woensdag 26 september 2007

‘Munten één en twee eurocent moeten weg’

Minister van Financiën Didier Reynders (MR) is voorstander van het afschaffen van de muntstukjes van 1 en 2 eurocent. Op RTL-TVi zei hij gisteravond dat er op Europees niveau een oplossing moet komen voor de problemen met de muntjes, die vaak moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn. Reynders zei dat hij het plan om volgend jaar nieuwe exemplaren te produceren, alvast heeft tegengehouden. VTM meldde dat de Nationale Bank beslist heeft dat er geen nieuwe stukken meer worden bijgemaakt. Volgens een studie van het Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen wil 84 procent van de handelaars af van de kleinste euromunten. (belga)

(bron: De Standaard)

Man man, waar zijn we mee bezig.

Kan je voorstellen dat er iemand een kleine tien jaar geleden een voorstel had ingediend om de stukken van één frank af te schaffen en alles af te ronden naar vijf frank? Het kot zou te klein geweest zijn.

Als ze te klein zijn, gebruiken we ze gewoon toch niet?

En de handelaars? Die zullen natuurlijk afronden naar boven (tenzij de acties plots € 4,95 zullen worden ipv € 4,99).

Of zullen ze aan de kassa – op zijn Nederlands – beginnen afronden bij de afrekening?

Bwah!

Ze hebben water op de radiatoren gestoken en blijkbaar doen ze dat eerst vooraleer te kijken of alle koppelingen en ontluchters dicht zijn, laat staan gewoon aanwezig.

En waar bleek er nu net zo een ontluchter te ontbreken? In mijn kantoor natuurlijk! Gevolg, een goeie emmer radiatorleidingwater op de vloer, tussen de vloer en – wegens het feit dat het een verhoogde vloer is – onder de vloer.

En een beetje verder in de gang zat de ontluchter er wel op maar stond die gewoon open. Ook hier zijn er ettelijke liters die onder lichte druk de radiator hebben verlaten en hun weg hebben gezocht langs de trap en in de technieken schacht.

Ik hoop dat het nu toch echt de laatste keer was (want we zitten zonder proper dweils).

Blijkbaar is de opening in het dak waar de warme lucht van een hoop condensors naar buiten moet geblazen worden niet regendicht – voldoende dicht om normale regenbuien niet toe te laten veel water naar binnen te brengen – genoeg. En de vloer waar die condensors op staan is ook niet echt wat je waterdicht noemt. En laat die vloer nu een verdiep hoger zijn dan het technisch verdiep waar we vorige week het lek hadden. En die vloer, tjah, die is nog altijd niet waterdicht.

Gevolg, een paar tientallen liters water, als ware het vloeiend licht, kwam plafondwaarts naar beneden.

Nog een geluk dat we met veel vertraging het nieuwe serverlokaal in gebruiknemen en er nu nog niets echt in productie is. De schade is op die manier nog altijd een stuk beperkt maar toch aanzienlijk.

What’s next?

Ik had ook al de review van het programma rond de test gelezen en ondanks het niet echt positief bleek te zijn, wou ik mezelf wel eens aan de test onderwerpen, al was het maar op de statistieken postief te beïnvloeden.

40 vragen, een makkie en het zou ook snel achter de rug zijn. Maar iedere vraag gaf je vijfentwintig seconden te antwoorden en helemaal geen mogelijkheid om die veel te lange wachtijd vroeger af te breken indien je al vrij snel overtuigd was van je correcte keuze.

En dan op het einde, helemaal geen resultaat of bevestiging dat je maar één fout antwoord had gegeven (een mens klikt er wel een keer naast) als laatste scherm of via een e-mail – het adres dat je verplicht moest invullen eer je kon beginnen met de test.

Misschien moet dit manueel gecontroleerd worden en wacht ik nog even op een e-mail tijdens de kantooruren?

En dan, terug in het serverlokaal. Blijkbaar hebben ze deze ochtend water op de chauffage ketels gestoken maar deze bleken niet helemaal waterdicht te zijn. Gevolg, water op de chappe – er moet nog een waterdichte laag komen – en dat is niet veel meer of minder dan een grote spons.

En wat zit er onder de chappe? De elektriciteitsleidingen voor de plafondverlichting van het verdiep eronder.
En wat zit er onder het technisch verdiep? Ons verdiep met het serverlokaal.
En wat liep er langs de armaturen op de vloer, de racks en ook wel een beetje op de weinige apparatuur? WATER!
En morgen komen de servers en binnen hier en twee weken zitten die allemaal in de racks en moet er 3 x 380V op de UPS zitten. Maar dan nog het risico op water hebben? Ik denk het niet.

Ik ben benieuwd wat we nog allemaal zullen meemaken?

Een onmogelijk kleine fiat 176 had van iets te dicht een nogal redelijk grote vrachtwagen gezien. En jawel, een madam op de grond net naast de auto.

In het passeren moeilijk in te schatten wat er precies gebeurd was maar het zag er nogal vers uit: geen hulpdiensten te zien, geen signalisatie van iemand, …

Als een volleerde een fantastische U-turn gemaakt, mijn auto een eindje voor het ongeval geplaatst met vier pinkers op – kwestie van ervoor te zorgen dat het slachtoffer niet extra geofferd werd en dan op vraagtocht.

En onze vrienden – de in blauwe uniformen gegoten mannen – die stonden er bij (hun kantoor was op de hoek van waar het gebeurd was) en keken er een beetje naar.

Een heel klein vleugje actie toch wanneer ik tot tweemaal toe vermelde dat ik benzine rook.

Hoe dan ook, op het eerste zicht was er niet veel meer schade dan een tot schroot herleide fiat en een wat scherven op het wegdek (de “nafte” was al verdampt).

Toch maar eens mijn cursus er op nakijken wat beter en anders moest.

Zaterdag zijn we met een groot deel van de bureau verhuisd naar de Verversdijk. Derde keer, goede keer.

