Sep 20
Soms vertel ik geen verhaaltje aan Fien maar iets van toen ik klein was. Nu is “klein” relatief was het moest zijn van toen ik achtien was. (haar waarde oordeel over getallen e.d. is nog niet helemaal wat het moet zijn).
Dan maar een beetje vertellen over mijn zwemmen en vooral over mijn – zeker voor een kind nu want het was voor mij als kind ook heel memorabel – brevet van 400 meter. Naast 400 meter zwemmen in schoolslag, 100 meter in crawl en 1 minuut watertrappelen, moest ik ook nog met iets anders het water inspringen.
Toen ik Fien dat vertelde, kwam zij spontaan met het antwoord
- “Een wereldbol!”
(nvdr: het was met kleren aan).
Sep 15
Gisteren was het het eerste praatcafé van dit schooljaar op school bij Fien en Tijs. Op zich een avond vol informatie. De leerkrachten naar de ouders, de ouders naar de leerkrachten en natuurlijk ook de ouders onderling en de leerkrachten onderling.
En traditioneel worden dan ook de kalenders van de ouderraad verkocht. Vorige dinsdag heeft mijn schoonvader de foto’s van de twaalf klassen gemaakt. Ik heb ze dan allemaal in kalendervorm herwerkt met de data van vakanties, vrije dagen maar ook proefwerken en andere belangrijke momenten in het schooljaar. Alles op een mooie A3, gevouwen en geniet en op het gaatje na – iedereen kan wel creatief omspringen met een perforator – klaar om aan de muur te hangen. En we hebben er al 81 verkocht (we hadden er dan ook geen meer dan dat). Volgende week nog een paar bijdrukken alvast.
En de rest van de avond hebben we aan zeer democratische prijzen kunnen napraten over wat was en zal zijn.
Sep 11
Die Fien toch.
Wist ze daarstraks aan Inge te zeggen welk duivels plannetje ze vandaag tot uitvoering heeft gebracht.
Tijdens de les Рall̩, les, voor zover daar in het derde kleuter al sprake van is Рis ze met een uitvlucht toiletwaarts getrokken. Laat dat nu net grenzen aan Tijs zijn klasje en laat nu ook net de deur openstaan.
En Fien haar plannetje leek altijd maar beter te lukken. Nu nog Tijs tot al fluisterend roepen en hem tot bij haar krijgen.
En het is dan ook gelukt!
Die plas is er niet gekomen maar Tijs wel tot bij haar. En niemand – geen juf van Fien of juf van Tijs – die er iets van gemerkt heeft.
Sep 03
Dat is wat Tijs zonet gedaan heeft.
Normaal is er altijd een volledige programma af te werken eer hij wil slapen maar gisteren was hij zelfs aan het protesteren tegen een verhaaltje.
“Nee papa, niete boek, ikke slapen.”
En ik was nog niet gedraaid en de deur uit of er was al een lichte vorm van gesnurk te horen.
Aug 15
Man man, heeft het vanacht weer eens goed geregend.
In normale omstandigheden, wat deze ook mogen wezen met dergelijke buien, kom ik daar helemaal niet van wakker; maar deze keer vond Tijs het ook iets te veel en is verschillende keren beginnen wenen. Zijn bed staat nu eenmaal zo goed als onder een Velux en bijgevolg hoort hij dat extra goed.
Na drie keer in iets minder dan een half uur te zijn opgestaan om hem te sussen, heb ik toch maar zijn bed verplaatst wat verder van dat venster en het laatste half uur heb ik hem niet meer gehoord.
Mijn slaap was er wel aan daarentegen. Toen ik naar beneden ben vertrokken toch nog even binnengekeken en kon me niet van de indruk ontdoen dat hij toch iets dieper was weggekropen onder zijn donsdekentje.
Straks weer de lieslaarzen aandoen om met droge voeten tot aan de auto te raken vrees ik.
Aug 13
Vandaag een van de paar dagen verlof en er een van geprofiteerd om niet de hele dag thuis te bljiven.
