Verlof vandaag (zoals iedereen toch bijna)!

En in plaats van vandaag helemaal niets te doen, hebben we nog de handen maar eens serieus uit de mouwen gestoken en veel van de kleine dingen die anders nooit opgeruimd geraken ofwel weggegooid ofwel klaargelegd voor het containerpark ofwel toch nog een plaatsje gegeven, maar dan een echt plaatsje.

En voor de rest nog wat werk – het stop ook nooit – voor de tweedaagse: een nieuwsbrief met de resultaten, een uitnodiging voor de stormtocht (laatste zondag van November) en de reis naar Azië.

En morgen, en dat in tegenstelling met een groot deel van de actieve beroepsbevolking, weer fris aan het werk, echt waar!

Vanavond was de evaluatievergadering van de 2daagse met de ploeg van de container en de inschrijvingen.

Eigenlijk hoeft er niet bijzonder veel ge-evalueerd te worden met het oog op de verandering maar wel met het tunen van wat details en nog een keer de mensen expliciet bedanken en natuurlijk vragen of ze – retorische vraag in dit geval – volgend jaar weer van de partij zijn.

En dat moet natuurlijk bezegeld worden met een pintje.

Hip Hip Hoera!

Europa* is 50 jaar vandaag en dat moet gevierd worden. En zoals het ieder jaar bij mij op het werk de gewoonte is, wordt dit gevierd met een dagje verlof.

Vandaag wel even de werfvergadering van de nieuwe campus Verversdijk meegemaakt en nog het een en het ander daar gecontroleerd, maar voor de rest heb ik vrij vandaag. Tijd die zeker en vast zal gebruikt worden om thuis nog (restanten van het vorige weekend) op te ruimen en een beetje verder te werken aan de website van de tweedaagse en wat updates erop te gooien. Meer van die dagen plz.

*As we know it, niet de naam of het continent maar wel meer de entiteit die we nu als hogerliggend geheel beschouwen.

Ik heb goed geslapen (maar toch iets te weinig) en straks gaan we met de Japanners (nvdr die hier waren voor de voettocht en het hernieuwen van de samenwerking tussen Blankenberge en Minamiboso) – meenemen om te ontbijten.

Tijdens het weekend hebben we net iets te weinig tijd gehad om een babbeltje te slaan en wat is er beter dan een stevig ontbijt – al is het dan zonder rijst en vis – om het gesprek wat te starten. Tenslotte zijn wij twee maand geleden meer dan bijzonder gastvrij door hen onthaald en zo goed als continue door hen geëntertainend.

En waar kan dat beter dan in ‘t Koetshuis: mooi kader, best lekker en ook een beetje geschiedenis.

Alles staat op zijn plaats terug. Van de eerste keer gezorgd dat ik straks kan wisselen van PC. Mijn SX280 kan niet meer dan 1GB geheugen aan en de GX280 heeft nog wel een paar slots over en kan gerust opgedreven worden tot een stevige 4GB; niet onmiddellijk mijn betrachting met dit systeem maar toch iets meer dan 512MB ware welkom. En ik wil toch Vista, Office2007 en CS3 relatief vlot kunnen draaien op mijn PC.

Of toch nog even wachten en wat centen aan de kant zetten voor onmiddellijk een nieuwe quad core met 4GB RAM en een RAID 1 van minstens 500GB?

Het is een feit: een nieuw record: 9497 wandelaars.

Er zullen zeker en vast nog een paar kaarten opduiken van mensen die vergeten waren deze af te geven. Maar de start is afgesloten en het aantal bepaald.

In de namiddag is het wat rustiger geworden. Er zijn nu al een goeie 7000 wandelaars vertrokken. Normaal is de zondag iets kalmer dan de zaterdag, maar met het mooie weer, ziet het er naar uit dat het anders zal uitdraaien. Dat zal dan ook de eerste keer zijn (denk ik).

Vandaag zijn we begonnen met een gerust hart. Alles start goed (enkel een paar keer een scanning probleem) en het gaat vlot vooruit.

Er zaten momenten dat er iedere halve seconde een wandelaar vertrok en dan buiten de momenten van de groepsstarten.

