt werd is wel nuttig als leidraad – met één d, ik twijfelde even maar taaladvies bracht me op het goeie pad – maar toch ietsje te commercieel en zeker iets te Microsoft/Windows georiënteerd.

Bedoeling was alles in een groot uur door te nemen, maar het zijn twee volle lesuren geworden (en ik had nog tijd tekort). Donderdag zal ik dit nog eens herhalen in een beknopte versie voor de kinderen van het vierde leerjaar.

Misschien ook een idee om de leerkrachten en ouders (via de ouderraad dan) eens de presentatie te tonen en wat extra uitleg te geven.

Meer info vind je hier terug.

Dit jaar, net als vorig jaar, hebben we al een tijdje geleden besloten om er iets unieks van te maken en niet zomaar een kaartje uit de winkel te kopen en de obligatoire wensen erop neer te pennen. Dit jaar wordt het een foto van ons nageslacht met op de foto zelf de wensen. Dit bespaart ons heel wat schrijfwerk en zorgt er ook voor dat we weer wat  betere fotos hebben van ons nageslacht.

Dit jaar is de setting van de fotoshoot Fien haar kamer. De muur is vrij egaal paars wat een mooie achtergrond kan opleveren en heel wat gemakkelijker is dan het doek als achtergrond te moeten installeren. De vloer is klassieke planché wat voor een natuurlijke warmte van structuur en kleur zorg. Het plafond is zo goed als wit wat ideaal is om de studioflitsers te gebruiken.

Het moeilijkste is echter het onderwerp: twee kinderen die voldoende dicht bij elkaar moeten zitten/staan/liggen/… met hun gezicht richting camera en vooral niet aan ontevreden kijken – ze moeten niet noodzakelijk lachen en lief kijken, maar een wenend kind is ook je dat niet vooral niet voor het salvo van “ocharme” en “maar da joengse toch” achteraf, laat staan de mogelijke valse beschuldigingen van kindermishandeling.

Een stevige driehonderd opnames verder (in een klein halfuurtje) zullen er wel voldoende beelden tussenzitten die presentabel zijn.

Eén ding is zeker, het geknoei met de ingebouwde flits zal tot een einde komen en ik ga dan ook eens investeren – i.e. verjaardag in aantocht zijnde ga ik mijn teerbeminde een extra hint geven – een kwalitatieve opbouwflits zoals de Nikon SB800 ofzo.

En ik moet eerlijk zeggen, het was het eerste jaar dat de kerstman ook de volledige namiddag actief werd betrokken in het spel. De andere jaren was zijn rol beperkt tot het scanderen van enkele HO’s en HA’s en vooral het uitdelen van de cadeautjes.

En wat me eveneens enorm opviel is dat Fien haar angst helemaal overwonnen heeft – of zou het ontbreken van een Zwarte Piet hier mee gekoppeld zijn – en Tijs zich van het volledige geheel en drukte niet veel aantrekt en rustig rondwandelt, luistert en kijkt.

We zijn ondertussen weeral een twee gigantische stukken speelgoed rijker: een vikingboot met wat accessoires en een poppenhuis met een gigantisch grote hoeveelheid meubeltjes. Weeral plaatsmaken door een aantal andere minderen populaire stukken zonderwaarts te bannen.

Het is bolvormig, heeft een stevige structuur en smaakt best zoet.

Een beetje te groot om in één keer te (laten) verorberen maar in kleine stukjes valt het best mee.

En eerlijk gezegd, ik zou zelfs niet goed weten waar ik het moet kopen als de onze op zijn.

Wie weet wat we nog allemaal van nieuw fruit op onze markt gaan gegooid zien.

Dan maar gevraagd of hij de blauwe tut wou. “Nee”

De rode? “Ja”

God ja, niets speciaals an sich maar blijkbaar kan onze knasper van twee al kleuren onderscheiden. Ik vraag me nu wel af vanaf welke leeftijd ze dit normaal worden verondersteld te kunnen.

Een mens kan al eens ferm lachen en zij die kinderen hebben zullen het wel weten.

Probeer maar eens onderstaande te bekijken zonder zelf ook maar een glimlach op je gezicht te laten zien.