De eerste keer was half juli, maar dat kon spijtig genoeg niet doorgaan. De meubels waren er nog niet, het plafond moest nog gespoten worden en we hadden nog geen netwerk.

Een tweede keer was begin augustus. Dat kon echter ook nog niet doorgaan. Alles was er wel behalve een deel van het plafond dat beslist had om toch niet op zijn plaats te blijven. Gevolg: het plafond moest nog hersteld worden en een deel herspoten.

De derde keer was zaterdag. Nu is het helemaal geen koek en ei om daar al te zitten: er ontbreken nog een paar vensters (het raam zit er al) en er is zelfs eentje een beetje te kort; de netwerkaansluitingen in de dozen zijn nog niet echt wat je operationeel kan noemen; een beetje verbeelding en er zijn zelfs deuren; wat zand onder de schoenen, maar dat schuurt de verf- en cementresten goed van de vloer; het verdiep boven en onder ons is nog een pure werf en bijgevolg is het met al het geboor en geklop quasi onmogelijk te telefoneren. Ik kan zelfs met moeite mijn eigen horen denken. Maar het allerergste is nog dat er geen koffieautomaat is!

Er zal toch nog het een en het ander moeten gebeuren eer we vrijdag officieel wat volk over de verschillende vloeren laten lopen.

Dit doet me trouwens ook denken aan die met het rode bolletje die later groen wordt en nog van die dingen.

Nu is het op een of andere manier ten grabbel gooien van wat toch wel private gegevens zijn helemaal niet fijn.

Nu onmiddellijk op een ander zijn kap jezelf populair gaan maken, is ook niet onmiddellijk proper.

Vacature stuurt de dag na het bericht al een e-mail met gigantisch veel blabla waaronder

Daarom wil ik u er graag van verzekeren dat Vacature Interactive alles in het werk stelt om uw persoonlijke gegevens zo goed mogelijk te beschermen tegen dergelijke praktijken. Wij zullen u nooit vragen om persoonlijke gegevens via mail door te sturen, of via eender welke andere weg dan uw persoonlijke pagina. Op die manier bent u er immers zeker van dat uw gegevens ook effectief in de beveiligde Vacaturedatabase terecht komen.

Tjah… de privacy wet zegt dat je alles in het werk moet stellen om de gegevens te beschermen. Dat de database beveiligd is, eveneens meer dan normaal. Stel je voor dat ze gewoon de db open en bloot zetten, misschien nog met een link ergens. Dat ze duidelijk stellen dat communicatie met vertrouwelijke gegevens nooit via e-mail verlopen, is daarentegen wel prima. E-mail is nu eenmaal helemaal niet geschikt voor vertrouwelijke communicatie, laat staan voor betrouwbare communicatie.

De rest van de e-mail is niet meer dan zeggen hoe goed ze wel zijn en wat er allemaal kan op hun website.

Nu, misschien moeten wij ook eens een e-mail rondsturen naar iedereen op het werk met de boodschap dat onze gegevens nog niet “verdwenen” zijn iedere keer dat dit bij een andere gelijkaardige – gelijkaardige, we zijn toch uniek en niet te vergelijken? – organisatie gebeurt.

Gewoon niet te doen wat er allemaal op de agenda staat en overal is het zo druk, druk, druk.

Misschien dat ik vanavond eens rustig er vantussen trek naar het zwembad om wat ruimte en rust te vinden.

In normale omstandigheden, wat deze ook mogen wezen met dergelijke buien, kom ik daar helemaal niet van wakker; maar deze keer vond Tijs het ook iets te veel en is verschillende keren beginnen wenen. Zijn bed staat nu eenmaal zo goed als onder een Velux en bijgevolg hoort hij dat extra goed.

Na drie keer in iets minder dan een half uur te zijn opgestaan om hem te sussen, heb ik toch maar zijn bed verplaatst wat verder van dat venster en het laatste half uur heb ik hem niet meer gehoord.

Mijn slaap was er wel aan daarentegen. Toen ik naar beneden ben vertrokken toch nog even binnengekeken en kon me niet van de indruk ontdoen dat hij toch iets dieper was weggekropen onder zijn donsdekentje.

Straks weer de lieslaarzen aandoen om met droge voeten tot aan de auto te raken vrees ik.

Maar helaas pindakaas, slechts zeven van de acht stoelen waren binnen in het lokale filiaal. Geen enkel probleem echter, er zou een dag later er eentje van het andere filiaal doorgestuurd worden.

Een dag later: de stoel, maar spijtig genoeg niet het juiste model.

Nog een dag later – na wat rondbellen – een tweede stoel maar spijtig genoeg weer een andere.

En dan, drie dagen later, een derde stoel en een derde keer verkeerd.

Dan maar nog wat wachten en – toeval of niet wat de aantal betreft – vier dagen een vierde stoel en laat het dit keer wel de juiste zijn.

Natuurlijk met veel excuses en van die dingen. En morgen zetten we twaalf man aan de tafel, Nog ergens, euhm, vier stoelen zekers…

We hebben een toestel dat muntjes terug kan geven voor bedragen tussen € 25 en € 0.01 en dit met slechts drie soorten munten. Helemaal niet de bedoeling exact terug te geven, maar afronden met alleen € 2, € 1 en € 0,50 zou iets te grof zijn. Daarom heel snel Excel ter hand genomen om te bereken met hoeveel stukken en welke restwaarde we door de band mee te maken hebben.

In de eerste rij staat er niets anders dan titels.

In de tweede rij staan er formules met uitzondering van A1; daar staat de waarde die moet teruggegeven worden.

• B2: =INT(A2/B1)

• De terug te geven waarde gedeeld door de grootste munt en afgerond (een half munstuk wordt ook niet echt geapprecieerd).

• De terug te geven waarde min de grootste munt(en) gedeeld door de tweede grootste munt en hier natuurlijk ook afgerond.