Ik vraag me af of dit zo zal blijven want dan zitten we waarschijnlijk met een klein bevoorradingsprobleem.

Het is nu kwart na drie en alle, ja wel, je leest dit goed, alle kaarten zijn ingevoerd. En dat is nog nooit gebeurd bij mijn weten. Het nieuwe programma doet dus meer dan uitstekend zijn werk. En het team dat is, op zijn zachtst uitgedrukt, al even dik OK.

Het loopt goed. Het is nu middag en er zijn al zeker 7000 man (in de zin van personen, niet in de zin van een bepaald geslacht) vertrokken. Het aantal weten we aan de hand van het aantal uniek gescande startnummers natuurlijk.

Het ziet ernaar uit dat het een record opkomst wordt dit jaar.

En in de container zijn we goed mee met de verwerking van alle gegevens. We hebben eigenlijk de indruk dat het een stuk minder druk is dan vorig jaar maar het geheel werkt gewoon een stuk efficiënter. Als alles blijft lopen zoals nu, dan ziet het er naar uit dat we vandaag zonder enig probleem alles mooi ingevoerd hebben.

Deze morgen, na toch wel een verkwikkende nachtrust van bijna anderhalf uur, onmiddellijk naar de container vetrokken en de status van de connectie bekeken. EN HET WERKT! Hiep, hiep, …

We zijn gestart met een kleine achterstand (nog een paar honderd inschrijvingen invoeren die er gisteren niet meer ingeraakt zijn) maar deze moeten er straks wel vlot in geraken. Volk genoeg om te komen helpen.

Het enige wat niet mag gebeuren is dat de link weer eens wegvalt natuurlijk.

Container shit. We kunnen een particuliere internetaansluiting gebruiken en alles werkte goed tot ca. 21h. Daarna alleen maar vodden: geen of een veel te trage verbinding. En één keer dat het na middernacht is, is er gewoon geen verbinding meer. En het probleem hier is dat de particulier van wie we de verbinding mogen gebruiken naar alle waarschijnlijkheid al aan het dutten is (Er brandde geen licht meer, slapen is bijgevolg de meest logische en aanneembare optie). Die mens dan wakker maken is dan ook niet onmiddellijk de meest vriendelijke optie.

Tegen 3h gelukkig al een stuk beter.

We hebben dan ook even voor middernacht overwogen om een offline versie te maken. Met andere woorden alle data die op de remote MySQL server staat en de volledige serverapplicatie op een lokale PC zetten. Maar wegens een te grote incompatibiliteit tussen mysql/php/iis is dit niet echt gelukt. Nog veel meer energie hier insteken zal ons zeker niet verder helpen.

Laat ons gewoon hopen dat morgen ‘t Internet goed en vlot werkt zodat we geen plan C (Excel) moeten in actie roepen.

Het is nu 4h, beter toch nog wat slapen want de komende dagen zullen me ook niet veel kans geven om te rusten.

De laatste zaken aan het klaarstomen voor morgen.

De living thuis is ondertussen een halve serverroom geworden. Een server/computer of vijf, een switch of twee, een paar honderd meters netwerkkabel en vooral veel geluid en warmte.

De barcode scanners werken allemaal prima. Ik heb wel een beetje moeten zoeken welke barcodes er precies gebruikt werden om te starten en te stoppen (de eigenlijke barcodes op de inschrijvingskaarten waren geen enkel probleem) maar ook dat is prima gelukt.

De database, nog steeds bij Dreamhost, is soms wat traag, soms heel traag maar gelukkig ook vaak snel genoeg. Ik zorg gewoon dat ik ieder kwartier een export klaar heb.

Alle materiaal die meemoet naar de container op de markt is geteld en is klaar, nog niet netjes verpakt maar gelukkig wel allemaal aanwezig op een paar vierkante meter, wat tot voor kort nog de eettafel was in de woonkamer.

Straks met wat extra handen alles naar de markt brengen en opstellen.

Laat de wandelaars maar komen in volle getale!

Vandaag is het alweer al de voettocht wat de klok slaat.

