Op Weekly Shot is het thema van de week Light & Architecture en dan zag de onderstaande foto.

Zelfs na vergroting blijft het beeld op een of andere manier surrealistisch en zeer onwaarschijnlijk uit een levende stad. Misschien Brasilia?

Bij nadere lezing blijkt dit Houston te zijn. Al even onnatuurlijk me dunkt!

Nu is er al een tijdje een actie van Pixum waarbij een mens het schandalig lage bedrag van € 0.01 moet betalen per afdruk (met daarbij de obligatoire verzendkosten). En lees ik vandaag in een oudere editie van www.digitale-foto.be het volgende:

De volgende keer toch iets sneller reageren op dergelijke acties, me dunkt.

Ik had graag de YouTube beelden van Photosynth enzo kunnen tonen, maar het kwam me pas een half uurtje eer ik moest vertrekken op dat er daar geen Internet is en bijgevolg YouTube niet onmiddellijk beschikbaar. Dan maar snel iets gezocht die me toeliet het filmpje te plukken via een screencast maar dat was – soundgewijs – geen al te groot success.

Maar wat blijkt; YouTube is niet helemaal in streaming. De pagina met het filmpje stond nog open en bijgevolg was deze nog wel te tonen. Nu had ik niet de indruk dat het publiek danig onder de indruk was. Misschien gaat het wel iets te snel voor niet-techneuten om te vatten welke mijlpalen er voor de deur staan.

En kort daarna was er heel even een bijna volwaardige staan over wat een goede foto is. En dat in het kader van de jaarlijks terugkerende tentoonstelling van de club tijdens “Uitkerke Kermesse” (nvdr eerste weekend van september, in de kerk van Uitkerke). Bedoeling is daar opnames te tonen die de mensen boeien. Dus geen postkaartfotografie, geen schokerende beelden en toch zeker ervoor zorgen dat de beelden een diaclub waardig zijn. De discussie werd gesloten maar niet beslecht.

(via)

Trouwens, op het zelfde event (TED), werd wat volgens mij een half jaar geleden Microsoft Surface was, voorgesteld maar dan iets via Adobe als ik me niet vergis.

En terwijl we toch bezig zijn.

Omdat ik zelf uit de laatste acht geselecteerde niet meer kon beslissen, heb ik dan maar Inge gevraagd welke vijf van de acht er wel mee mochten.

En mijn selectie van vijf heeft voor vier vijfde (of schrijf ik dit in één woord) de eerste rond overleefd (hiep hiep hoera) maar geen enkele heeft de top vijf gehaald (awoe!).

En terwijl de jury aan het beoordelen was, heeft de man van Birdseye een fantastische uitleg gegeven en nog meer fantastische voorbeelden van zijn kunnen demonstreren.

Ik heb laatst dit duidelijk genoeg gezien. Op mijn een scherm was ik volop foto’s aan het bewerken en wat aan het sleuren met de kleuren. Voor de een of andere reden had ik diezelfde foto openstaan op het andere scherm met een compleet ander resultaat. Wat is echt, wat is niet echt, wat benadert het meest de realiteit, …

En dan, vandaag, deze tegen het lijf gelopen (figuurlijk natuurlijk).

