Drie – echt waar, drie, als in EEN, TWEE, DRIE – maand is er al voor het brede publiek geen update meer verschenen en nog altijd heb ik er niet voldoende tijd en energie in gestoken om het weer in orde te krijgen. Als het tegen eind juni nog niet in orde is, dan begin ik gewoon opnieuw en dan maar copy paste zekers.
Inge is vanmorgen om zes uur al vertrokken om in een rij te gaan staan voor Grabbelpas.
En het enige wat je dan krijgt is een nummertje. En met dat nummertje moeten we dan binnen een paar weken op afspraak aanduiden wat er we precies willen, als er natuurlijk nog plaats is want wij hebben nummer 138 en er zijn 137 wachtenden voor ons die eerder mogen kiezen. En dat noemen ze dan ook het meest rechtvaardige systeem.
Dan nog liever gewoon een lotterij.
De klantenkaart van Tijs bij het spoed telt weeral een stempeltje meer.
Vanavond bij Inge haar oma is hij letterlijk van een kussen in de zetel gerold en met zijn hoofd op de tafel terecht gekomen op de tafel. Je kent ze wel, die tafels met een betonnen blad met een paar siertegels in en alles omlijst met een mooi stalen kader.
Na de overduidelijke “boenk” bleef het even stil vooraleer de stembanden (en onze trommelvliezen) op de proef werden gesteld (heel eventjes maar gelukkig). Nu was er helemaal niets te zien aan zijn hoofd op het eerste gezicht, maar eenmaal opgeraapt was de vraag of zijn haar al een tijdje die rode kleur had vrij snel beantwoord. Tijd voor mijn cursus EHBO in praktijk om te zetten.
En Fien, die had nog niets in de mot en kwam relatief rustig – eerder in de stijl van een ramptoerist – kijken wat er precies aan de hand was. Tot zij plots ook bloed zag. Niet dat ze wit werd ofzo maar er was toch wel duidelijk sprake van een beetje paniek.
Met Tijs richting spoed getrokken om de twee à drie centimeter weer mooi aan elkaar te zetten. In de auto werd echter al vrij snel duidelijk dat hij van ‘t verschot zijn pamper ook nog eens stevig volgestouwd had.
Inge binnen met hem in Spoed en ik twee straten verder de luiertas en knuffel halen.
Tegen de tijd dat ik terug op Spoed was, hoorde ik nog net “tjak” en zat het tweede nietje er al in. En Tijs die gaf geen kik.
Het meest opgewonden was hij bij het kiezen van een klein cadeautje uit de grote onuitputtelijke doos met prullen. Met een kleine auto en twee nietjes stonden we ampers een kwartier later al thuis.
En Tijs die heeft nog geen één keer gezegd dat hij pijn had.
Ik heb vandaag mijn abonnement op De Standaard opgezegd.
Alleen de laatste vijf maand heb ik hem minstens de helft van weekends niet gekregen en dat kan helemaal niet meer. Ik heb zo goed als iedere keer dit aan hun klantendienst gemeld. De eerste paar keer nog via hun geautomatiseerde klachtenbank, maar daar krijgt een mens helemaal geen reactie op. Dan maar beginnen met e-mails sturen maar ook daar hebben ze blijkbaar bij de VUM niet de energie/noodzaak/zin/behoefte gevonden om op te reageren.
En dan, plots uit het ongewisse, kwam er een telefoontje met duizend excuses en gigantische beloftes dat alles dit keer wel in orde kwam (ze zitten duidelijk met een probleempje wat de bezorging betreft, die mensen nemen het blijkbaar niet altijd even zo strikt). Maar helaas, na twee weken (en gezien ik alleen een abonnement op de weekend editie heb is dit dus na twee keer) was het weer van dat.
Nu nog benieuwd of ze mij alle gemiste exemplaren nog nasturen in de vorm van het verlengen van mijn abonnement.
Spijtig, want ik was er toch aan gehecht geraakt.
Die verdomde stijve nek van mij gaat maar niet over. Maar ik ben niet meer alleen thuis met lichamelijke klachten.
Inge haar knie is om zeep. Hoeveel zeep precies moet nog verder bepaald worden (van scan naar nmr) maar het is meer dan gewoon een krampje.
Nog eventjes afwachten en wat verder onderzoeken. Laat ons maar hopen dat het niet iets á la scheur in de meniscus is want dan zijn we echt nog niet thuis (of net wel heel veel).
Ik loop al sinds dinsdag rond met een stijve nek en het wil maar niet echt beteren. En vanacht is er een kriebelhoest bijgekomen waardoor ik niet alleen slecht geslapen heb doordat ik niet wist hoe te liggen maar ook doordat ik maar wou stoppen met hoesten en ramp o ramp, de fles was leeg. En doorhoesten was er ook niet bij omdat ik mijn slaapkamergenoot niet wou wakkermaken/houden.