Staan op het lijstje te doen

• Statistieken
• Statistieken
• Driewerf statistieken
• Website aanpassen
• Inschrijvingen corrigeren

Wat de eerste drie betreft, is het vrij eenvoudig. Kwestie van de juiste balans te vinden tussen overdaad aan informatie en nuttige gegevens. Ik zou zo pakweg een lijst kunnen maken van de leeftijd per nationaliteit versus de te wandelen afstanden en kijken of dit al dan niet wandelclub gerelateerd is. Een ander probleem is hoe dit geheel nog leesbaar maken.

De statistieken op dit ogenblik zijn

• Aantal wandelaars per afstand per dag
• Aantal wandelaars per dag (enkel zaterdag, enkel zondag, volledig weekend) per afstand
• Aantal wandelaars per leeftijdsgroep (verspringt om de vijf jaar)
• Aantal wandelaars per nationaliteit (niet per land want dat kan verschillend zijn. Een Noor die in Nederland woont is en blijft een Noor)
• Aantal wandelaars per wandelclub/groepering en per dag
• Evolutie sinds 1970 wat het totaal aantal wandelaars betreft.

Het allergrootste probleem bij dergelijke statistieken is RIRO (rommel in, rommel uit). Ook al hebben wij zo veel mogelijk de moeite gedaan om het online inschrijven makkelijker, eenvoudiger en betrouwbaarder te maken, blijven x-aantal individuen er in slagen om nonsense in te vullen.

De grootste uitdaging was de querie om de wandelaars in leeftijdsgroepen te steken; leeftijdsgroepen die verspringen per vijf jaar (om een beetje een leesbaar geheel te hebben).

Hoe berekent een mens nu de leeftijd in blokken van 5 jaar?

Het veld geboortedatum in de tabel wandelaars bevat – leve het zinvol benoemen van velden – de geboortedatum. Een eerste stap is het berekenen van de leeftijd op vandaag.

DATE_FORMAT(NOW(), ‘%Y’) – DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘%Y’)

Gewoon het geboortejaar aftrekken van het huidig jaar, zie supra, is een idee maar kan er toch een jaar naast zitten.

Indien de persoon dit jaar nog niet verjaard is, dan is hij nog een jaartje jonger en moeten we er nog een extra jaar van aftrekken.

Kijken of de verjaardag dit jaar al gepasseerd is doen we met de volgende check

(DATE_FORMAT(NOW(), ‘00-%m-%d’) < DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘00-%m-%d’))

Indien dit waar is, dan krijgen we een 1 terug; indien niet een 0. Laat dit nu net de waarde zijn die we moeten verminderen van onze eerste formule. De leeftijdsberekening wordt bijgevolg

DATE_FORMAT(NOW(), ‘%Y’) – DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘%Y’) – (DATE_FORMAT(NOW(), ‘00-%m-%d’) < DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘00-%m-%d’))

Afhankelijke van de ingevulde informatie (er komt een heleboel info uit een vorige database waar er niet onmiddellijk aan invoercontrole werd gedaan en, erger nog, er vaak foutieve informatie manu militari moest ingevoerd worden. Die er allemaal uitfilteren is een kwestie van gezond verstand: geboortedata in de toekomst zijn uitgesloten alsook wandelaars van meer dan 99 jaar.

SELECT DATE_FORMAT(NOW(), ‘%Y’) – DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘%Y’) – (DATE_FORMAT(NOW(), ‘00-%m-%d’) < DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘00-%m-%d’)) AS ‘Leeftijd’
FROM `wandelaars`
WHERE DATE_FORMAT(NOW(), ‘%Y’) – DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘%Y’) BETWEEN 0 AND 100

Nu hebben we van elke wandelaar de leeftijd. De volgende stap is het groeperen van per leeftijd per 5 jaar. Hoe doen we dit? Zorgen we dat het aantal overeenkomt vanaf de ondergrens tot bovengrens of is dit het aantal rond de grens. Even verduidelijken:

Het overzicht toont de grenzen 0, 5, 10, 15, 20, …

Het aantal bij 10, zijn dit het aantal mensen van 10 jaar maar nog geen 15 jaar, of zijn dit het aantal mensen rond 10 jaar? In dit geval kiezen we voor de laatste optie. Hier komt de round() functie vrij handig. De Select wordt

SELECT ROUND(DATE_FORMAT(NOW(), ‘%Y’) – DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘%Y’) – (DATE_FORMAT(NOW(), ‘00-%m-%d’) < DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘00-%m-%d’))/5,0)*5 AS ‘Leeftijd’

De leeftijd delen door 5, dit afronden (niet afhakken) en opnieuw maal 5.