Er is natuurlijk nog vanalles te doen thuis zoals klussen, ontrommelen, vanalles en nog wat voor vanalles en nog wat. Maar om die stress even beslist om zo goed als de rest van de dag relatief ver weg te zijn.
En in de koffer – buiten het blauwe pispotbeerjte van thuis want Tijs zit wordt langzaam een grote jongen en mag als alles goed blijft gaan volgende maand naar school – de picknick.
En man, wat het ik ervan genoten. Niets speciaals wat het eten betreft maar het genot van Fien en Tijs (en natuurlijk ook wel Inge).
Fien noemde dit zelfs de mooiste dag van haar leven! We zullen het maar enthousiasme noemen zeker…
Aug 06
Gisteren heb ik de statistieken van vorig jaar op één dag overtroefd: dubbel zoveel strandbezoeken in 2007 tov 2006.
Onderweg naar het strand nog even gestopt aan de gigantisch ijspiste om even mijn gat af te koelen aan de geïmporteerde sneeuw.
En zodra we op het zand aankwamen, was ik al op terugweg om de vergeten sleutel van de Kabine op te halen en met een dergelijke hitte (en lome benen wegens net iets te veel Armagnac de avond ervoor) is 13km/h al meer dan genoeg. Gevolg: vrouw en kroost hebben schaduw gezocht bij/in/rond en bijna onder de kabine van de dagmoeder voor wie de rustige namiddag bijgevolg ook een stuk tot het dagdromen behoorde.
En dan, eenmaal de lichaamstemperatuur te hoog laten stijgen door bijna een volle twee minuten op mijn eerder half bevroren achterwerk te zitten in het mulle zand te zitten, was het meer dan tijd om af te koelen in het door een overvloed van toeristen bezoelde water.
Man man man, was dat koud. En man man man, zo koud dat ik bij een eventuele controle waarschijnlijk niet meer voor mijn herhaalde woorden aan het begin van deze zin zou kunnen doorgaan en dan vooral eenmaal de wild opzwiepende golven mijn navel bevuilden.
En Tijs, die had de diepte niet nodig (maar horizontaal kon hij toch kiezen voor kopje onder) en Fien wou altijd maar verder. Maar eenmaal ikzelf het iets te koud begon te vinden aan mijn okselhaar, was het toch ver genoeg.
Meer van die zondagen!
Aug 03
Het is twee avonden op rij dat we Tijs niet meer horen een keer dat hij in horizontale toestand in zijn bed beland.
Normaal roept hij nog tussen de ̩̩n en tien keer Рom welke reden dan ook Рmaar dit is al het geval niet meer. De eerste keer is wanneer Inge of ik nog bij hem langs moeten gaan. Iedere avond, mits beiden thuis, wisselen we af. En wie die avond Fien verhalend onderstopt, moet onvoorwaardelijk Tijs nog eens opnieuw instoppen eer hij min of meer zwijgt.
En waarom is hij dan stil? Het strand lokt hem en bijgevolg is er geen sprake van een namiddagdutje.
Misschien iets wat we meer moeten herhalen.
Jul 01
Ik wist het en nog veel meer bij Tijs dan met Fien.
‘Ook baby’s kunnen al manipuleren’
BRUSSEL – Elke ouder weet dat kinderen al heel vroeg weten hoe ze volwassenen moeten misleiden, bijvoorbeeld als ze iets verkeerds hebben gedaan. Maar volgens de Sunday Telegraph zit die neiging er al veel eerder in, want baby’s oefenen al vanaf hun zesde levensmaand in het liegen, zo blijkt uit wetenschappelijk onderzoek.
Niets onschuldiger dan een wolk van een baby die blozend en kirrend in de wieg of kinderwagen ligt. Dat gevoel was volgens psychologen terecht. Zij waren er namelijk van overtuigd dat menselijke hersenen pas vanaf het vierde levensjaar in staat zijn om de moeilijke kunst van het liegen te leren beheersen.