• De terug te geven waarde min de andere twee grotere munten en opnieuw afgrond.

• De rest die niet kan worden teruggegeven met de drie gekozen munten.

• Het aantal stukken dat er in totaal wordt teruggegeven.

En nu de abberatie – of het moet aan mijn formules en denkvermogen liggen.

Als ik € 4,10 invul, dan ziet Excel voor een of andere redenen er niet de noodzaak van in dat D2 1 moet zijn. Gooi ik de INT weg, dan is het juist en toont Excel me doodleuk 1.

INT(0,10/0,10) is 1 en daarmee uit.

INT(4,10 – 2 * 2)  zou toch hetzelfde moeten zijn dan, maar nee. Die eigenzinnige mannen in Redmond beslissen om er NUL van te maken.

Dan maar een beetje meer cijfers na de comma tonen, zestien om correct te zijn. En wat blijkf: 4,10 – 2 * 2 is helemaal iets anders dan 0,01; alhoewel, het is een fijna benadering.

Waarom, O waarom?

Nu nog wachten op een voorbijvliegende vogel, het volgende ongeluk bij kogelstoten en de eerste onthoofding bij discuswerpen?

Ha!

Maar het blijft wel mooi.

Tuurlijk wordt het wat extra groot uitgetekend (niet met hetzelfde krijt) maar er wordt nog duidelijk geslikt en gespoten tot net op de rand.

Maar toch zie ik nog altijd liever de koers dan voetbal, alhoewel er echt niets kan tippen aan Indoor Bowling.

En wat doet een mens dan? Onmiddellijk checken of dit op een mens zijn eigen systeem ook zo is en, holy macaroni, het is zo, maar daarom nog niet “het zij zo”. Onmiddellijk de

Misschien dat de mannen van Dreamhost ervoor zorgen in hun volledig automatische installatie dat de rechten perfect goed gezet worden en bijgevolg er geen dergelijke hiaten in de security nog aanwezig zijn.

tss, tss,…

Twee jaar geleden heb ik op aanraden van verschillende artikels en commentaren toch maar gekozen om de werkelijke kosten te bewijzen in plaats van het forfait. Dat heeft me de laatste twee jaar zeker geen nadeel gedaan, Het enige is natuurlijk het papierwerk.

Vorig jaar zat ik wel op het toppunt wat het aantal bijlages betreft: 86.

Dit jaar hoop ik alvast er een stuk minder te hebben. Maar gezien de begeleidende website die ik gebruik om alle kosten mooi te groeperen en te helpen verduidelijken al sinds een eind in de namiddag alleen maar 502 fouten.

Ik weet dus weer wat gedaan morgenavond. Ik heb tenslotte nog drie dagen!

(via)

Nu is er al een tijdje een actie van Pixum waarbij een mens het schandalig lage bedrag van € 0.01 moet betalen per afdruk (met daarbij de obligatoire verzendkosten). En lees ik vandaag in een oudere editie van www.digitale-foto.be het volgende:

De volgende keer toch iets sneller reageren op dergelijke acties, me dunkt.

Ook vlug eens een blik werpen op de regenput van Inge haar oma. De afvoer ligt daar een stuk lager dan de omliggende riolen en een pomp moet ervoor zorgen dat deze niet overloopt en het nodige water uit de put pompen de riolen in. Omdat de hoeveelheid misschien het debiet van de pomp kon overtreffen, toch beter even kijken.

Als het gras er maar groener van wordt zekers!

En voor die ongeloofelijke €13 moet een mens het echt niet laten (en het is trouwens ook legaal geworden in dit kleine Belgenland).

Maar helaas, van zodra ik meer dan welgeteld één meter verwijderd ben van de tuner is de ruis luider dan de muziek. Enkel met hele slechte industrial dus te gebruiken.

Toch maar een kabeltje trekken.

Drukker dan ooit (ongeveer en bij benadering).

Vanmorgen is Fien al vertrokken voor de laatste Rust Roest. Inge doet ondertussen met Tijs wat boodschappen terwijl ik de schade van een relatief drukke week probeer te herstellen via vaatwas, wasmachine, droogkast, wasmand, stofzuiger en allerhande reinigende rommel. En straks nog even de maag vullen, stembanden kapotbabbelen  en benen strekken op een trouwfeest.

Morgen zal er niet minder druk op worden en met een ex-trouwfeest zal het niet makkelijk op maken.

Prosit!

En het enige wat je dan krijgt is een nummertje. En met dat nummertje moeten we dan binnen een paar weken op afspraak aanduiden wat er we precies willen, als er natuurlijk nog plaats is want wij hebben nummer 138 en er zijn 137 wachtenden voor ons die eerder mogen kiezen. En dat noemen ze dan ook het meest rechtvaardige systeem.

Dan nog liever gewoon een lotterij.

Vanavond bij Inge haar oma is hij letterlijk van een kussen in de zetel gerold en met zijn hoofd op de tafel terecht gekomen op de tafel. Je kent ze wel, die tafels met een betonnen blad met een paar siertegels in en alles omlijst met een mooi stalen kader.

Na de overduidelijke “boenk” bleef het even stil vooraleer de stembanden (en onze trommelvliezen) op de proef werden gesteld (heel eventjes maar gelukkig). Nu was er helemaal niets te zien aan zijn hoofd op het eerste gezicht, maar eenmaal opgeraapt was de vraag of zijn haar al een tijdje die rode kleur had vrij snel beantwoord. Tijd voor mijn cursus EHBO in praktijk om te zetten.

En Fien, die had nog niets in de mot en kwam relatief rustig – eerder in de stijl van een ramptoerist – kijken wat er precies aan de hand was. Tot zij plots ook bloed zag. Niet dat ze wit werd ofzo maar er was toch wel duidelijk sprake van een beetje paniek.

Met Tijs richting spoed getrokken om de twee à drie centimeter weer mooi aan elkaar te zetten. In de auto werd echter al vrij snel duidelijk dat hij van ‘t verschot zijn pamper ook nog eens stevig volgestouwd had.