Een nieuwe bodem voor discussie is wat te doen met mensen die morgen verjaren en bijgevolg in een andere categorie terecht komen? Gewoon negeren is hier het antwoord!

SELECT ROUND((DATE_FORMAT(NOW(), ‘%Y’) – DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘%Y’) – (DATE_FORMAT(NOW(), ‘00-%m-%d’) < DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘00-%m-%d’)))/5,0)*5 AS ‘Leeftijd’
FROM `wandelaars`
WHERE DATE_FORMAT(NOW(), ‘%Y’) – DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘%Y’) BETWEEN 0 AND 100

En nu nog tellen. Dit in één grote Select lijkt me niet onmiddelijk mogelijk dus gaan we nesten.

SELECT `Leeftijd`, COUNT(`Leeftijd`) as ‘Aantal’
FROM
  (
  SELECT ROUND((DATE_FORMAT(NOW(), ‘%Y’) – DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘%Y’) – (DATE_FORMAT(NOW(), ‘00-%m-%d’) < DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘00-%m-%d’)))/5,0)*5 AS ‘Leeftijd’
  FROM `wandelaars`
  WHERE DATE_FORMAT(NOW(), ‘%Y’) – DATE_FORMAT(geboortedatum, ‘%Y’) BETWEEN 0 AND 100
  ) AS t_wandelaars_leeftijd
GROUP BY `Leeftijd`

En de grafiek, rechtstreeks in Excel dankzij de ODBC driver voor MySQL, ziet er zo uit.

Bij Dreamhost heb ik één of meerdere MySQL databases en ik moet daar meer dan regelmatig wat queries laten lopen. Daarom maar snel heel de boel eens lokaal geïnstalleerd.

En dan van PHPmyAdmin een volledige backup maken van de database, een paar aanpassingen maken in het backupscript (andere database bijvoorbeeld voor de restore) en restoren maar. Alleen wat miserie met de codepages en alles met accenten.

In eerste instantie met de bedoeling wat vlotter te kunnen werken met scripts en queries en al die dingen zonder daarvoor iedere keer via phpMyAdmin te moeten passeren. De tools die standaard bij MySQL aangeleverd worden (de GUI tools) maken het leven alvast iets gemakkelijker en dan nog de ODBC connector zodat een mens met Excel mooie grafiekjes kan maken. Maar toch blijft het iedere keer behelpen want een volledige export doen, importeren en controleren is toch vrij omslachtig.

Maar wat blijkt – en dat ik hier compleet over gekeken heb en geen idee hoe lang dit al mogelijk was – nu op Dreamhost, ik kan een bepaalde gebruiker de mogelijkheid geven om, al dan niet gelimiteerd door het IP adres, remote toegang te verlenen tot de database. En op die manier kan ik ook vanuit Excel en die MySQL GUI tools mooi mijn grafieken en statistieken samenstellen op de live database. Handig. (Alleen nu maar hopen dat ze iets doen aan de performantie).

Vandaag een laatste mailing klaargemaakt om nog wat wandelaars te werven voor de 2daagse.

Om te beginnen kopieer ik gewoon de volledige directory van de vorige mailing. Kwestie van een heleboel basisbestanden al klaar te hebben. De grote structuur van de mail zelf hoef ik dan ook niet meer te wijzigen. Alle bestanden die ik nodig heb voor de mailing (logo’s, stylesheets, content, etc) gooi ik allemaal in één directory. Ook al heb ik dan een hoop logo’s dubbel staan, maar dan weet ik zeker dat ik met het juiste logo werk en, als ik later het logo zou veranderen van dimensie ofzo, ik niet in de problemen kom.