‘Fout’, zeggen vorsers nu. Dr. Vasudevi Reddy van de faculteit psychologie van de universiteit van Portsmouth, die een vijftigtal kinderen onderzocht en met hun ouders praatte, kwam tot de conclusie dat er tussen de leeftijd van zes maanden en drie jaar al zeven verschillende vormen van ‘bedrog’ kunnen worden waargenomen bij baby’s.
Zo leren baby’s al heel vroeg dat ze door te doen alsof ze huilen of lachen vaak hun zin kunnen krijgen. Als ze een maand of acht zijn, proberen ze de aandacht van hun ouders af te leiden wanneer ze met iets verkeerds bezig zijn en zich daarvan bewust zijn en rond de tweede verjaardag proberen ze soms al te bluffen wanneer ze een bestraffing zien aankomen.
‘Onechte huilbuien zijn een van de allereerste vormen van ‘babybedrog’ en zijn meestal bedoeld om aandacht te krijgen’, aldus dr. Reddy. ‘Je kunt makkelijk nagaan of er wordt bedrogen omdat de baby na de eerste snikken even pauzeert om te zien of de moeder reageert, en dan opnieuw begint als dat niet het geval is. In feite is dit vergelijkbaar met wat volwassenen doen wanneer ze een leugen vertellen.’
Volgens de psychologe gaat het hier trouwens om een soort oefening die tot doel heeft na te gaan welk soort leugens werkt in welke situatie en om te ontdekken wat de negatieve gevolgen zijn van te veel liegen.
(bron: De Standaard 1 juli)
Tijs al lang maar al te goed hoe hij moet reageren en wanneer hij beter een knuffel extra heeft of niet. Fien kon ook al vrij vroeg eens een leugentje om bestwil gebruiken, maar het was al van kilometers ver te zien dat het een leugentje was.
Jun 27
Vanavond in volle vaart - maar zo goed als perfect regelmentair voor iemand er iets van weet te zeggen – me van het werk naar Fien haar school gehaast om nog net op tijd te komen voor het oudercontact.
Blij dat het ze belist hadden dit vandaag te doen en niet morgen want dan zitten we weer – alvast de bedoeling als er niet plots één of andere wilde staking gaat uitbreken, het is al erg genoeg dat het een no food flight is en ze ook al staken in alle restaurants op Zaventem – bij de collega’s in Polen.
Hoe dan ook, de dochter werd gewikt, gewogen en goed bevonden en mag volgend jaar naar het derde kleuter. Het laatste jaar van de onschuld?
Mijn laatste dag trouwens dat ik de kinderen op school afgezet heb. Bij mijn terugkeer is de vakantie officieel begonnen. Niet de laatste dag dat ik nog een voet in school binnenzet eer het nieuwe jaar begint. De ouderraad organiseert traditiegetrouw een klusjesdag om de kleine karweitjes op te knappen. En dat midden in de zomer. Gelukkig wordt de zware en noeste arbeid – euheum – gecompenseert door een aardig barbecue.
Jun 24
Vandaag zijn we eens lekker gaan eten met Fien en Tijs. Normaalgezien is een dergelijke onderneming alles behalve risicoloos, zeker met Tijs. Fien kan je nog zonder al te veel problemen bezighouden en zelfs actief betrekken voor, tijdens en na het eten. Tijs daarentegen is een onbegonnen zaak, toch als het geheel langer dan vijftien minuten duurt.
En wat weet mijn eega dan te vinden: Sensunik. Niet alleen hebben wij vrij lekker gegeten (tortilla met zalm, dim sums, gebakken tonijn, groentenlasagne en als afsluiter een mirengue en een duo van sorbets, natuurlijk niet allemaal voor mij alleen).
En de twee pagadders; die hebben zich goed geammuseerd op het hoogste verdiep in de grote speelkamer met twee dames die voor de nodige animatie zorgden en ondertussen ferm genoten hebben van hun spaghetti en ijs als dessert.