Het was weer een kort nachtje en het zal waarschijnlijk een drukke dag worden.
Was ik vanavond echt eens van plan wat te werken aan het niet-update probleem van deze pagina’s maar de pijn in mijn nek laat niet toe om lang op een stoel, laat staan in de zetel, voor mijn scherm te zitten. Het zal dus een avondje televisie worden en die problemen, die lopen niet echt weg.
Container shit. We kunnen een particuliere internetaansluiting gebruiken en alles werkte goed tot ca. 21h. Daarna alleen maar vodden: geen of een veel te trage verbinding. En één keer dat het na middernacht is, is er gewoon geen verbinding meer. En het probleem hier is dat de particulier van wie we de verbinding mogen gebruiken naar alle waarschijnlijkheid al aan het dutten is (Er brandde geen licht meer, slapen is bijgevolg de meest logische en aanneembare optie). Die mens dan wakker maken is dan ook niet onmiddellijk de meest vriendelijke optie.
Tegen 3h gelukkig al een stuk beter.
We hebben dan ook even voor middernacht overwogen om een offline versie te maken. Met andere woorden alle data die op de remote MySQL server staat en de volledige serverapplicatie op een lokale PC zetten. Maar wegens een te grote incompatibiliteit tussen mysql/php/iis is dit niet echt gelukt. Nog veel meer energie hier insteken zal ons zeker niet verder helpen.
Laat ons gewoon hopen dat morgen ‘t Internet goed en vlot werkt zodat we geen plan C (Excel) moeten in actie roepen.
Het is nu 4h, beter toch nog wat slapen want de komende dagen zullen me ook niet veel kans geven om te rusten.
‘t is weer gank… Fien heeft een keer goed overgegeven in haar bed.
Inge is al ziek, nu nog Fien, Tijs blijft alles netjes ophouden…
Wanneer het mijn beurt is? Geen idee, zolang het maar na het weekend is.
Ik heb een tijdje een de toch wel enigszins trotse eigenaar van een Blackberry Pearl (aka 8100). Het ding doet bijzonder goed wat het moet doen. Ondertussen ben ik het al vrij goed gewoon om overal de mail te checken en agenda in te vullen.
Handig ware natuurlijk dat ik rechstreeks of onrechtstreeks ook aan de andere dingen kan online. Direct eens gezocht op het grote Internet of de Pearl ook als modem kan gebruikt worden. Blijkbaar kon dat, maar niet alleen met een Mac. Toch maar wat proberen en experimenteren maar geen geluk. Nog even wachten en er zal zeker iemand anders daar wel in slagen, iemand met wat meer tijd (en kennis). Maar, hoezee, ik moet ergens nog een Option kaartje liggen hebben en die in mijn notebook kunnen plooien. Met een beetje geluk werkt die zonder extra drivers en software op Vista.
Netjes uit de doos gehaald, eens gekeken of het nog een courrant model was en dan maar proberen zeker. Geen geluk, mijn notebook blijft een driver vragen. De website van Option helpt me al een stukje verder en ik geraak aan een Vista compatibele driver maar er zijn gigantisch veel randopmerkingen en bugfixes en patches en van alles nogwat. Toch proberen maar helaas pindakaas, alles start nog op maar ik heb op geen enkele adapter nog netwerk. Ik krijg gewoon geen IP adres (behalve apripa maar daar ben ik niet veel mee natuurlijk). Zelfs een extra usb netwerkaansluiting bracht geen soelaas. De driver de-installeren en vanalles uit de registry verwijderen zou dit wel oplossen, maar ook helaas bis.
Uiteindelijk – de eerste keer in mijn relatief Vista carrière – system restore gebruikt, niet wetende wanneer mijn vorige restore point gemaakt was en dus nog veel minder wetende of ik andere eveneens essentiële zaken zou kwijt spelen. Maar hoezee! Alles werkt nog wat moet werken en alles wat niet meer werkte werkt weer!
System Restore, I love you!
Tijs besliste zonet en natuurlijk minder dan vijf minuten voor we vertrekken oraalgewijs al de zonet geconsumeerde melk aan de vloer toe te vertrouwen. Laat ons hopen dat dit al de melk is en we straks in de auto niet nog een klets krijgen. Hij zit tenslotte achter mijn stoel.
Met bakken, echt waar, niet te doen. Helemaal zoals voorspeld
Daarstraks bijna langs de kant van de weg moeten gaan staan. Ik kon het niet geloven. Haast drie echte druppels op mijn voorruit.
Bijna was mijn sproeistof van gisteren weggespoeld.
Fien was, het was voorspeld, zo goed als weer de oude maar nog wel een beetje moe.
Tijs, die ook al niet te vet veel geslapen had deze namiddag, kon ook iets vroeger dan anders naar boven vertrekken.