NB: Alle gelijkenissen met bestaande situaties of personen is louter toevallig en niet gewild. Dieren noch kinderen werden verwond, getergd of onheus behandeld in het kader van deze film.

Daarna, koud maar niet door en door, één van de meer dan talrijke etablismenten opgezocht en ons tegoed gedaan aan soep en Sprite; Sprite voor de twee prutsen en de soep voor de iets mindere prutsen.

De soep werd opgediend in twee kleine klassieke kookpotjes – zo eentje met email langs de binnenkant, twee oortjes, een deksel en natuurlijk een passend kleurtje langs de buitenkant. Mijn potje was blauw en dat van Inge rood.

Nu was het op voorhand afgesproken dat vader en moeder wat soep zouden delen met het nageslacht en deze hadden de keuze van wie ze zouden afnemen.

Fien haar voorkeur was puur gebaseerd op de kleur van het potje en dat was natuurlijk het rode. Maar om mij niet teleur te stellen heeft ze, na haar keuze bekend te maken, onmiddellijk toegevoegd dat papa ook wel lief is!

Wat een fijne kinderen hebben wij toch!

Tijs heeft gisteravond voor het eerst een plasje gedaan al zittende op zijn potje in de badkamer.

Zijn potje staat daar al een week of drie, maar helemaal niet met de bedoeling hem nu al te trainen, maar veleer om zijn vrij grote attractie tot de grote WC-pot, al dan niet actief in gebruik door de drie andere bewonders van onze stulp te kunnen beantwoorden met zijn eigen troontje.

Hij ging al dolgraag zitten op zijn blauwe knuffelbeer met pot maar dan vooral met luier terwijl hij duidelijk pipi en poep aan het scanderen was.

Gisteren heeft Inge dan maar hem ontdaan van dit alles en heeft hij vol enthousiasme weer plaatsgenomen op zijn eigen potje. En jawel, enkele seconden/minuten later was het zover. Iedereen in volle blijdschap en Tijs niet het minst.

Het is al een tijdje dat hij duidelijk weet dat hij zijn luier bevuild heeft met iets minder vloeibare materie en er ons op wijst. Zou het toch kunnen dat hij relatief snel van reactief naar proactief evolueert? Dat ware leuk, maar het is nog vroeg.

Nu had ik al problemen in het verleden (zoals hier en hier) met wat er gescandeerd werd bij dergelijke Halloween – moet dit eigenlijk met een hoofdletter want het is geen kerkelijke feestdag ofzo, misschien een aan de taaladviseur vragen – maar gisteren had één groepje me toch verrast met “Snoep of beet” te roepen in plaats van het voor hen vrij moeilijk uit te roepen “Trick or treat”. Toen ik hen echter voorstelde voor de beet te kiezen, kwam er eigenlijk niet veel reactie.

En wat de schrijfwijze betreft. Op de website van De Standaard – een artikel spijtiggenoeg enkel voor abonnees beschikbaar, dus daarom een extract – vond ik het volgende:

Sommige taalvragen zijn seizoensgebonden. Zo informeren de vragenstellers in deze periode van het jaar geregeld naar de juiste spelwijze van het woord Halloween. Is dat nu met of zonder hoofdletter? En schrijf je één of twee l-en? ,,Met Pasen krijg je dan vragen over het hoofdlettergebruik in woorden als paasmenu en paasei,” vertelt Sylvianne. ,,En in de kerstperiode willen mensen van ons weten welke formulering ze op hun wenskaarten kunnen schrijven,” zegt Stefaan Croon.

Vandaag was het niet echt van dat. Nu is het zo met die paar dagen verlof in het vooruitzicht niet absoluut nodig voor mezelf.

Nu begon het deze morgen al goed. Fien had een beetje miserie zich aan te passen aan het winteruur. Resultaat was dat ze – tegen alle afspraken in – al voor zes uur (winteruur wel te verstaan) al dartel aan het rondhuppelen was. De avond voordien had ik heel zwart wit met haar afgesproken niet uit de kamer te komen voordat haar wekker zeven uur aanduide. Duidelijk nadda! Om het iets krachtiger te maken, dan maar besloten die voormiddag geen televisie te gunnen. Op zich bleek dit helemaal niet erg te zijn en heeft ze zich de volledige voormiddag goed geammusseerd zonder de halfverplichte filmpjes van het niet bepaalde slechte KetNet.