Inge binnen met hem in Spoed en ik twee straten verder de luiertas en knuffel halen.

Tegen de tijd dat ik terug op Spoed was, hoorde ik nog net “tjak” en zat het tweede nietje er al in. En Tijs die gaf geen kik.

Het meest opgewonden was hij bij het kiezen van een klein cadeautje uit de grote onuitputtelijke doos met prullen. Met een kleine auto en twee nietjes stonden we ampers een kwartier later al thuis.

En Tijs die heeft nog geen één keer gezegd dat hij pijn had.

Alleen de laatste vijf maand heb ik hem minstens de helft van weekends niet gekregen en dat kan helemaal niet meer. Ik heb zo goed als iedere keer dit aan hun klantendienst gemeld. De eerste paar keer nog via hun geautomatiseerde klachtenbank, maar daar krijgt een mens helemaal geen reactie op. Dan maar beginnen met e-mails sturen maar ook daar hebben ze blijkbaar bij de VUM niet de energie/noodzaak/zin/behoefte gevonden om op te reageren.

En dan, plots uit het ongewisse, kwam er een telefoontje met duizend excuses en gigantische beloftes dat alles dit keer wel in orde kwam (ze zitten duidelijk met een probleempje wat de bezorging betreft, die mensen nemen het blijkbaar niet altijd even zo strikt). Maar helaas, na twee weken (en gezien ik alleen een abonnement op de weekend editie heb is dit dus na twee keer) was het weer van dat.

Nu nog benieuwd of ze mij alle gemiste exemplaren nog nasturen in de vorm van het verlengen van mijn abonnement.

Spijtig, want ik was er toch aan gehecht geraakt.

Inge haar knie is om zeep. Hoeveel zeep precies moet nog verder bepaald worden (van scan naar nmr) maar het is meer dan gewoon een krampje.

Nog eventjes afwachten en wat verder onderzoeken. Laat ons maar hopen dat het niet iets á la scheur in de meniscus is want dan zijn we echt nog niet thuis (of net wel heel veel).

Het was weer een kort nachtje en het zal waarschijnlijk een drukke dag worden.

Tegen 3h gelukkig al een stuk beter.

We hebben dan ook even voor middernacht overwogen om een offline versie te maken. Met andere woorden alle data die op de remote MySQL server staat en de volledige serverapplicatie op een lokale PC zetten. Maar wegens een te grote incompatibiliteit tussen mysql/php/iis is dit niet echt gelukt. Nog veel meer energie hier insteken zal ons zeker niet verder helpen.

Laat ons gewoon hopen dat morgen ‘t Internet goed en vlot werkt zodat we geen plan C (Excel) moeten in actie roepen.

Het is nu 4h, beter toch nog wat slapen want de komende dagen zullen me ook niet veel kans geven om te rusten.

Inge is al ziek, nu nog Fien, Tijs blijft alles netjes ophouden…

Wanneer het mijn beurt is? Geen idee, zolang het maar na het weekend is.

Handig ware natuurlijk dat ik rechstreeks of onrechtstreeks ook aan de andere dingen kan online. Direct eens gezocht op het grote Internet of de Pearl ook als modem kan gebruikt worden. Blijkbaar kon dat, maar niet alleen met een Mac. Toch maar wat proberen en experimenteren maar geen geluk. Nog even wachten en er zal zeker iemand anders daar wel in slagen, iemand met wat meer tijd (en kennis). Maar, hoezee, ik moet ergens nog een Option kaartje liggen hebben en die in mijn notebook kunnen plooien. Met een beetje geluk werkt die zonder extra drivers en software op Vista.

Netjes uit de doos gehaald, eens gekeken of het nog een courrant model was en dan maar proberen zeker. Geen geluk, mijn notebook blijft een driver vragen. De website van Option helpt me al een stukje verder en ik geraak aan een Vista compatibele driver maar er zijn gigantisch veel randopmerkingen en bugfixes en patches en van alles nogwat. Toch proberen maar helaas pindakaas, alles start nog op maar ik heb op geen enkele adapter nog netwerk. Ik krijg gewoon geen IP adres (behalve apripa maar daar ben ik niet veel mee natuurlijk). Zelfs een extra usb netwerkaansluiting bracht geen soelaas. De driver de-installeren en vanalles uit de registry verwijderen zou dit wel oplossen, maar ook helaas bis.

Uiteindelijk – de eerste keer in mijn relatief Vista carrière – system restore gebruikt, niet wetende wanneer mijn vorige restore point gemaakt was en dus nog veel minder wetende of ik andere eveneens essentiële zaken zou kwijt spelen. Maar hoezee! Alles werkt nog wat moet werken en alles wat niet meer werkte werkt weer!

System Restore, I love you!

Daarstraks bijna langs de kant van de weg moeten gaan staan. Ik kon het niet geloven. Haast drie echte druppels op mijn voorruit.

Bijna was mijn sproeistof van gisteren weggespoeld.

Tijs, die ook al niet te vet veel geslapen had deze namiddag, kon ook iets vroeger dan anders naar boven vertrekken.

Hurray! een avondje extra vroeg beginnen voor ons alleen!

Maar dan - nog geen groot halfuur later - geroep, gekrijs, getier. Heel haar bed was een vijver van chocomousse geworden. (OK, het genezingsproces iets te optimistisch ingeschat) En eer dat dat allemaal opgekuist was – Fien en Tijs weer in hun bed konden én de resten opgekuist én de eerste manuele reinigingen van al het schade berokkende linnen, was het voor ons ook bedtijd.

Tot daar ‘onze’ avond.

Ik hoop maar dat ik geen posts kwijt ben. Ik heb alles nog wel staan maar het zou toch zeker een vrij hoge factor in het suckdom betekenen om alles opnieuw manueel te moeten kopiëren. Ik heb wel nog een backup van de DB maar dat is – hoe typisch kan het zijn en dat ondanks het feit dat ik over de nodige én kennis én middelen én wetenschap hoe het gaat met backups en crashes – van een tijdje geleden.