Hurray! een avondje extra vroeg beginnen voor ons alleen!
Maar dan - nog geen groot halfuur later - geroep, gekrijs, getier. Heel haar bed was een vijver van chocomousse geworden. (OK, het genezingsproces iets te optimistisch ingeschat) En eer dat dat allemaal opgekuist was РFien en Tijs weer in hun bed konden ̩n de resten opgekuist ̩n de eerste manuele reinigingen van al het schade berokkende linnen, was het voor ons ook bedtijd.
Tot daar ‘onze’ avond.
Vandaag heb ik nog eens in de rapte gekeken naar mijn WordPress en wat er precies mis zou kunnen zijn. Maar ik kan het niet direct vinden. De database is consistent, php werkt nog op de site, WordPress zelf werkt nog, … Ik zie het niet.
Ik hoop maar dat ik geen posts kwijt ben. Ik heb alles nog wel staan maar het zou toch zeker een vrij hoge factor in het suckdom betekenen om alles opnieuw manueel te moeten kopiëren. Ik heb wel nog een backup van de DB maar dat is – hoe typisch kan het zijn en dat ondanks het feit dat ik over de nodige én kennis én middelen én wetenschap hoe het gaat met backups en crashes – van een tijdje geleden.
Nu is het net iets te druk op het werk en met de nakende 2daagse en heb ik echt geen energie en tijd op overschot om er helemaal voor te gaan. Misschien ergens de tweede of derde week van mei dat het al wat rustiger is. En eerlijk, dit is nu niet onmiddellijk verschrikkelijk erg dat er even geen updates zijn, allé, ‘t is te zeggen voor mij wel maar niet zichtbaar voor “e twien anders”.
Er zijn blijkbaar geen posts meer verschenen sinds 25 february online.
Er staan er nochtans een heleboel te wachten (semi dagelijks) maar ik vrees dat ik iets verknoeid heb in de database.
Als ik eens iets meer dan vijf minuten vind om het geheel grondig te bekijken en te herstellen…
Het is echt nergens meer te doen. Ongeveer alle mailboxen die ik heb krijgen dagelijks hun kilo’’s spam te verwerken.
In het begin was mijn gmail nog de best gefilterde maar nu – en het feit dat mijn catch-all hier toekwam zal er wel iets mee te maken hebben – was de balans duidelijk meer spam dan ham.
Dan maar mijn catch-all verplaatst naar een nieuwe gmail box en het werd me vrij onmiddellijk duidelijk hoe gigantisch de toevloed wel was. Na één dag heb ik de balans opgemaakt. Gemiddeld werder er 2 mailtjes per minuut geblokkeerd door gmail. En om het kwartier werd er toch eentje door gmail niet tegengehouden. Op één dag maakt dat 96 mailtjes die ik zelf moet verwijderen, en dat is relatief veel. Maar dit is slechts 1 op 30 die er toch wel doorkomt. Niet onmiddellijk een heel slecht resultaat (alhoewel dit nog altijd iets meer dan 3% is).
Ik ga toch één keer per week kijken of er geen echte dingen nog doorkomen via de catch-all en dan het ding binnen een paar maand afzetten.
Wat alleen maar deze morgen moest zijn, heeft heel de dag geduurd. Een goeie rondgang op de werf was noodzakelijk maar die plotse niet te verwachte koud – vooral de wind zekers – heeft me genekt zo goed als lettelrijk. Ik heb er een stevige stijve nek aan overgehouden en dat is niet alleen ongemakkelijk maar ook pijnlijk. Een mens wil dan eens achter zich kijken maar kan niet zonder zijn hele bovenlichaam te draaien. Allemaal niet zo erg maar wreed vervelend met kinderen achter in de auto.
Een keer goed slapen kan misschien wonderen doen.
Een tijd geleden is de bolide van mijn madam afgekeurd op de jaarlijks terugkerende keuring. En de reden is eigenlijk nog een typische Belgische klucht.
Haar auto hebben we een paar jaar gelden tweedehands gekocht. Nu zat er op die auto een stevige uitlaat die zonder probleem haar Polo tot het Johny-dom kon verheffen. En wat blijkt. Vanaf dit jaar moet er, indien er een afwijkende niet gehomologeerde uitlaat aanwezig is, een attest aanwezig zijn die bevestigd dat de uitlaat toegelaten is in België. Maar hoe moet een mens aan een dergelijk attest geraken als je ten eerste de auto niet zelf voorzien hebt van die uitlaat en ten tweede de uitlaat geïnstalleerd werd in een tijdperk waar dit nog helemaal geen noodzaak was.
Resultaat: wat rondgebeld naar een mogelijke importeurs en dan tenslotte – mits betaling natuurlijk – een dergelijk attest kunnen kopen.