Dan rond de middag vertrokken de buren op reis en afgesproken was hen snel even aan het station van Blankenberge. Op zich geen probleem behalve dat Tijs blijkbaar vanalles gehoord had zoals tot volgende week enzo en hij er niet bepaald gelukkig om was dat zijn papa met zijn zus met de wagen even weg was. Nu was hij al helemaal gesust door niemand minder dan de keizerin sussers onder de sussers: zijn mama.

En dan, na Tijs zijn middagdutje, een namiddag zonder noemenswaardige perikelen, boswaarts getrokken. Er was nog een waterzonnetje en ik had toch graag nog wat foto’s van de kroost getrokken terwijl er nog wat kleur in de bomen zat. Helaas… het was al te laat en er was praktisch geen licht. Zelfs op ISO 800 had ik op de meeste plaatsen toch maar een sluitertijd van 1/40e. Niet realistisch om daar deftige dingen mee te doen als je twee wezens hebben die in het beste geval 1/60e stilstaan.

En dan, terwijl het bosbezoek niet afgerond was, verstoorde de GSM de rest van de dag. De buren! Een akkefiet met het paspoort van de dochter en bijgevolg was het onmogelijk voor hen te vertrekken. Geen paspoort, geen vertrek. En met de vraag of we via via via via via iets konden in orde krijgen zodat ze morgen toch nog konden vertrekken met een ander toestel gelukkig met dezelfde bestemming.

Ondertussen is mijn teerbeminde al op terugweg van Zaventem met de oplossing. Zij kunnen gelukkig morgenochtend vertrekken.

Nu jah, op een propere manier is ze echter niet vertrokken. De twee immer sympathieke, schalkse, goedlachse en vooral veelal niet te verzadigen kinderen hadden zich tijdens het met brood ondersteunde avondmaal tegoegd gedaan aan het bijzonder kinderoogvriendelijke mini Babybel. Nu begon onze goedlachse Tijs, hij had net zijn melk op, plots te huilen op het einde van de fles. Had hij hier opnieuw last van het nakende vertrek van een der ouders of was er iets anders. En jawel, lutte seconden later – zonder enige twijfel waren die luttele seconden onvoldoende om hem uit de zetel te kunnen sleuren en hem boven een spuugvriendelijk recipient te plaatsen – vloog de eerste gulp op de zetel. De tweede gulp op de vloer naast de zetel; de derde gulp in hal en de vierde en de daaropvolgende waren gelukkig in het toilet. Maar blijkbaar was de maag van Fien niet opgewassen tegen al dat gegulp en vloog er, terwijl Tijs letterlijk boven de pot ging, in de richting van de keuken een tweede hoop op de vloer – Fien had blijkbaar onmiddellijk geredeneerd dat Tijs de pot bezet had en er niets vrijer was in de onmiddellijke omgeving dan de gootsteen in de keuken.
En waarom het bij haar overliep? Het stinkt zo papa.

Hoe dan ook, het Haloween vuurwerk – ach die commercie toch – heeft hen niet uit de slaap kunnen houden en ik heb tot nog toe niets gehoord.
Laten we hopen dat ze na één nacht het winteruur al verwerkt hebben.

Tijs!

En we hebben hem een vrachtwagen met kraan gekocht.

Euforie!

Meer dan aansteklijk enthousiasme!

Trillende lippen die zware motoren proberen na te bootsen.

En vooral blije gezichten!

Wat is er mis met de jeugd? Ze willen die Angelsaksische gewoontes overnemen maar toch zouden ze beter voldoen aan minstens de volgende voorwaarden:

• Verkleed en de bedoeling is dat het relatief angstaanjagend moet zijn.
• Valavond is een noodzaak en niet om half twee in de namiddag wanneer het zonnetje ons even doet twijfelen of het wel zomer al dan niet herfst is.
• Een iets traditionelere of toch originelere intro dan het gewoon bedelen om snoepjes.
• En vooral niet twee weken op voorhand maar op zijn minst wachten tot het weekend net voor Allerheiligen.