Free Utility Color Caolibrates Your Monitor

A subscriber recently asked me how he could be sure that his monitor was displaying colors accurately. I forwarded the request to subscriber Tony Bennett who is THE man when it comes to graphics. Here’s what Tony said: “Gizmo if a user just wants to run normal Windows programs or play games then there’s no need to color calibrate. However for graphics or photography work it’s essential. Indeed you should really calibrate both your monitor and printer as these go hand in hand. Many monitors come with a calibration set and this should be your starting point. If you don’t have it, go the manufacturer’s web site to see if you can download it. They may also have custom calibration software available. In addition to your monitor controls, it’s possible to alter color settings using your graphics card or software applications like Adobe Gamma that comes with Photoshop. That sounds great but it often causes users to fall into the trap of calibrating several times using all available options. This is a mistake; calibrate only once otherwise you will be over compensating. The most important thing though, is to understand what you are doing. That’s why I recommend users visit Norman Koren’s website [1] before doing anything. It’s a bit technical but color calibration IS technical. If you find Norman’s site a bit overwhelming then this site [2] may be better. Both of these sites have links to software and reference images, but for the calibration process itself, most casual users would be better off using a little freeware program called the ‘Monitor Calibration Wizard’ [3]. It will give results that are more than adequate for most applications. A final word: getting color right sounds like a simple issue but it’s not. It’s a matter taken very seriously by graphics and photography professionals and they dedicate an appropriate amount of time to addressing the problem. Indeed many professionals calibrate their equipment every six months or so to ensure that the quality is always at its best.” Freeware, all Windows versions, 771KB. [1] http://www.normankoren.com/makingfineprints1A.html#Monitorsetup [2] http://www.e-cobo.com/stockphotos/quality/calibration.php [3] http://www.hex2bit.com/products/product_mcw.asp

Mijn eigen SB800 is er!

Vanavond een paar opnames gemaakt, het was al laat en het moet nog een beetje leuk blijven voor mijn huisgenoten.

Morgen (misschien) meer, maar van de eerste paar opnames kan ik alleen maar zeggen dat ik tevreden ben.

En o ja, ik heb me ook gelijk een rugzak aangeschaft waar er toch een body, een drietal objectieven, een flitser, wat klassieke rommel en vooral een notebook in kan. Mijn huidige notebook - Dell Precision M70 – is net iets te groot om het nog dicht te kunnen doen, maar het is draagbaar geworden.

Misschien de volgende weken een paar keer echt te velde gaan.

De SB600, best betaalbaar en zeker technisch niet slecht, is zowat overal waar ik die zou kopen niet langer in voorraad. Gezien onze vrienden van Nikon blijkbaar geen echte vertegenwoordiging meer hebben in België is de backorder tijd van hun producten schandalig groot geworden: dit kan snel drie tot vier weken zijn voor de meest standaard producten.

Nu heb ik met wat rond te zoeken een zeer betaalbare flitser gevonden van een merk waarvan ik totnogtoe nog nooit had van gehoord: Tumax.

Als we ergens de lijn van de SB600 volgen, komen we bij de Tumax uit bij de DPT386AFZ-Ni.

Het grote probleem is echter appels met appels vergelijken.

Wat is belangrijk voor mij bij een opzetflitser (niet noodzakelijk in de volgorde van belangrijkheid)

• Richtgetal
• Aantal keren dat kan geflitst worden met volle batterijen
• Hoe lang het duurt eer de flits weer geladen is
• Rotatie van de flitser zelf
• Compatibiliteit met de D70
• Prijs

De vergelijking valt met het gewicht van de prijs in het voordeel van de Tumax. Als ik echter ook bekendheid – en bijgevolg publieke betrouwbaarheid – van het merk meetel, dan helt het opnieuw door naar Nikon.

Bwah… toch maar de Nikon SB800 zekers bestellen.

De sprong is niet zo groot maar er zijn toch wel een paar dingen positief gewijzigd.

Zo kan je op één slide nu meerdere layers gebruiken die elk hun eigen overvloei hebben, elk hun eigen bewegingen. De tekst maakt nu deel uit van de layer, wat het een stuk gemakkelijker maakt om het gewenste effect te bekomen. Vroeger werden teksteffecten afgehakt door het overvloei effect naar de voglende slide.

Er zijn heel wat standaard bewerkingsmogelijkheden erbij gekomen om het beeld in ProShow Gold zelf aan te passen. Op die manier hoef je niet iedere keer weer naar de externe editor te grijpen om een baisbewerking uit te voeren zoals het bijsnijden, het aanpassen van het aantal kleuren (vooral handig om kleur om te zetten naar zwart/wit).

De interface is ook iets verbeterd. Zo kan je nu een stuk gemakkelijker vensters verplaatsen en verslepen, zijn de knopjes iets gladder geworden en heb je algemeen een beter overzicht.