We voorzien altijd minimum twee en maximum vier talen zodat de header altijd begint met een taalselectie en een paar bookmarks in de mailing zelf.

De footer van de mailing blijft ook altijd hetzelfde met dezelfde blabla (uitschrijven, verantwoordelijk, etc.)

Tot voor kort maakte ik uitsluitend gebruik van het onvolprezen en haast niet te overtreffen Notepad++ maar om toch iets sneller te werken met afbeeldingen en dergelijke ben ik tenslotte overgeschakeld op MS Sharepoint Designer. De finale afwerking – het wijzigen van de bookmarks, het consolideren van bepaalde styles, etc – doe ik toch nog met Notepad++.

Eenmaal de volledige nieuwsbrief klaar, zorg ik eerst voor de online kopie. Gewoon een kwestie van de folder op de webserver aan te maken en alle nodige bestanden over te zetten. De adressenlijst en andere zaken die niet nodig zijn om de pagina op te bouwen zet ik wel niet over.

Volgende stap is controleren met de wat mij betreft twee belangrijkste browsers (FireFox en IE, samen goed voor 99% van het verkeer) of alles nog klopt. En na hier en daar nog wat te sleuren en te trekken open ik het finale restulaat in IE en sla ik alles op als een “web archive, single file (mht)”.

Vanaf nu is het weer aan Notepad++ om de nodige wijzigingen te doen.

En ziedaar, de code van de e-mail die zal verstuurd worden op een paar uitzonderingen na.

Allereerst is dit absoluut niet de ‘From’ die we willen hebben dat de mensen te zien krijgen. In casu verander ik de eerste lijn door From: <mailing@2daagse.be>, waar de groter dan en kleiner dan nodig is zodat bepaalde filters die niet zomaar wegbonjouren omdat die niet 100% rfc822 compliant is.

De eigenlijke mail is nu voor 99,9% klaar. Enkel nog de bestemmeling toevoegen en een systeem vinden om deze te versturen.

Laat ons eerst eens kijken hoe we een dergelijke mail verstuurd krijgen. Die ga je niet zomaar als bijlage aan een andere mail toevoegen. De mensen zouden immers niet weten wat ermee gedaan. Nee, dit is de mail op zich en we moeten een programma vinden die in staat is de code die in de mail staat te interpreteren en te gebruiken zonder dat we hier zelf nog iets mee moeten doen.

Het ideale programma hiervoor staat bij de meeste mensen zomaar ter beschikking. Iedereen met een beetje recente Windows PC kan zomaar de nodige onderdelen hiervoor installeren: IIS met de ingebouwde SMTP server. Hoe deze configureren is een ander verhaal maar standaard heeft deze een pickup directory. Alles wat je in deze directory dropt, wordt verwerkt door de smtp engine van IIS en verstuurd, gedropt of gewoon aan de kant gezet als Badmail.

En hoe voegen we nu een bestemmeling toe? Gewoon een lijntje toevoegen met een daarin To:  en een geldig e-mail adres (zo wordt de e-mail gestuurd naar iemand@pieter.org To: iemand@pieter.org).

Nu kan je gemakkelijk ook meerdere bestemmelingen toevoegen door door duizend en één lijntjes met To: en een e-mail adres te zetten, maar dan zien alle bestemmelingen natuurlijk ook de adressen van de anderen en dat kan (en mag gezien dit toch even de normale privacy regelingen te buiten gaat) niet de bedoeling zijn. Daarom gewoon een mailtje per bestemmeling maken.