Ik heb hen toch maar een paar snoepjes gegeven maar kon het niet nalaten bovenstaande tips nog maar eens te herhalen. Eigenlijk had ik ze een halve stamp voor hun gat moeten geven. Dan was ook de kans dat er op het gepaste moment niet al te veel anderen onze bezigheden komen storen.

Eigenlijk zou ik nog veel liever hebben dat er weer een drie verklede waaronder één stevig geschminkte zich komen aanbieden tussen Kerstmis en zes januari. En zelfs de misdienaars die eieren komen bedelen rond Pasen liggen me nog.

Vlug even gaan kijken voor de lichten uitgingen in de kamer en hij lag er echt perfect: de armpjes boven de dekes, fopspeen perfect symmetrisch in de mond en de knuffel, zijn woef, vlakbij zijn gezicht en perfect recht. Hij is het echt niet gewoon om zo te slapen.

En zopas zijn we nog eens gaan kijken. De houding is identiek en we hadden niet echt de indruk dat hij al lang naar dromenland vertrokken was. Eigenlijk hadden we de indruk dat Tijs niet echt aan het slapen was. Misschien hat ons ventje wel stress en durfde hij gewoon niet bewegen en bijgevolg niet inslapen, maar de gewoontes van onze Tijs kennende, zal dat zeker niet het geval zijn.

Pak nu onze dochter. Op vier maand na vijf jaar, niet onwerelds opgevoed – al zeg ik het zelf -  met voldoende besef van normen en waarden, proper, zelfstandig en meestel wat ik niet onwelbespraakt noem.

En toch gaat het van kwaad naar erger.

Ze zit al aan haar tweede lief, heeft al eens geproefd van een andersmans (anderjonges?) tong en vandaag was ze er zelfs trots op ze iets geleerd heeft op school: “Al wat je zegt ben je zelf”.

…o mores

Tijs en Fien alletwee mee maar helemaal geen idee hoe we het zouden klaren op de attracties waar Fien al op kon/wou en dat tegenover Tijs. Zou er genoeg voor handen zijn om Tijs te amuseren tijdens de misschien wel lange wachttijden? Zou Tijs, bij gebrek aan een middagslaapje, het niet op zijn heupen krijgen en daaropvolgend op onze zenuwen beginnen werken eens we halverwege de namiddag waren? En vooral nog of het haalbaar zal zijn een dag te vullen met dergelijke onguur en alles behalve droog weer.

Wat het laatste betreft viel het nog mee. Af en toe een goeie plensbui maar we konden iedere keer schuilen. Voor de rest enkel nu en dan een beetje motregen maar hoofdzakelijk droog. Tergend was daarentegen de zon die ons de volledige terugweg in de ogen scheen.

Wat Tijs betreft: geen angsten. Ware het niet dat hij omwille van het niet hebben van een stevige lichaamslengte (in casu 1m10 en 1m40 naargelang de attractie), was hij op iedere attractie geweest met uitzondering van de Water Slide omdat het toch al nat genoeg was die dag. Tijs is het jongentje die een paar maand geleden half histerisch op de paardemolen niet wou op een bewegend paard op de tergend trage draaimolen zitten, ook al was dit met zijn vader in de strikt onmiddellijke omgeving. Tijs heeft dus duidelijk de laatste tijd wat grenzen verlegd.

Fien daarentegen was in het verleden een beetje het zelfde probleem. Terwijl zij vroeger ook het veilige boven het spannende verkoos, heeft ze vandaag ongeveer iedereen van het gezelschap overtroeft wat het blijven zitten op Bob Express betreft. Er moest wel iedere keer iemand mee, kwestie van toch nog een beetje mentale ondersteuning te hebben. Nee, dat hadden we echt niet van haar verwacht. Op de Bob Express, de Speedy Bob, de Oki Doki, de El Rio. Kortom, overal waar ze op toegelaten was rekening houdend met haar 1m12 was voor haar een must. Ook wat grenzen verlegd dus. Nu haar nog in de onmiddellijke nabijheid clowns laten komen…

En de mama en papa, die hebben het ook ferm naar hun zin gehad.