Ook op het vlak van processing power loopt het iets beter. De minimum specificaties zijn een stuk hoger geworden (512MB is een minimum terwijl voorheen een schamele 128MB voldoende was) Op mijn “oude” XP machine heb ik zelfs de indruk dat het iets vlotter loopt. Straks eens kijken wat het geheel doet om mijn Vista machine.

En wat ook zeer handig is, is dat je voortaan de shows ook kan saven als een Flash animatie. Op die manier hoef je niet te hopen dat men de ActiveX van Photodex wel installeren.

De komende dagen eens wat proberen oude shows te openen en nog wat bij te schaven en zeker eens een paar nieuwe te maken.

Alles lukte wel naar behoren maar de beeldkwaliteit op het einde van rit was bedroevend. Waar de originele beelden haarscherp waren, leken de bijgewerkte beelden niet meer genomen te zijn met een stevige zes megapixel maar met een el cheapo webcam.

Dan maar de hulp ingeroepen van een peprofessional. Een heel stuk op de goeie weg gezet in een relatief korte tijd. De kwaliteit was weer in orde gekomen, nu nog de kleuren.

Bedoeling is de beelden door te sturen naar foto.com. Nu zijn die mensen relatief goedkoop – om niet te zeggen dat ik geen goedkopere gevonden heb – maar hebben ze ook nog een kleurprofiel staan die je kan inladen in Photoshop zodat relatief kan betrouwen op de kleurechtheid van het resultaat.

Maar kleuren en kleuren zijn drie. Om kleurechtheid te garanderen, moeten alle onderdelen in de producten gecalibreerd zijn, dus ook mijn scherm. Maar hoe kan ik mijn scherm afstemmen op hun Frontier printer(s) – gezien ze meerdere printers hebben, vermoed ik ook dat er tussen de verschillende productielijnen zijn.

Nu heb ik op mijn bureau thuis aan “de” computer twee schermen hangen. Als ik de compositie op beide schermen bekijken, zelfs dan is er een hemelsbreed verschil tussen de kleurechtheid. Laat ik in eerste instatie maar eens kijken hoe ik de schermen op elkaar kan afstemmen. Er zijn nu eenmaal kleurprofielen voor de schermen zelf beschikbaar. Dan maar een profiel gekozen die de huidtinten iets natuurlijker maakt.

Naast het tot mij nemen van de nodige Photoshop kennis, ga ik ook maar eens wat zoeken hoe het nu precies zit met al die profielen.

Het profiel van foto.com toch maar niet gebruikt tijdens het opslaan van de compositie. Het verschil, op om het even welk scherm, was nu eenmaal te groot. Dan maar het standaard profiel van Photoshop gebruikt en nu maar hopen dat tijdens de afdruk er voldoende algoritmes gebruikt worden om de kleuren wat binnen de perken te houden. Nog een paar dagen en we zullen het resultaat wel zien. Zolang we maar niet in de situatie van vorig jaar (en ook hier en hier) verzeild geraken.

Welke software ik hiervoor gebruiken zal, is me niet helemaal duidelijk. Bedoeling is een soort collage te maken van een paar opnames en dan wat tekst erbij kleven.

Nu kan ik kiezen tussen

• Adobe Photoshop
  Ligt het meest voor de hand maar mijn kennen en kunnen is ietwat te beperkt met als resultaat dat het verkrijgen van het gewenste resultaat gigantisch lang zal duren en zeker niet gegarandeerd is.
• Adobe Illustrator
  Dit gaat al iets vlotter dan Photoshop maar ik heb toch mijn vragen of dit wel de tool is om iets dergelijks te fabriceren. Je kan altijd een brief schrijven met Excel natuurlijk.
• Adobe InDesign
  Lijkt me ideaal om iets dergelijks te maken, ook al is het maar één blad. Maar ook hier is mijn kennis op dit ogenblik iets te beperkt om het gewenste restulaat te behalen.
• MS Digital Image Suite Editor
  Deze ken ik iets beter maar het grote probleem is de kwaliteit bij het saven. Deze gaat zo sterk achteruit dat het resultaat op scherm wel helemaal OK is maar eenmaal geprint dit toch te zwak zal zijn.