En dat wij op het gelijkvloers zaten, er op het eerste een relatief klein familiefeest bezig was en dan pas het kinderverdiep was, kon ons helemaal niet storen. We konden via twee camera’s (nee, geen vergelijk hiermee) af en toe Tijs zien voorbijflitsen, maar voor de rest was het echt een middag voor ons.
Wat mij betreft een aanrader. Zou er iets gelijkaardigs wat dichter bestaan, dan zijn we al onderweg.
Jun 16
Ik heb vandaag – tot nu natuurlijk – geen computer aangeraakt, geen e-mail gelezen, geen site bezocht, zelfs geen muziek beluisterd op de PC. En dat is wel echt van heel lang geleden.
Ik heb wel deze namiddag me in de zetel gewrongen en met veel amusement en nostalgie gekeken naar die (te) klassieke oorlogsfilm “Escape to Athena“. Zeker niet een hoogvlieger maar wel ideaal om op een luie zaterdagnamiddag van te genieten.
En dan die soundtrack, amai, het ene oor erin, het andere eruit zonder dat er iets blijft plakken of schade aanricht gelukkig.
En van eens lekker lui te zijn, wordt een mens nog een stuk luier natuurlijk. Iets na vier uur heb ik Tijs uit zijn bed gehaald, mij opnieuw in de zetel gelegd samen met Tijs. Voor Tijs heb ik nog wat KetNet (Bumba, Hopla, Symfollies, …) gekeken. En dat ik ervan genoten heb. Ik ben in slaap gevallen terwijl Tijs met zijn hoofd op mijn buik aan het kijken was. Volgende zaterdag meer.
Jun 11
Deze morgen, met de nodige vermoeidheid nog in de botten, op weg met Fien naar de traiteur, ondertussen opzoek naar een mooi liedje op de radio tot we plots uitkomen op REM en Nightswimming waarop Fien onmiddellijk zegt dat ze dat een mooi liedje vindt.
“Een liefdesliedje. En dat is leuk met papa alleen in de auto.”
Waarop ze een beetje later, als REM al eventjes gestopt is, zegt dat haar papa alles weet. Ik probeer het toch even te nuanceren maar zij blijft toch aandringen dat haar papa tot het meeste weet van het land.
En een kind zijn droom zomaar afnemen, dat mag een mens toch niet doen zekers en zeker niet op vadertjesdag (pinkt een traantje weg).
Jun 02
Tijs is ontniet.
En ook hier – ik weet het wel maar uit tweedehand en je weet hoe moeders trots kunnen zijn op hun zoon – geen krimp terwijl er toch wel wat moest gesleurd worden om het nodige metaal te verwijderen.
En eigenlijk ben ik ook wel een beetje trots op hem, onze stoere jongen!
Jun 02
Inge is vanmorgen om zes uur al vertrokken om in een rij te gaan staan voor Grabbelpas.
En het enige wat je dan krijgt is een nummertje. En met dat nummertje moeten we dan binnen een paar weken op afspraak aanduiden wat er we precies willen, als er natuurlijk nog plaats is want wij hebben nummer 138 en er zijn 137 wachtenden voor ons die eerder mogen kiezen. En dat noemen ze dan ook het meest rechtvaardige systeem.
Dan nog liever gewoon een lotterij.
Jun 02
Fien is al een tijdje, met wisselend succes, aan het turnen geslaan en vanavond was het haar grote vuurdoop: haar eerste optreden voor meer dan een handvol familie.
De inhoud: wat vrij leuke danspasjes, sprongetjes en buitelarijen en dat op niets minder op de muziek van The Cure en Lovecats.
I love it!
May 26
De klantenkaart van Tijs bij het spoed telt weeral een stempeltje meer.
Vanavond bij Inge haar oma is hij letterlijk van een kussen in de zetel gerold en met zijn hoofd op de tafel terecht gekomen op de tafel. Je kent ze wel, die tafels met een betonnen blad met een paar siertegels in en alles omlijst met een mooi stalen kader.