Hiervoor heb je gewoon vier dingen nodig:

• De bewaarde mth file met aangepast From adres (hier message.mht)
• Een lijst met alle individuele adressen, één per lijn (hier adressen.txt)
• Een eenvoudige batch file (hier doit.bat)
• Een command prompt

De bachtfile is zeer eenvoudig en doet niet meer dan een parameter uitlezen die het e-mail adres is van de bestemmeling. De code is heel eenvoudig

echo TO: %1 > tussen.txt
echo %1 >> gedaan.log
copy tussen.txt + message.mht “c:\inetpub\mailroot\pickup\message%1.mht”

Met andere woorden, de eerste lijn leest het e-mail adres als parameter binnen en kopieert die naar het tussen.txt bestand. Om toch maar een idee te hebben wat er wel en wat niet verstuurd werd (een batchfile kan ook crashen of onderbroken worden of gewoon iets anders), wordt dit adres ook nog een keer gekopieerd naar de logfile gedaan.log. En vervolgens wordt tussen.txt aan message.mht samengevoegd naar een bestand in de pickup directory. Omdat het versturen van de e-mail langer duurt het aanmaken van de file in de pickupdirectory, voeg ik gewoon het e-mail adres toe aan de bestandsnaam. Op die manier is ieder bestand toch wel uniek (tenminste als er geen dubbels in de e-mail adressen zitten).

Het grote gemak hier, is dat je met een paar van je eigen adressen eens kan testen of er niets misgaat. Sturen naar mezelf kan dan niet eenvoudiger dan doit iemand@pieter.org.

En heel de zwik en route steken is dan gewoon op de prompt het volgende uitvoeren

for /F %i in (adressen.txt) do @doit.bat %i

Voordeel is dat je alles wat gegenereerd wordt, mooi ziet voorbij flitsen. Wat ik dan ook doe is alle adressen alfabetisch sorteren zodat ik toch enig idee heb van waar de mailing ergens zit.

Belangrijk is wel dat, wanneer de e-mails van enige omvang zijn, toch eens moet rekenen hoe lang het duurt eer deze allemaal vertrokken zijn. Zo heb ik ongeveer 14000 mailtjes verstuurd van een kleine 200Kb maar dit duurde toch wel een stevige 24 uur. Ook niet vergeten af en toe eens te loeren naar de queue directory (dit is de directory met de zeer verhelderende naam queue naast de pickup directory) en checken of deze wel verkleint. Indien niet is de kans vrij groot dat IIS even er de brui aan gegeven heeft. De gemakkelijkste manier om dit te fixen is IIS gewoon herstarten.

Nu vrijdag is het persvoorstelling van de 2daagse.

Nu jah, persvoorstelling. Voorstelling voor pers, sponsors en natuurlijk gewoon met de sponsors even samenzijn voor het event dan toch.

En voor een dergelijke voorstelling is er altijd nog wat extra werk buiten het klassieke circuit. Het begint met een mapje te maken met daarin de voorstelling van het event doorspekt met wat extra cijfers zoals het aantal inschrijvingen tot nog toe, de wijzigingen van het parkoers, de voorstelling van het gastland, etc. Dat mapje maken op zich is niet direct het grootste probleem. Het tijdig krijgen van het nodige materiaal daarentegen, maar is dat niet altijd zo…

Naast het persmapje eveneens een slideshow met ongeveer dezelfde inhoud en ook hier is het aangeleverd krijgen van de inhoud het grootste pijnpunt.

En eerlijk gezegd, de voorstelling ongeveer een maand voor de eigenlijke tweedaagse is een laatste keer wat opladen voor de onterugkeerbare drukte.

De 2daagse nadert met meer dan rasse schreden.

We hebben ondertussen het volledige inschrijvingssysteem volledig (laten) herschrijven met een iets meer wandelaarvriendelijke interface, een minder dubbelzinnige bevestiging van inschrijving en betalingsinformatie en alles erop en eraan.

Nog een paar essentiële afspraken maken, een paar punten nog eens op de ‘i’ zetten en hopen dat het dit jaar minstens een even groot succes wordt als vorig jaar. Aan de vooraanschrijvingen te zien, gaat het alvast de goede richting uit.

Deze morgen de kinderen naar school gebracht en van de situatie gebruik gemaakt om nog snel even langs het VVV te lopen. Zij waren al volop de inschrijvingen aan het verwerken van de komende 2daagse (5 en 6 mei, zie http://www.2daagse.be) en dit gelukkig zonder al te veel problemen.

En nu de bagage uitpakken en proberen het een en het ander opnieuw zijn vaste plaats te geven.