Conclusie: een kleine impasse. Dan maar Photoshop proberen en kijken waar we raken. Zo onmogelijk kan het nu ook weer niet zijn om binnen hier en een paar uur een aanvaardbaar ontwerp te hebben.

Dit jaar, net als vorig jaar, hebben we al een tijdje geleden besloten om er iets unieks van te maken en niet zomaar een kaartje uit de winkel te kopen en de obligatoire wensen erop neer te pennen. Dit jaar wordt het een foto van ons nageslacht met op de foto zelf de wensen. Dit bespaart ons heel wat schrijfwerk en zorgt er ook voor dat we weer wat  betere fotos hebben van ons nageslacht.

Dit jaar is de setting van de fotoshoot Fien haar kamer. De muur is vrij egaal paars wat een mooie achtergrond kan opleveren en heel wat gemakkelijker is dan het doek als achtergrond te moeten installeren. De vloer is klassieke planché wat voor een natuurlijke warmte van structuur en kleur zorg. Het plafond is zo goed als wit wat ideaal is om de studioflitsers te gebruiken.

Het moeilijkste is echter het onderwerp: twee kinderen die voldoende dicht bij elkaar moeten zitten/staan/liggen/… met hun gezicht richting camera en vooral niet aan ontevreden kijken – ze moeten niet noodzakelijk lachen en lief kijken, maar een wenend kind is ook je dat niet vooral niet voor het salvo van “ocharme” en “maar da joengse toch” achteraf, laat staan de mogelijke valse beschuldigingen van kindermishandeling.

Een stevige driehonderd opnames verder (in een klein halfuurtje) zullen er wel voldoende beelden tussenzitten die presentabel zijn.

Eén ding is zeker, het geknoei met de ingebouwde flits zal tot een einde komen en ik ga dan ook eens investeren – i.e. verjaardag in aantocht zijnde ga ik mijn teerbeminde een extra hint geven – een kwalitatieve opbouwflits zoals de Nikon SB800 ofzo.

De situatie is de volgende: ieder jaar wordt er een bepaald thema vastgelegd waarrond gevraagd wordt een x aantal foto’s te nemen. Die worden dan op één avond aan de groep voorgelegd en het uiteindelijke restulaat moet iets worden wat kan doorgaan als de beste foto.

Vorig jaar was het thema “bushokjes“; dit jaar is het “chapeau” in de meest brede zin van het woord.

Het grootste probleem is echter hoe jureren. De kans is groot dat er op die avond een grote hoeveelheid beelden van verschillende pluimage de revue zullen passeren waarbij er verschillende mogelijke criteria zijn waarop er gejureerd wordt:

• onderwerp
• compositie
• belichting
• scherpte
• …

Gaan we al die verschillende onderdelen apart van punten voorzien?

Maken we een eerste selectie van aanvaarde beelden?

Doen we alles in één ronde of laten we iedereen dezelfde beelden verschillende malen beoordelen?

Laten we telkens kiezen tussen twee beelden waarbij de democratisch verkozen beste het opneemt tegen de volgende?

Hoe zorgen we ervoor dat het eerste beeld – wanneer iedereen nog fris zit – met de zelfde maat gewogen wordt ten opzicht van het laatste beeld – wanneer iedereen super kritisch is geworden en het beelden beoordelen alwat moe is?

De mogelijkheden zijn legio, de complexiteit evenredig met het aantal mogelijkheden.

Stof tot nadenken!

Vorig jaar hebben Inge op het parcours en ik in de zaal hopen foto’s genomen en die dan ’s avonds – na grof sorteren – geprojecteerd en dat was best leuk.

Dit jaar zijn er wat minder foto’s genomen – maar daarom zeker niet minder van kwaliteit – en heb ik gekozen om niet zomaar slideshowgewijs alles ten toon te stellen, maar toch maar proberen om met Proshow Gold iets meer te doen.