Nu is het net iets te druk op het werk en met de nakende 2daagse en heb ik echt geen energie en tijd op overschot om er helemaal voor te gaan. Misschien ergens de tweede of derde week van mei dat het al wat rustiger is. En eerlijk, dit is nu niet onmiddellijk verschrikkelijk erg dat er even geen updates zijn, allé, ‘t is te zeggen voor mij wel maar niet zichtbaar voor “e twien anders”.

Er staan er nochtans een heleboel te wachten (semi dagelijks) maar ik vrees dat ik iets verknoeid heb in de database.

Als ik eens iets meer dan vijf minuten vind om het geheel grondig te bekijken en te herstellen…

In het begin was mijn gmail nog de best gefilterde maar nu – en het feit dat mijn catch-all hier toekwam zal er wel iets mee te maken hebben – was de balans duidelijk meer spam dan ham.

Dan maar mijn catch-all verplaatst naar een nieuwe gmail box en het werd me vrij onmiddellijk duidelijk hoe gigantisch de toevloed wel was. Na één dag heb ik de balans opgemaakt. Gemiddeld werder er 2 mailtjes per minuut geblokkeerd door gmail. En om het kwartier werd er toch eentje door gmail niet tegengehouden. Op één dag maakt dat 96 mailtjes die ik zelf moet verwijderen, en dat is relatief veel. Maar dit is slechts 1 op 30 die er toch wel doorkomt. Niet onmiddellijk een heel slecht resultaat (alhoewel dit nog altijd iets meer dan 3% is).

Ik ga toch één keer per week kijken of er geen echte dingen nog doorkomen via de catch-all en dan het ding binnen een paar maand afzetten.

Een keer goed slapen kan misschien wonderen doen.

Haar auto hebben we een paar jaar gelden tweedehands gekocht. Nu zat er op die auto een stevige uitlaat die zonder probleem haar Polo tot het Johny-dom kon verheffen. En wat blijkt. Vanaf dit jaar moet er, indien er een afwijkende niet gehomologeerde uitlaat aanwezig is, een attest aanwezig zijn die bevestigd dat de uitlaat toegelaten is in België. Maar hoe moet een mens aan een dergelijk attest geraken als je ten eerste de auto niet zelf voorzien hebt van die uitlaat en ten tweede de uitlaat geïnstalleerd werd in een tijdperk waar dit nog helemaal geen noodzaak was.

Resultaat: wat rondgebeld naar een mogelijke importeurs en dan tenslotte – mits betaling natuurlijk – een dergelijk attest kunnen kopen.

• Ga naar eBay op zoek naar item 300076657156.
• Klik op de naam van de verkoper om alle feedback over deze verkoper te lezen.
• Klik op de naam van de persoon die de laatste feedback gegeven heeft (30 november 2006) om de feedback te zien van de persoon hierboven die feedback gaf.
• Zoek nu op het item nummer waarop de feedback van toepassing is.

Hoe dan ook, Inge was er niet en ik heb dan maar mij opgeofferd om de kroost te halen. Fien werd thuis afgezet met de bus en dan zijn we te voet vertrokken om Tijs te halen. Het prille lenteweer en eens flink stappen heeft dan ook ferm deugdgedaan. Voor Fien is het echter iets minder goed afgelopen. Ze is zo bang van honden en laat er nu aan de overkant van de straat een hond staan, weliswaar met leiband en veilig ver weg. Haar blik bleef gefixeerd op de hond en zo zag ze niet het smalle verticale obstakel, aka lantaarnpaal, waar ze zomaar tegenaan kwakte alsware het een perfecte slapstick was. De buil was daarentegen best te doen en vlug vergeten.

En de verdomde wagen is nog steeds zoals onbetrouwbaar als **** (geschrapt wegens niet al correct en te cliché matig) maar ik kan gelukkig nog altijd mijn schoonvader zijn wagen gebruiken om mijn noodzakelijke verplaatsingen te doen. Nu zou dit ook mogelijk moeten zijn met het openbaar vervoer, maar het tijdsverlies is enorm in mijn geval (nu doe ik er ongeveer twintig minuten over van thuis naar het werk terwijl dit met de trein/bus/te voet dit minstens een uur zou zijn) en de inflexibiliteit nog een stuk groter. Vorig jaar, een groot stuk voor de zomer, heb ik ooit eens gezegd het traject met de fiets af te leggen maar dat heb ik nog niet gedaan. Misschien dat ik het deze zomer wel nog eens probeer. Ik moet toch dringend iets aan mijn conditie doen. 

En van rusten is er vandaag eigenlijk niet veel sprake geweest. Er moest nog langs alle kanten zoveel gebeuren dat het eigenlijk meer dan redelijk druk was. Ik was zelfs – schande, slechte ouders komen dit zelfs niet echt tegen -  op een paar minuten vergeten Fien af te halen in de opvang maar was gelukkig nog net op tijd om niet helemaal te laat te zijn (er waren nog 2 kinderen waarvan Fien er eentje was en ik was eigenlijk nog niet eens tien minuten te laat).

Hoe dan ook, straks iets vroeger slapen dan gewoonlijk en morgen terug aan de slag.

Alleen daarheen, maar owee, terabytes?

Als ze er nu een paar naast elkaar zetten misschien.

We gaan ze toch eens de weg moeten wijzen naar WikipediA.

Het is wel zo dat ik ergens in december mijn vaccin gekregen heb, maar dat wil helemaal niet zeggen dat er niet meer vatbaar voor ben. Sinds dinsdag zit ik met een kwakkelgriepje en het feit dat die niet helemaal doorbreekt is waarschijnlijk door het vaccin. Langs de andere kant ben ik met de nodige hoeveelheid Sedergine blijk ik toch nog een beetje mens.