Na de overduidelijke “boenk” bleef het even stil vooraleer de stembanden (en onze trommelvliezen) op de proef werden gesteld (heel eventjes maar gelukkig). Nu was er helemaal niets te zien aan zijn hoofd op het eerste gezicht, maar eenmaal opgeraapt was de vraag of zijn haar al een tijdje die rode kleur had vrij snel beantwoord. Tijd voor mijn cursus EHBO in praktijk om te zetten.
En Fien, die had nog niets in de mot en kwam relatief rustig – eerder in de stijl van een ramptoerist – kijken wat er precies aan de hand was. Tot zij plots ook bloed zag. Niet dat ze wit werd ofzo maar er was toch wel duidelijk sprake van een beetje paniek.
Met Tijs richting spoed getrokken om de twee à drie centimeter weer mooi aan elkaar te zetten. In de auto werd echter al vrij snel duidelijk dat hij van ‘t verschot zijn pamper ook nog eens stevig volgestouwd had.
Inge binnen met hem in Spoed en ik twee straten verder de luiertas en knuffel halen.
Tegen de tijd dat ik terug op Spoed was, hoorde ik nog net “tjak” en zat het tweede nietje er al in. En Tijs die gaf geen kik.
Het meest opgewonden was hij bij het kiezen van een klein cadeautje uit de grote onuitputtelijke doos met prullen. Met een kleine auto en twee nietjes stonden we ampers een kwartier later al thuis.
En Tijs die heeft nog geen één keer gezegd dat hij pijn had.
May 24
Net terug thuis van de ‘mama en papa namiddag’ op school bij Fien. En het is best eens leuk om ze mooi samen te zien dansen en springen en zingen en huppelen en vanalles en nog wat. En met zo’n weer gaat een mens natuurlijk met de fiets (alhoewel dit voor Inge kniegewijs niet het meest ideale was).
Op terugweg begint Fien een liedje/versje te zingen maar ik vrees dat, ofwel ik het niet goed verstond, ofwel Fien niet goed weet wat ze aan het zingen was. Nog een geluk dat de echte woorden niet gekend zijn en bijgevolg vervangen werden door min of meer gekende woorden.
De teletubbies komen
Ze schieten met kombonen
Po kan niet wachten
Om Lala te verwachten.
May 20
Fien wou vandaag nog eens een spelletje spelen op de computer. Nu had ik na de tweedaagse haar computer ingepikt om die up te graden en daar mijn computer van te maken en dan die van mij aan haar te geven. Ze speelt toch niet echt vaak en – oorspronkelijke planning maar niet echt gelukt – in een week tijd zou de overschakeling gelukt zijn. Dan maar mijn oude notebook gebruiken en er wat spelletjes opzetten.
Omdat het nu niet altijd Musti of zo moet zijn, heb ik dan maar eens een nog niet gespeelde Winnie de Poeh geïnstalleerd.
Man, was dat een vergissing. Het spel was zo complex in het nog maar besturen Р̩̩n keer kreeg je de instructies te zien voor een toest of tien en daarna niet meer en per onderdeel van het spel waren ze anders Рlaat staan om het te spelen dat niemand het leuk vond, Fien noch ik.
Dan maar snel een andere doos opengetrokken: Bob de Bouwer. Was dat even een verademing. Het spel was leuk, eenvoudig en had ook een heleboel variatie. En wat nog beter was, en dat is de eerste keer dat ik dat zie in een spel voor kinderen die niet noodzakelijk kunnen lezen, is dat alles op een duidelijke en trage manier werd uitgelegd maar ook dat, wanneer je met de muis boven een specifieke knop bleef staan, er ook gezegd werd wat de knop precies als doel had. Ook bij een nieuw scherm wordt er eerst uitgelegd, wat er te lezen valt, wat de bedoeling is van wat er komen gaat.
Leve Bob!