Probleem één was echter dat op mijn notebook Vista staat en Proshow niet zomaar geïnstalleerd geraakte. Nu was Vista redelijk standaard geïnstalleerd en bijgevolg ook User Account Control. Blijkbaar had Proshow daar wat problemen mee en heb ik het dan ook maar uitgeschakeld.

Toch nog een paar foutboodschappen over drivers e.d. maar na wat veel wachten was alles toch netjes geïnstalleerd volgens de logfiles. Eigenlijk wel en eigenlijk niet: de installer wist me doodleuk te zeggen dat er problemen waren bij de de installatie en ik de support van Proshow moest mailen met de installatielogfile. Deze zou in detail beschrijven wat er mis was gegaan. Maar blij inspectie van de logfile bleek er helemaal niets misgegaan. Tjah.

Proshow zelf werkt best goed met uitzondering van het overzicht van de bestanden in een bepaalde folder. Daar loopt het vaak wat mis met het verversen van het beeld. Dat kan nu een Proshow probleem zijn, maar evengoed een driver probleem. De enige oplossing om het geheel wat werkbaar te maken, is alle bestanden op de Lightbox gooien en vandaar verder werken.

Snelheid, audio, effecten, etc is voor de rest helemaal geen probleem. Kan ik de notebook de volgende keer weer gebruiken in de diaclub.

En omdat ik er niet in slaag de presentatie direct op te nemen in de post zelf, kan je deze hier vinden.

Iedere week wordt er een bepaald thema vastgelegd waarin de leden dan hun opnames kunnen inzenden die bij dat thema passen en dat mag volledig volgens de interpretatie van de fotograaf zijn.

Nu is het zo dat het een site is die toch probeert de kwaliteit ene beetje hoog te houden. Zo kan niet zomaar iedereen die ooit al eens een fototoestel vastgehouden ook zijn eigen interpretatie inzenden. Nee, ze werken met het systeem dat enkel leden anderen kunnen uitnodigen en daardoor is het risico op exploten van minder begenadigde fotografen toch wel een stuk kleiner.

En er zitten echt wel pareltjes tussen.

Het thema van vorige week – ik had nog geen tijd gehad om de feed te bekijken dus met een week vertraging – was Dramatisch licht. Eén van de foto’s vind ik bijzonder intrigerend, niet onmiddellijk omdat deze in het thema zelf past, maar veeleer voor wat er gebeurt/gebeurd is/gaat gebeuren.

De foto is er eentje van Shazeen Samad en je kan meer van hem terugvinden op www.shazeensamad.com. Kwestie van hier niet zomaar met zijn werk weg te lopen zonder bronvermelding en van die dingen.

Vandaag was het niet echt van dat. Nu is het zo met die paar dagen verlof in het vooruitzicht niet absoluut nodig voor mezelf.

Nu begon het deze morgen al goed. Fien had een beetje miserie zich aan te passen aan het winteruur. Resultaat was dat ze – tegen alle afspraken in – al voor zes uur (winteruur wel te verstaan) al dartel aan het rondhuppelen was. De avond voordien had ik heel zwart wit met haar afgesproken niet uit de kamer te komen voordat haar wekker zeven uur aanduide. Duidelijk nadda! Om het iets krachtiger te maken, dan maar besloten die voormiddag geen televisie te gunnen. Op zich bleek dit helemaal niet erg te zijn en heeft ze zich de volledige voormiddag goed geammusseerd zonder de halfverplichte filmpjes van het niet bepaalde slechte KetNet.

Dan rond de middag vertrokken de buren op reis en afgesproken was hen snel even aan het station van Blankenberge. Op zich geen probleem behalve dat Tijs blijkbaar vanalles gehoord had zoals tot volgende week enzo en hij er niet bepaald gelukkig om was dat zijn papa met zijn zus met de wagen even weg was. Nu was hij al helemaal gesust door niemand minder dan de keizerin sussers onder de sussers: zijn mama.