Nu is een beetje ziek zijn ook niet echt erg. Eens dubbel warm vertroeteld worden door vrouw en dochter (Tijs is ook meevoelend maar van vertroetelen is er niet echt sprake), een nostalgische zaterdagnamiddag doorbrengen in de zetel met de notebook binnen bereik maar niet altijd op de schoot en vooral een film uit de oude doos (vandaag op één was dat The Glenn Miller Story).

Zo wil ik nog wel eens ziek zijn.

Dus

- kabel rechstreeks in de ene PC

- telenet modem powercycle

- connectie

- hub ertussen

- pc nog steeds connectie

- notebook met draad maar die krijgt geen IP adres (awoe Telenet)

- dan maar apripa adres gebruiken van de notebook en op de pc ook

- truuk want dhcp en vast op één adapter lukt niet, dus dhcp adres van telenet overgenomen met gw en sb en dns en als tweede adres een apripa ingevuld

terug online!!!

Wat is het volgende?

Die maag en darmen zijn precies niet meer wat het geweest was.

Eén van de artikelen is een cartoon van GAL – of Gerard Alsteens –  maar die werd door eBay blijkbaar van hun site gehaald. Reden is dat deze aanstootgevend is en bijgevolg tegen de regels van eBay.

Als je een hond wil slaan…

Wat een zever. Het is niet dat er iemand echt geviseerd wordt of een groep mensen wordt veroordeeld (cfr. cartoons die lagen met de Christen, Moslims, etc.)

Nu zorgt Knack er zelf wel voor dat de veiling nog plaatsvindt, wat maar goed is ook.

Het grootste probleem is echter het ongedierte op de boom zelf. Het is al een paar dagen dat we kleine vliegachtige beestjes onder de boom zien liggen. Het grootste deel is onbeweegelijk en lijkt wel dood. Een restant doet wat wanhopige pogingen om zich voor te bewegen maar schijnt daar niet in te lukken.

Ons vermoeden was dat ik, bij het graven naar aarden om de bak te vullen, op een nest ofzo gestoten was en dat die beestjes door de gezellige kamerwarmte uit de aarde kwamen gekropen. Een grondige inspectie van de boom leerde me echter dat die goed voorzien was in de oksels van de takken van halve kolonies van die beestjes.

Bladluizen en dat binnen in de woonkamer. BAH!

Eerst eens kijken hoe we die kunnen bestrijden. Ha! een kolonie lieveheersbeestjes zal wel eitjes leggen en de larven zullen hun werk doen. Nog even wachten tot ergens in mei en we zijn van het ongedierte verlost.

Euhm… of toch maar de boom buitenkieperen of gewoon een stevige portie Biokill gebruiken?

Zo zijn er mensen die naar de winkel stappen en een paar spelletjes aankopen die in se perfect moeten werken op een klassieke computer. Nu blijkt in de heel kleine lettertjes ergens op de doos te staan dat deze enkel werken met een echte 3D kaart en niet met een onboard kaart zoals Intel, SIS, ATI, etc.

Om horendol van te worden. Ik begrijp de gameproducenten maar ik begrijp nog veel meer de leek die denkt een game te kopen omwille van de inhoud en niet zozeer enkel die paar games die gegarandeerd wel werken op hun specifieke computer.

En nu geen tirade afsteken dat een computer op zich niet bedoeld is voor spelletjes maar voor serieuze toepassingen zoals daarzijn Word, Excel, Access maar ook MediaMonkey en MediaPlayer en een Google Earth. Voor spelletjes dienen dan de (veel te duren en nog sneller voorbijgestreefde) spelconsoles.

Standardisatie NU!

En die spelletjes, die werden teruggedragen naar de winkel en ingeruild voor een doodgewone DVD en een paar schrijfblokken van Diddl; die laatste zijn altijd wel compatibel.

Het ergste wordt gevreesd: de doos zelf is schrootrijp. Wegens zijn gezegende leeftijd (4 jaar moet dit nu ongeveer zijn) en de prijs van de concurrerende doosjes op de markt lijkt het me niet onmiddellijk zinvol dit nog proberen te (laten) herstellen.

Een geluk dat ik toch nog even de adapter controleerde op zijn goede werking want bleek deze toch wel de snoodaard in dit verhaal te zijn. Het ledje op de adapter deed nog zijn ding maar op het einde van de draad kwam er helemaal niets meer. Dan maar een vervangadapter gezocht en gevonden – in de grote bak met adapters en andere brol die niet weggegooid wordt want je weet maar nooit wanneer dit nog eens vanpas zou kunnen komen en zo hebben we weer een paar € meer ter beschikking voor de grote cadeaufeesten de volgende weken – en het euvel is verholpen.

Wij terug online en wel zonder zware afkick verschijnselen.

Danmaar eens rondsurfen en ziedaar:

En wat lees ik daar in de disclaimer. Meer indekken tegen wat het allemaal niet is en in welke omstandigheden het niet mag genomen worden. 

Doet me denken aan het feit dat er nu ook in de gebruikershandleiding van een microgolfoven staat dat deze niet mag gebruikt worden om kleding te drogen en dat je er zeker geen levende wezens mag in steken. Misschien dat we ooit eens in de situatie komen dat er in de handleiding staat wat wel mag en dan op het einde “en al de rest niet!”.

Zou die mens nog opnemen als ik bel?

De klassiekers eerst: koppijn en keelpijn. Nu maar hopen dat een goede nachtrust wat helpt.

En wat het werken betreft: nog twee weken in overdrive en dan mijn saldo van vakantiedagen liquideren!

Niet dat dit een heel groot probleem was tot op heden, maar de immer ondernemende Tijs en de altijd maar meer zelfstandig wordende Fien willen nu ook in de douche zelf eens de sproeier ter hand nemen en dat is wel een probleem.