Terug thuis en iets vroeger dan voorzien zodat ik nog net mijn kroost kon in bed steken en door hen ongeloofelijk ontvangen worden. En het is zoals steeds dat na enige dagen afwezigheid de kinderen meer dan ooit gegroeid en veranderd zijn. Ik heb wel het idee dat dit in werkelijkheid niet echt zo is maar dat een mens een bepaald beeld met zich meeneemt dit dan al eventjes niet meer actueel is of dat, hoe langer de afwezigheid duurt, steeds verder verglijd van de werkelijkheid.

En ik maar direct alles en nog meer moeten vertellen natuurlijk. Van rusten, ik had toch wel bijna een half uur geslapen onderweg deze keer, is er dus die avond niet veel in huis gekomen. Gelukkig heb ik morgen nog even wat extra time om terug op plooi te komen. 

Gisteren stijf van twintig kilometer, vandaag stijf van een dubbel twintig en nog een lange en waarschijnlijk niet echt bewegingsvolle dag tegemoet, vliegtuiggewijs dan. Dag Japan ofte “sayonara”.

Deze morgen gewoon kunnen vertrekken, zonder ceremonie, zonder officieel startschot, rugzak aan en wandelen maar. Onze gidse was weer paraat – gisteren trouwens vanaf drie uur was ze er ook bij tot na het eten – en heeft deze keer toch een paar kilometers meer meegewandeld. Ook niet alle twintig maar toch bijna elf.

De eerste paar kilometers hadden we al een paar mooie tempels gepasseerd en dan een soort bamboe woud ingetrokken. Fantastisch moet ik zeggen. Ook het offeren. Gewoon een cent in een grote open kist gooien, twee keer buigen, één keer in de handen klappen en dan nog een keer buigen en dat zonder al te veel tierlantijntjes. Een hoop tunnels, meestal niet verlicht behalve eentje maar dan enkel met een paar lampions. Een bijzonder mooi parkoers met op een vijf kilometer van het einde terug de bloemenkwekerij van vrijdag. De dame was meer dan vereerd met ons bezoekje en het is deze keer wel gelukt haar op de foto te krijgen. Onderweg heel veel leuks en interessants gezien zoals traditionele woningen, serres gemaakt van bamboe (wat er in zat is me niet duidelijk geworden), vier man die ons vriendelijk en heel plichtbewust waarschuwden voor slijk en een ietwat onstabiele weg.

Nog leuker waren twee ietwat oudere dames langs de kant van een veld. De ene gehurkt, de andere zat op een soort primitief tuinstoeltje. De gehurkte had een gepelde en in deeltjes getrokken mandarijntje. Blijkbaar was ze haar bril kwijt tijdens het werken op het veld die dag en was ze nu de kraaien aan het voederen in de veronderstelling dat zij als wederdienst haar bril gingen zoeken. En o ja, de dames waren – als ik me niet vergis maar ver zal ik sowieso niet naast zitten – respectievelijk 91 en 93. Nu moet ik eerlijk zeggen dat dat de laatste twee kilometer me er toch te veel aan waren. Ik had meer dan een beetje pijn aan mijn enkel dat wat, laat ik zeggen, goed voor een mens is en bijgevolg was ik dan ook meer dan blij dat het einde van het wandelen erop zat.

Maar dit was nog niet het einde van de dag. We hadden nog – gelukkig mits eerst nog even langs het hotel te passeren en ons op te frissen – een rendez-vous met de vice ambassadeur in een Chinees restaurant. Maar geen geluk met het zitten op mijn knieën. Na de stijfheid van gisteren die er voor het overgrote deel uit was, had ik toch wel die extra twintig van vandaag ook in mijn benen en het zitten ging toch niet zo vlot als vrijdag. Het eten was best lekker ook al kon het niet tippen aan de Sushibar van vrijdag maar het sluitstuk was minder aangenaam, zowel voor mij als voor het gezelschap: karaoke. Nu was het aantal nummers die op de lijst stonden waarvan ik de tekst kende en kon mee articuleren eerder beperkt en heb ik me gewaagd aan Eurythmics met Missionary Man en na lang aandringen Walk on the Wild Side van Lou Reed. Zelfs al worden er geen vocale hoogstandjes gedemonstreerd, heb ik mijn toononvastheid toch maar gedemonstreerd. Enig schalks moment dacht ik nog even aan God Save the Queen van The Sex Pistols, maar die kant van mezelf wou ik onze Japanse vrienden nog even onthouden. Gelukkig was er voldoende sake om dit niet te lang absoluut in het gehuegen te houden, alhoewel de Chinese sake niet de kwaliteit had van de verschillende Japanse die ik al had mogen proeven.