En dan, na Tijs zijn middagdutje, een namiddag zonder noemenswaardige perikelen, boswaarts getrokken. Er was nog een waterzonnetje en ik had toch graag nog wat foto’s van de kroost getrokken terwijl er nog wat kleur in de bomen zat. Helaas… het was al te laat en er was praktisch geen licht. Zelfs op ISO 800 had ik op de meeste plaatsen toch maar een sluitertijd van 1/40e. Niet realistisch om daar deftige dingen mee te doen als je twee wezens hebben die in het beste geval 1/60e stilstaan.

En dan, terwijl het bosbezoek niet afgerond was, verstoorde de GSM de rest van de dag. De buren! Een akkefiet met het paspoort van de dochter en bijgevolg was het onmogelijk voor hen te vertrekken. Geen paspoort, geen vertrek. En met de vraag of we via via via via via iets konden in orde krijgen zodat ze morgen toch nog konden vertrekken met een ander toestel gelukkig met dezelfde bestemming.

Ondertussen is mijn teerbeminde al op terugweg van Zaventem met de oplossing. Zij kunnen gelukkig morgenochtend vertrekken.

Nu jah, op een propere manier is ze echter niet vertrokken. De twee immer sympathieke, schalkse, goedlachse en vooral veelal niet te verzadigen kinderen hadden zich tijdens het met brood ondersteunde avondmaal tegoegd gedaan aan het bijzonder kinderoogvriendelijke mini Babybel. Nu begon onze goedlachse Tijs, hij had net zijn melk op, plots te huilen op het einde van de fles. Had hij hier opnieuw last van het nakende vertrek van een der ouders of was er iets anders. En jawel, lutte seconden later – zonder enige twijfel waren die luttele seconden onvoldoende om hem uit de zetel te kunnen sleuren en hem boven een spuugvriendelijk recipient te plaatsen – vloog de eerste gulp op de zetel. De tweede gulp op de vloer naast de zetel; de derde gulp in hal en de vierde en de daaropvolgende waren gelukkig in het toilet. Maar blijkbaar was de maag van Fien niet opgewassen tegen al dat gegulp en vloog er, terwijl Tijs letterlijk boven de pot ging, in de richting van de keuken een tweede hoop op de vloer – Fien had blijkbaar onmiddellijk geredeneerd dat Tijs de pot bezet had en er niets vrijer was in de onmiddellijke omgeving dan de gootsteen in de keuken.
En waarom het bij haar overliep? Het stinkt zo papa.

Hoe dan ook, het Haloween vuurwerk – ach die commercie toch – heeft hen niet uit de slaap kunnen houden en ik heb tot nog toe niets gehoord.
Laten we hopen dat ze na één nacht het winteruur al verwerkt hebben.

Onderweg aan de Blauwe Toren (het kruispunt tussen de Expressweg en de Blankenbergse Steenweg, zie kaartje onderaan) had ik een fantastisch zicht op de hoogste windmolens. De top van de molens, net iets boven het moterblok) zat in de onweerswolken; het geel-oranje zonlicht zorgde voor een magische gloed; links, boven en rechts van de molens was de hemel inktzwart.

Om de gastvrouw en gastheer echter niet teleur te stellen, heb ik besloten hier geen halte te houden en mijn weg zo snel mogelijk voort te zetten. Met pijn in het hart, echt waar.

Deze morgen vertrokken zonder toestel in de wagen en wat blijkt dan vanavond wanneer ik opnieuw aan de Blauwe Toren passeer: opnieuw een gitzwarte hemel achter de molens, opnieuw een niet al te fel zonlicht op de molens zelf, nu geen wieken in de wolken maar een kanjer van een regenboog. Deze keer was ik opnieuw relatief gehaast, maar indien ik mijn toestel bij me had, was ik nu toch wel zeker gestopt.

Morgen zal het niet meer lukken, maar voor alle zekerheid zal ik voortaan toch maar mijn toestel meenemen.