Het grootste probleem was echter het gepaste douchescherm vinden. Na lang zoeken – maar niet al te actief – hebben we het eindelijk gevonden en besteld.
We onthouden juni 2006.

Ondertussen is er iemand langsgeweest om exact op te meten wat nodig was en te kijken wat er nog van voorbereidende werken moest gebeuren. Oorspronkelijk was ons plan om glasdallen te gebruiken, maar daar zijn we omwille van stabiliteitsredenen snel van afgestapt; de gemetste en betegelde douchebak was echter niet volledig afgewerkt en diende dus nog wat extra tegels te hebben. Daar mijn epitheton niet “handyman” of iets gelijkaardigs is, vragen wij dan ook de leverancier dit te laten uitvoeren.
We onthouden augustus 2006, al twee maand later, maar met het bouwverlof is dat geen issue.

We bellen naar de leverancier met de vraag waar alles blijft, maar deze was blijkbaar vergeten dat er iets besteld was, laat staan dat er al correct was opgemeten. De belofte wordt gemaakt om dit snel in orde te brengen en de eerdere opmetingen op te zoeken.
We onthouden september 2006.

Iemand van de leverancier komt langs om die ontbrekende stukken tegel te bevestigen met de belofte om de volgende dag het glazen douchescherm te installeren. De afspraak was gezet kort na de middag – waarvoor ik speciaal vrij het genomen - en ik heb die man mogen verwelkomen net iets voor zes uur ’s avonds. Blijkt dat dat hij zeker niet de specialist is van tegels en doorgekregen had dat hij nog één of twee badkamertegeltjes moest komen bevestigen aan de muur. Eerste punt was natuurlijk dat ze het geheel al hadden gezien enige maanden terug en duidelijk wisten dat het niet zomaar een badkamertegel maar een volle vloertegel was – maar die vergetelheid toch – en tweede punt was dat, had hij die dan ook kunnen plaatsen, ze de volgende dag zeker geen installatie daarop konden doen wegens nog niet droog en gehard genoeg. Na enkele telefoontjes tussen de man terplaatse en de man op het bureau komen we tot de conclusie dat zij niemand hebben die dit kan uitvoeren – die beloftes toch – en in korte termijn niemand kunnen vinden die dit kan uitvoeren. Als we dan toch graag het douchescherm geplaatst hadden gezien, hadden we beter zelf eens uitgekeken of wij iemand konden aanstellen om dit snel te realiseren.
We onthouden begin oktober 2006.

Wij – efficiënt en ondernemend als we zijn – hebben nog het volgende weekend die tegels kunnen plaatsen door een echte professional zonder enig probleem en met meer dan een bevredigend resultaat.
We onthouden begin oktober 2006.

En ondanks alle vermoedelijke planningsproblematiek van de leverancier waren ze zo goed als onmiddellijk ter plaatse om af te werken. Bij het ontdoen van de bescherming – hoofdzakelijk doeken, linten, mouse en hier en daar ook wat piepschuim – bleek er toch een schilfer van het grote glasvak te zijn. Het scherm verder laten ontpakken en installeren leek me dan ook geen goed idee. Groot was dan ook mijn verbazing dat de leverancier deze mening niet met mij deelde en bij hoog en laag bleef beweren dat dit geen kwaad kan en zo goed als helemaal ging verborgen zijn in het profiel. Gelukkig voet bij stuk gehouden en gevraagd terug te keren naar de thuisbasis en, om de opgelopen vertraging niet nog veel groter te maken, onmiddellijk een nieuw blad te bestellen.
We onthouden half oktober 2006.

Van dan af hebben we ongeveer iedere dag gebeld om te weten hoe de vork nu aan de steel zat en wanneer we van een douche zouden kunnen genieten zonder een geïnundeerde badkamer. Helaas, helaas, driewerf helaas. Ofwel nam er niemand op, ofwel nam er iemand op die van het dossier geen weet had, ofwel was de baas – blijkbaar de enige man in het bedrijf bevoegd om dergelijke beslissingen te nemen en antwoorden te geven – steeds ergens onderweg of aan het telefoneren. Natuurlijk werd ik ten stelligste beloofd om teruggebeld te worden met een concreet antwoord, maar dit bleef helaas uit.
We onthouden half tot eind oktober 2006.

En dan hebben we eindelijke de grote Winnetou aan de lijn die opnieuw het hele verhaal moet aanhoren – ondanks zijn blokkerende rol in het volledige verhaal – bljkt hij niet op de hoogte te zijn van de situatie – en dan beloofd dat dit nog maximum twee weken zou duren.
We onthouden begin november 2006.

Vandaag meer dan een uur gebeld met de leverancier waar alweer de enige man met dossierkennis niet aan de lijn gekregen. Eerst bellen, mijn beleefd – en zo zijn we altijd – aangekondigd en gevraagd de man in kwestie te spreken. Deze bleek aan de lijn te zijn. Een belofte om mij terug te bellen heb ik echter niet aanvaard en gezegd dat ik wel even ging wachten totdat zijn gesprek afgerond was. Na een groot kwartier iemand anders aan de lijn gehad die mij zou doorverbinden maar helaas opnieuw hetzelfde wachtmuziekje – over hoe een 27 seconden durend repetitief mechanisch melodietje kan vervelend schrijf ik misschien later nog wel eens – en dan opeens de verbinding verbroken.
Opnieuw gebeld en de man bleek nog steeds aan de lijn. Opnieuw gevraagd mij op wacht te zetten. Na een klein uur met een tweede toestel een tweede nummer gebeld. Kwestie van zeker te zijn dat ik niet op de oq (oblivion queue) zat. Bleek nu dat de man niet meer aan het telefoneren was, maar ook niet meer aanwezig.
Op dat moment ben ik toch even mijn algemene vriendelijkheid verlaagd en is mijn directheid een serieus stuk verhoogd. En na een vijf minuten durende boodschap hoe klantvriendelijkheid in dit volledige dossier ontbrak, was plots onze man opnieuw aanwezig en werd ik doorverbonden. De man wou niet eens mij de kans laten om mijn ongenoegen te uiten en besloot doodleuk in te haken. Onmiddellijk terugbellen maar met de vraag mij te aanhoren maar daarop werd opnieuw op zijn initiatief de verbinding verbroken, voorafgegaan door de woorden dat alles in orde komt en ik naar hem moest luisteren. Nog eens opnieuw gebeld dan maar en deze keer wel mijn zin kunnen afmaken. Zijn reactie was er eentje in de zin van dat zij aan het wachten waren en slechts één ding per keer behandelen en van die andere halve uitvluchten. Tenslote beloofde hij mij ten stelligste vandaag of ten laatste morgen terug te bellen. Bij het aandringen om te weten te komen waarom hij mij ging terugbellen – hij had mij verteld dat het in bestelling was en dat het eerstdaags zou toekomen – verbrak hij opnieuw de verbinding.
We onthouden eind november 2006.