Privacy op het Internet is niet echt iets wat een de facto gegeven is. Nu heb ik het volgende zelf niet gevonden – ook al zou ik er de tijd voor hebben… – maar mits 4 klikjes kan je toch het een en het ander te weten komen over de fysieke eigenschappen van de eigenaar van het volgende item op eBay. De man is klein geschappen en misschien – wagen als verlengstuk in acht nemende – kunnen we die vergelijking doortrekken. Wat moet je doen:
De ingreep bij Inge haar vader is gelukt maar blijkbaar zit de verdoving nog stevig in zijn lijf. Blijkbaar valt hij half in slaap in het midden van een zin, maar dat lijkt me niet echt abnormaal te zijn.
Hoe dan ook, Inge was er niet en ik heb dan maar mij opgeofferd om de kroost te halen. Fien werd thuis afgezet met de bus en dan zijn we te voet vertrokken om Tijs te halen. Het prille lenteweer en eens flink stappen heeft dan ook ferm deugdgedaan. Voor Fien is het echter iets minder goed afgelopen. Ze is zo bang van honden en laat er nu aan de overkant van de straat een hond staan, weliswaar met leiband en veilig ver weg. Haar blik bleef gefixeerd op de hond en zo zag ze niet het smalle verticale obstakel, aka lantaarnpaal, waar ze zomaar tegenaan kwakte alsware het een perfecte slapstick was. De buil was daarentegen best te doen en vlug vergeten.
Het was direct weer vollenbak vandaag. Alleen me al door de relatief grote hoop ongelezen e-mails worstelen was meer dan een dag werk en bijgevolg ben ik nog niet helemaal waar ik zou moeten zijn.
En de verdomde wagen is nog steeds zoals onbetrouwbaar als **** (geschrapt wegens niet al correct en te cliché matig) maar ik kan gelukkig nog altijd mijn schoonvader zijn wagen gebruiken om mijn noodzakelijke verplaatsingen te doen. Nu zou dit ook mogelijk moeten zijn met het openbaar vervoer, maar het tijdsverlies is enorm in mijn geval (nu doe ik er ongeveer twintig minuten over van thuis naar het werk terwijl dit met de trein/bus/te voet dit minstens een uur zou zijn) en de inflexibiliteit nog een stuk groter. Vorig jaar, een groot stuk voor de zomer, heb ik ooit eens gezegd het traject met de fiets af te leggen maar dat heb ik nog niet gedaan. Misschien dat ik het deze zomer wel nog eens probeer. Ik moet toch dringend iets aan mijn conditie doen.
Zonet mijn klopje gekregen. Het kon niet echt uitblijven na de laatste dagen en het nogal redelijk rammelen met mijn biologische klok.
En van rusten is er vandaag eigenlijk niet veel sprake geweest. Er moest nog langs alle kanten zoveel gebeuren dat het eigenlijk meer dan redelijk druk was. Ik was zelfs – schande, slechte ouders komen dit zelfs niet echt tegen - op een paar minuten vergeten Fien af te halen in de opvang maar was gelukkig nog net op tijd om niet helemaal te laat te zijn (er waren nog 2 kinderen waarvan Fien er eentje was en ik was eigenlijk nog niet eens tien minuten te laat).
Hoe dan ook, straks iets vroeger slapen dan gewoonlijk en morgen terug aan de slag.
Het is officieel en professioneel bevestigd: de griepepidemie is in het land (en schijnt er nog een week of zes te blijven) en ik ben er slachtoffer van.
Het is wel zo dat ik ergens in december mijn vaccin gekregen heb, maar dat wil helemaal niet zeggen dat er niet meer vatbaar voor ben. Sinds dinsdag zit ik met een kwakkelgriepje en het feit dat die niet helemaal doorbreekt is waarschijnlijk door het vaccin. Langs de andere kant ben ik met de nodige hoeveelheid Sedergine blijk ik toch nog een beetje mens.
Nu is een beetje ziek zijn ook niet echt erg. Eens dubbel warm vertroeteld worden door vrouw en dochter (Tijs is ook meevoelend maar van vertroetelen is er niet echt sprake), een nostalgische zaterdagnamiddag doorbrengen in de zetel met de notebook binnen bereik maar niet altijd op de schoot en vooral een film uit de oude doos (vandaag op één was dat The Glenn Miller Story).
Zo wil ik nog wel eens ziek zijn.
Misschien ben ik wel te moe om heel lang te kunnen slapen. Gelukkig was het niet meer helemaal donker en had ik toch wel al een beetje een ochtendgevoel. Het ziet er trouwens naar uit dat het mooi weer zal zijn dit weekend en dat betekent – spijtig of niet – dat de context bijzonder geschikt is om de allereerste keer dit jaar het gras een kopje kleiner te maken.
Maar nu eerst nog wat werken en straks eens iedereen met een zoen wakker maken.