May 20
Vanavond eens gezellig met ons twee een hapje wezen eten in de Baobab in Brugge. Nog een bon die we dringend eens moesten verzilveren van mijn zus. En eerlijk gezegd, we hebben fantastisch lekker gegeten: springbok, kudu (ook ‘koedoe‘) en nog vanalles wat ik met niet echt weet te herinneren. De gastheer had in ieder geval een vrij hoog entertainment gehalte.
En eenmaal thuis hebben we dan onze babysit wandelen gestuurd. Aaron kwam voor de eerste keer en we waren dan ook zeer benieuwd hoe goed hij het gesteld had en natuurlijk hoe de twee prutsen op hem gereageerd hebben. Blijkbaar moet hij veel vertrouwen uitstralen want één van de eerste dingen die ze aan Aaron verteld en getoond hebben, zijn hun spaarpotten. Stel je voor…
May 02
‘t is weer gank… Fien heeft een keer goed overgegeven in haar bed.
Inge is al ziek, nu nog Fien, Tijs blijft alles netjes ophouden…
Wanneer het mijn beurt is? Geen idee, zolang het maar na het weekend is.
May 01
Inge is ziek. Iets wat we de laatste dagen ten onzen huize nog gezien hebben. Mijn werk dus om ‘les deux’ de weg naar de nachtelijke rust te wijzen. Eerst Tijs – samen is altijd zo een miserie – en ik heb dan ook duidelijk gemaakt aan Fien dat ze, eenmaal wat er ook bezig was op KetNet gedaan was, ze onmiddellijk naar boven moest komen.
Ondertussen, zeker al veel later dan wat had mogen zijn, komt Fien toch naar boven.
- “Ik heb nog een beetje met mama gebabbeld. Ik moest een beetje oefenen als ik later verpleegster wil worden.”
En dat is al minstens een paar maand dat ze met die gedachte rondloopt.
We hebben nog een jaar of twaalf zekers.
May 01
Tijs heeft vandaag een boot gemaakt met zijn Lego blokken. Een van de eerste keren dat hij, tjah, hoe noemt een mens dit, iets echt creatiefs en met een doel maakt.
Ik kwam nog maar goed thuis van de bakker kon hij het maar niet snel genoeg op mij af komen lopen en wild “Boot!” roepen.
En daar stond zijn trots, zijn project, zijn ego. En niemand mocht er aankomen natuurlijk. Daarom heeft Inge – geen mens weet hoe lang Tijs zijn meesterwerk zelf in respectabele toestand houdt – er snel een paar foto’s van genomen zodat deze toch voor langer dan een dag – de eeuwigheid is misschien een te grove benadering – bewaard wordt.
Apr 29
Tijs besliste zonet en natuurlijk minder dan vijf minuten voor we vertrekken oraalgewijs al de zonet geconsumeerde melk aan de vloer toe te vertrouwen. Laat ons hopen dat dit al de melk is en we straks in de auto niet nog een klets krijgen. Hij zit tenslotte achter mijn stoel.
Apr 22
Fien is genezen en heeft dan ook dringend wat extra frisse buitenlucht nodig en eerlijk gezegd kunnen we ook een paar scheppen gebruiken.
Met zijn allen naar het strand een keer goed lopen en vliegen en crossen en vlammen en rollen en draaien en als het maar goed uitleven is.
Tijs zag de zee en was er onmiddellijk ongeloofelijk vol van, zolang de golven maar niet te dicht kwamen (en te dicht, dat is minder dan vijf meter). Fien daarentegen was al even vol van de zee maar zag een wandeling Engelandwaarts wel perfect zitten. Maar het was vooral genieten.
Ik vraag me eigenlijk af waarom we dat niet vaker doen.
En om twee van de zeven werken van barmhartigheid – de eerste twee – in daden om te zetten, zijn we dan nog even gestopt in het Strandcafé. Tijs en Fien een croque uit het vuistje en wij een bordje met een broodje ham en kaas en bijbehorende groentjes (of “smos” zoals men ook wel eens pleegt te zeggen). Alhoewel die twee het duidelijk liever andersom gezien hadden.