En ik ben benieuwd of ik morgen een telefoontje van hem mag verwachten.

Bah!

Drie keer zoveel spam op zes maanden tijd

Het afgelopen half jaar is de hoeveelheid spam verdrievoudigd. Dat meldt de Sunday Times. In november werden wereldwijd 7 miljard ongewenst e-mails verspreid. Negen op de tien verzonden berichten zouden ongewenste reclameboodchappen zijn.

In november werden wereldwijd 7 miljard ongewenst e-mails verspreid. Voor de zomer was dat nog ‘maar’ 2,5 miljard, zegt Daniel Druker, onderdirecteur bij Postini, een beveiligingsbedrijf voor e-mails, in de krant.
Hoewel de meeste bedrijven hun netwerken voorzien van filters om al die ongewenste berichten tegen te houden, vinden de makers van spam daar steeds sneller een antwoord op.
Zo worden veel spamberichten verzonden vanaf ‘gekaapte’ computers. Omdat vanuit elke computer slechts een beperkt aantal spamberichten wordt verzonden, valt dat niet op en verschijnen ze niet op de ‘zwarte lijst’ van massale spamverzenders die worden geweerd.
Ook wordt de spam zelf aangepast om de filters te misleiden, bijvoorbeeld door het woord ,,viagra”, dat zo’n filter herkent en tegenhoudt, in twee woorden op te splitsen. Daarnaast wordt spam steeds vaker als bijlage in een beeld-file doorgegeven zodat de filter wordt misleid.

De Standaard 2006/11/19

Nu is het zo dat de aangehaalde technieken ondertussen al oud zijn. De nieuwe trend die ervoor zorgt dat er bij mij en dat bij alle mailboxen met allerhande anti-spam software toch nog spam doorglipt, is dat er altijd maar meer en meer mail bestaat uit abstracte tekst die samengesteld is uit flarden van heel normale tekst.

Er zal toch binnenkort iets anders uit de bus moeten komen om die rommel echt te stoppen.

Je hoort geweerschoten, iemand die de stem van Fortuyn nabootst en zegt “Ze kunnen mij van de wereld schieten, maar mijn ideeën kun je niet wegslaan” waarop je vervolgens daalt de man – het kostuum e.d. verraden dat wel enigszins – neer uit de hemel parachutegewijs op het binnenplein van wat ik vermoed het gebouw van de Tweede Kamer in Den Haag, gooit zijn parachute af, en gaat zitten. Dan blijkt het niet Pimmeke Pim te zijn – natuurlijk niet want die is al de  rigor mortis ver voorbij – maar Olaf Stuger.

Nu Olaf Stuger lijkt me een stuk erger dan Fortuyn: niet minder of meer gevaarlijk, maar gewoon nog een stuk minder vol.

Zo lees ik vandaag hier het volgende verhaal dat perfect kan komen uit een rampzalig slecht scenario van een hedendaags whodunit of een aflevering van The Persuaders of  zoiets.

Gevangene stuurt zichzelf op per postpakket

WENEN – Een vindingrijke gedetineerde in Oostenrijk liet zichzelf inpakken met onderdelen voor straatlampen om zo per vrachtwagen de gevangenis te ontvluchten. Dat meldt de krant Kronen.

De 36-jarige Bosniër zat een straf uit van zeven jaar voor inbraak. Hij zou vrijkomen in 2012.
De man had in de gevangenis een job als arbeider in een werkplaats waar onderdelen voor straatlampen worden gemaakt. Op een dag liet hij zich samen met een aantal afgewerkte onderdelen inpakken en werd zo op een vrachtwagen geladen. Sindsdien is hij spoorloos.
De Oostenrijkse politie is nog steeds op zoek naar de gevangene..

jav

Dus geen kaartjes op tijd verstuurd, ondanks alle voorbereidingen.
Omdat ik toch de kaartjes die we gemaakt hebben willen versturen en ik niet al te veel zin heb om nog een keer hetzelfde mee te maken, dan maar gebeld naar de mensen van foto.com.
Het fantastische 0900 nummer gebeld en onmiddellijk een automated attendant aan de lijn met de zeer goed vertaalde boodschap “Pour Nederland Press twee”. Na het pressen op deux een waarschijnlijk Nederlandstalige man aan de lijn gehad die me op geen enkele manier kon overtuigen dat de volgende afdruk wel goed zou zijn.
Besluit: dan maar alternatieven zoeken bij de klassieke fotografen die misschien onmiddellijk ter plaatse afdrukken maken, kwestie van onmiddellijk te kunnen bijsturen. Helaas geen dergelijke zaken gevonden in de onmiddellijke omgeving die dit konden doen (ofwel gesloten, ofwel was het ter plaatse afdrukken enkel mogelijk vertrekkende van analoge beelden). Vandaag de zoektocht verder zetten maar zekers.

Voor hen die de kaartjes nog niet ontvangen hebben, dit zijn de twee varianten.