Dit kaartje ingevoerd via LiveWriter en de “Insert Map…” optie, en het werkt nog ook!

Update – Blijkbaar is er toch iets mis met de MS Virtual Earth afbeelding en staat er niets maar het volgen van de link toont de locatie altijd die link naar de “Vuilpan” in Zarren, wat mirakuleus (echt?) op amper een boogscheut is van mijn ouderlijke woonst. De juist link is blijkbaar deze.

Zo hadden we bezoek vandaag en heeft ze een tijdje ook wat foto’s genomen. Eén van die foto’s is de volgende.

En ik moet eerlijk zeggen, voor een kind van 4 vind ik het niet slecht.

Misschien iets voor de tentoonstelling in september van Blandia?

Dit kon natuurlijk niet zonder alles op de gevoelige Memory Card vast te leggen.

Het weer was niet schitterend: zon en geen zon tegelijkertijd, wind, regen, etc. En ik wou de (veel te weinig maar het moest nog een beetje leuk blijven voor de rest) genomen opnames vanavond nog vlug eens bekijken, bijsturen waar nodig, taggen en klasseren. Aangezien ik voor het klasseren werk met folders met datum en een korte omschrijving en tag met IPTC, was ik van mening dat het o zo bejubelde Adobe Lightroom hiervoor eens te gebruiken.

Ik had de beta voor windows al een tijdje geleden geïnstalleerd maar tot nog toe niet echt benut. Vandaag was het de vuurdoop.

Ofwel is mijn computer thuis veel te traag, verschrikkelijk slecht geconfigureerd of nog iets anders, maar Lightroom was niet vooruit te branden.

• Eer een NEF van mij proper getoond wordt (dus niet de ingebouwde thumbnail) duurt het minstens 20 seconden.
• Het corrigeren van de basissettings (contract, exposure, etc.) is nog een slag erger.
• Het toevoegen van tags, nog een paar minuten.

Ik heb dus het programma voor de rest niet op de echte usability getest maar ga het toch van mijn desktop gooien. Misschien dat het nog eens probeer op mijn notebook (net voor ik het ding helemaal ga herinstalleren voor het einde van deze maand).

Terug naar MS Digital Image Suite en Picasa om snel te werken. Alhoewel ook eens proberen andere tools zoals Rawshooter (nu eigenlijk ook van Adobe) en het onvolprezen IrfanView.

tbc

Nu voelde ik me vorig jaar geroepen juffrouw Caroline hierbij te helpen en dus dit jaar opnieuw. Dit jaar had ik echter graag iets verder gegaan dan een klassieke CD met alle foto’s erop. Bedoeling was een CD te maken die ook afspeelbaar was in een DVD speler als filmpjemet menu’s en dergelijke.

Tijd ontbrak met echter dit nog gedaan te krijgen vóór mijn vertrek naar Polen (en erna was het te laat om nog te dupliceren en af te geven).

Dan maar de klassieke optie.

Nu zijn er wel een paar foto’s tussen die een klein beetje moeten bijgeschaafd worden wat de belichting en kleuren betreft. Ik kon natuurlijk dit ook manueel doen maar de relatief grote hoeveelheid (toch meer dan tweehonderd) was er net iets te veel aan.

Daarnet nog iets gelezen over de nieuwe Picasa met webfunctionaliteit en de verbeterde batchmogelijkheden. En ik had een tijdje gelden ergens een invite ontvangen voor de beta hiervan. Vlug zoeken, activeren en proberen maar.

De batch correctie “I’m Feeling Lucky” (het is een Google product) op alle foto’s toegepast met een bevredigend resultaat.

Nu nog de bestanden hernoemen naargelang de categorie (“oma en opa in de klas”, “frietjes”, etc) en klaar.

En net op het moment dat alles klaar staat om te branden, valt mijn lodder oog op “Gift CD”. Misschien wel geschikt voor deze categorie.

Proberen maar en het resultaat mag er best wezen.