Als dank krijgen we een BBQ aangeboden en het was meer dan aangenaam moet ik wel zeggen.

Als afsluiter en buiten de muren van ‘t Zandschooltje nog een stapje gezet in wat toch wel hét uitgaanscafé van Blankenberge is: de Metro.

Nee, zeker niet wat ik mijn vaste stek zal noemen laat staan er het van maken. Ferm geammusseerd, zelfs op de dansvloer – jawel, ik en spontaan enzo. Als je in Blankenberge bent en je wil je eens ferm laten gaan – schaamte bestaat er niet, één plaats:
Café Metro, Kerkstraat 157.

Ha!

Zo hadden we bezoek vandaag en heeft ze een tijdje ook wat foto’s genomen. Eén van die foto’s is de volgende.

En ik moet eerlijk zeggen, voor een kind van 4 vind ik het niet slecht.

Misschien iets voor de tentoonstelling in september van Blandia?

Onze tijs is ook geen grote held.

Deze nacht heeft het een beetje geonweerd. De lichtflitsen waren al vrij goed merkbaar tegen een uur en konden ook door zijn gordijn niet buiten gehouden worden. Van auditieve ondersteuning onweergewijs was er geen sprake.

Eerste idee was een droom, maar na ongeveer iets meer dan een half uur hem alle vijf minuten weer in horizontale positie te herleiden, was het eindelijk tot me door gedrongen dat het onweer er voor iets tussen zou kunnen zitten.

Dan maar, om ons aller nachtrust te beschermen Tijs bij/tussen ons genomen. Misschien een kapitale fout en hebben we een bijna onuitroeibaar precedent geschapen.

Niets was gelukkig minder waar toe we heb, na een uurtje en wanneer het ergste van het onweer al verder landinwaarts getrokken was, opnieuw in zijn bedje legden en hij voor de rest van de nacht vredig lag te slapen.

En als het vannacht weer zo onweert, probeer ik er toch nog een foto van te maken.

Nu waren we volop van plan Fien vrolijke attracties en shows te tonen, zoals je van een mooi sprookjespark zou verwachten. Vrolelijke dingen als

• Sneeuwwitje
• Peter Pan
• etc

Maar tot onze constellatie zijn er eigenlijk geen sprookjes die alleen maar vrolijk zijn. Alle sprookjes bevatten monsters en spoken. En de mensen van het park slagen er dan ook in om die taferelen ook meer in de verf te zetten dan de niet angstaanjagende maar lieve en “rozengeur en maneschijn” momenten van het verhaal.

Met als resultaat dat we vier keer “it’s a small world” mogen aanschouwen hebben (nooit gedacht na twee keer dat een mens het vrij gevarieerd muziekje kon beu geraken, maar ik ben toch wat van gedacht aan het veranderen).

Ook de sprookjesparade valt eigenlijk onder de categorie van de “veilige” attracties.

En ja, het was warm.
Nee, niet te veel volk.
Zeker, minstens een maandloon aan eten en drinken wegens de vrij ondemocratische prijzen.

Yippie!

Puffen, zweten, wachten, Amerikaans opgedirkt gedoe, dure consumaties, …

Als Fien het maar leuk vindt!

• Fien haar laatste schooldag voor de grote vakantie en ze verlaat het eerste kleuter.
• Onze college Peter zijn laatste echte werkdag.
• De eerste echte stranddag voor Fien en Tijs.
• Bestellingen geplaatst om toch dringend verder ons huis afgewerkt te krijgen zoals een douchescherm en vliegramen

Nu voelde ik me vorig jaar geroepen juffrouw Caroline hierbij te helpen en dus dit jaar opnieuw. Dit jaar had ik echter graag iets verder gegaan dan een klassieke CD met alle foto’s erop. Bedoeling was een CD te maken die ook afspeelbaar was in een DVD speler als filmpjemet menu’s en dergelijke.

Tijd ontbrak met echter dit nog gedaan te krijgen vóór mijn vertrek naar Polen (en erna was het te laat om nog te dupliceren en af te geven).

Dan maar de klassieke optie.

Nu zijn er wel een paar foto’s tussen die een klein beetje moeten bijgeschaafd worden wat de belichting en kleuren betreft. Ik kon natuurlijk dit ook manueel doen maar de relatief grote hoeveelheid (toch meer dan tweehonderd) was er net iets te veel aan.

Daarnet nog iets gelezen over de nieuwe Picasa met webfunctionaliteit en de verbeterde batchmogelijkheden. En ik had een tijdje gelden ergens een invite ontvangen voor de beta hiervan. Vlug zoeken, activeren en proberen maar.

De batch correctie “I’m Feeling Lucky” (het is een Google product) op alle foto’s toegepast met een bevredigend resultaat.

Nu nog de bestanden hernoemen naargelang de categorie (“oma en opa in de klas”, “frietjes”, etc) en klaar.

En net op het moment dat alles klaar staat om te branden, valt mijn lodder oog op “Gift CD”. Misschien wel geschikt voor deze categorie.

Proberen maar en het resultaat mag er best wezen.

Het enige wat niet fantastisch is, is dat ik een 14 groepen heb en ik deze niet kan rangschikken op de startpagina, waardoor er een item iets minder vlot toegankelijk is.

Ik zoek later wel eens uit hoe ik geheel online kan krijgen.

Er bestaat ook een zwart-wit versie van deze. Die werd gebruikt om de kinderen zelf de affiche naar believen in te kleuren en dan voor het raam te hangen.

De voorbereidingen waren al een tijdje aan de gang. Je kent het wel, veel bijeenkomen, veel afspraken maken en die afspraken herhalen en opnieuw vergaderen, etc.
Hoe dan ook, vandaag was alles af zoals het moest zijn en we hadden zelfs het weer mee – wat deze dagen absoluut geen evidentie is.

Wordt Fien wel niet ziek zekers. Met 39° koorts is ze onmiddellijk na haar optreden naar huis vertrokken. Inge blijft nog achter op het schoolfeestje zelf (ze is aan het schminken). Ik ging er in de namiddag een leuk moment van maken, met de Fien en Tijs nog eten in school, hen dan laten slapen bij de schoonouders om tegen tien uur te helpen in de bar.
Het mocht niet zijn. Als het een beetje meevalt, lukt het deze avond wel nog.

En die vlek, meneer? Die op zijn wang? In de vorm van een zoen gegeven door iemand met een overdaad aan lippenstift?
Wel, iets minder. Iemand zag die wang aan voor banaan ofzo. Het zijn geen lipafdrukken maar eerder tandafdrukken.
Dat het pijn deed.

Boeten zal hem! PV’s! rechtbanken! Eerste en Tweede aanleg! Ziekenhuiskosten! Morele schadevergoedingen! Wekelijkse psychiatrische sessies! En natuurlijk ook een kilo of twee bananen per week. En voor omszelf maken we er een banana-split van dan.

Dus geen kaartjes op tijd verstuurd, ondanks alle voorbereidingen.
Omdat ik toch de kaartjes die we gemaakt hebben willen versturen en ik niet al te veel zin heb om nog een keer hetzelfde mee te maken, dan maar gebeld naar de mensen van foto.com.
Het fantastische 0900 nummer gebeld en onmiddellijk een automated attendant aan de lijn met de zeer goed vertaalde boodschap “Pour Nederland Press twee”. Na het pressen op deux een waarschijnlijk Nederlandstalige man aan de lijn gehad die me op geen enkele manier kon overtuigen dat de volgende afdruk wel goed zou zijn.
Besluit: dan maar alternatieven zoeken bij de klassieke fotografen die misschien onmiddellijk ter plaatse afdrukken maken, kwestie van onmiddellijk te kunnen bijsturen. Helaas geen dergelijke zaken gevonden in de onmiddellijke omgeving die dit konden doen (ofwel gesloten, ofwel was het ter plaatse afdrukken enkel mogelijk vertrekkende van analoge beelden). Vandaag de zoektocht verder zetten maar zekers.

Voor hen die de kaartjes nog niet ontvangen hebben, dit zijn de twee varianten.