Het enige wat niet fantastisch is, is dat ik een 14 groepen heb en ik deze niet kan rangschikken op de startpagina, waardoor er een item iets minder vlot toegankelijk is.

Ik zoek later wel eens uit hoe ik geheel online kan krijgen.

Persoonlijk heb ik een bloedhekel aan MediaShow. Dus maar iets beters genomen zoals Proshow Gold.

Probleem 1
De muziek op de show zetten kan, maar ik wil de oorspronkelijke lengte en overvloeiing zo trouw mogelijk blijven.
Dit betekent – ook zonder voorgaande premisse – dat de muziek moet bewerkt worden.
Er bestaan hier natuurlijk verschillende programma’s maar toch maar eens proberen met Audacity. Er is trouwens een nieuwe beta versie en die wou ik dolgraag eens uitproberen.
Het bewerken en dergelijke is goed gelukt. Nu nog die ene show finaliseren.

Probleem 2
Voor de titels en aftiteling, heeft Freddy een niet al te standaard lettertype gekozen. Nu slaag ik er niet in dit lettertype terug te vinden.
Dan maar het dichtsbenaderende nemen.

Nog wat verder afwerken dat alles vandaag nog klaar geraakt en dan morgen “Showtime!”

Nu had ik nog geen enkel bushokje gefotografeerd in het laatste jaar – “geen tijd” is hier niet echt een geldig excuus maar eerder iets van “het paste nooit echt in de context, ofwel geen toestel mee, ofwel geen schoon hokje, ofwel geen tijd, ofwel geen goesting, ofwel nog iets anders.
Dan maar iets vroeger dan voorzien vertrokken van op het werk – 16h30, vroeger kon niet echt – en hopen op onderweg nog een mooie opname te maken.

En het zat relatief mee: een betrekkelijk mooie hemel/zonsondergang en toch wat inspiratie.

Eén van de vele foto’s die ik tenslote heb overgehouden is de volgende.

Nu is deze foto verre van perfect: de achtergrond is niet helemaal scherp, de belichting is niet optimaal, maar het was dan ook gigantisch haasten om mijn wagen te draaien toen ik de bus zag aankomen, mij op te stellen, de instellingen te testen en een opname te maken. Grootste probleem is dat ik die sluitersnelheid eigenlijk een statief nodig heb en daar (nog) niet over beschik.

Mijn opname is spijtiggenoeg niet ver geraakt in de wedstrijd. Deels te wijten aan de projector die alle donkere delen volledig deed dichtslaan, deels door de kwaliteit van de andere opnames.

De winnaar van de avond is niemand minder dan Marc met de onderstaande opname

Ik ga in ieder geval mijn toestel en techniek nog wat bijschaven voor de werkavond de volgende keer met als fantastisch en niet onmiddellijk begrensd thema “Ballen en Bollen”. Fun!

Dus geen kaartjes op tijd verstuurd, ondanks alle voorbereidingen.
Omdat ik toch de kaartjes die we gemaakt hebben willen versturen en ik niet al te veel zin heb om nog een keer hetzelfde mee te maken, dan maar gebeld naar de mensen van foto.com.
Het fantastische 0900 nummer gebeld en onmiddellijk een automated attendant aan de lijn met de zeer goed vertaalde boodschap “Pour Nederland Press twee”. Na het pressen op deux een waarschijnlijk Nederlandstalige man aan de lijn gehad die me op geen enkele manier kon overtuigen dat de volgende afdruk wel goed zou zijn.
Besluit: dan maar alternatieven zoeken bij de klassieke fotografen die misschien onmiddellijk ter plaatse afdrukken maken, kwestie van onmiddellijk te kunnen bijsturen. Helaas geen dergelijke zaken gevonden in de onmiddellijke omgeving die dit konden doen (ofwel gesloten, ofwel was het ter plaatse afdrukken enkel mogelijk vertrekkende van analoge beelden). Vandaag de zoektocht verder zetten maar zekers.

Voor hen die de kaartjes nog niet ontvangen hebben, dit zijn de twee varianten.