Bah. Gewoon stijf vandaag. Duidelijk niet gewoon meer dan een paar stappen te doen en niet de 20km van gisteren.

Vandaag was de eerste dag van The 17th Chikura/Minamiboso Flower March. Allereerst een mooie pedometer gekregen van de voorzitter van de Japan Walking Association. Wel handig zo een stappenteller. Op die manier weten we bij benadering toch hoeveel KM er al werd afgelegd en bijgevolg ook nog hoeveel er nog af te leggen valt. Enige nadeel hier was dat het toestel – wat een verrassing – van Japanse makelij is, duidelijk bestemd is voor de Japanse markt en de handleiding van de Yasama PW-900 volledig in het Japans is. Nu is mijn Japans als iets uitgebreider dan bij twee dagen geleden (al vier woorden in plaats van twee) maar dit laat me nog niet toe het toestel in te stellen met onder andere de gemiddelde paslengte. Maar met de nodige assistentie was dit ook al opgelost, alhoewel ze vol ongeloof waren dat mijn passen niet veel meer waren dan 70cm. Ik had er zelf geen enkel gedacht van hoe groot mijn passen wel zijn. Halverwege heb ik mits de al gewandelde afstand en het aantal stappen toch kunnen afleiden dat mijn gemiddelde stap 78cm is.

De start zelf. Dit was een ceremonie apart. Heel gedisciplineerd en vol interesse – het kan ook schijn lijken – hebben alle wandelaars notie genomen van de speeches van de burgemeester, de voorzitter van de wandelclub, de marsmeester, de nog-iemand-maar-vraag-me-niet-wie-het-was – toch een volk van toespraken; samen eens goed geroepen (een vorm van strijdkreet scanderen) en tenslotte met behulp van een demonstratrice de nodige opwarmingsoefening uitgevoerd (hoofdzakelijk stretch oefeningen) en iedereen die meedoet. Dit moeten we hier ook eens proberen in te voeren, maar dan vrees ik meer mensen langs de zijkant te hebben die de weinige particpanten als een soort circusact bekijken dan een groot aantal die er echt voor gaat.

Na een stevig half uur met volle moed de twintig kilometer ingezet en dit onder begeleiding van een schools groepje muzikanten – ik kan het waarlijk met de beste wil van de wereld geen fanfare noemen, een groot aantal competitieve wandelaars en een nog grotere groep joelende, chaotische en vooral puberende schoolkinderen maar vooral en gelukkig onder begeleiding van onze jonge vrouwelijke begeleidster – Akikoo – die mij toch vooral het een en het ander duidelijk kon maken over het hoe en wat er allemaal langs het traject te zien was. Bijzonder leuk en eigenlijk nooit echt vervelend waren de schoolkinderen die toch, tussen al het gegiechel door, erin slaagden hun paar woordjes Engels – “How are you?” en “The weather is fine.” – te oefenen. Vrij vroeg in het begin een demonstratie gekregen van wat mij toch een oerjapanse kunst blijkt: twee kleine stukjes origami die ons zouden beschermen en geluk brengen tijdens het wandelen (en ik heb er inderdaad geen blaren aan overgehouden). Ook alle belletjes die een groot deel van de wandelaars zichzelf aangebonden had, hadden de bedoeling zich onderweg te beschermen en geluk te brengen, wat wel in het begin – toen we nog in grote groep aan het wandelen waren – voor een ietwat eigenaardige sfeer zorgde.

Een stevig acht kilometer verder liet onze gidse het afweten – ook niet echt gewoon zich ongemotoriseerd in de buitenlucht te begeven – en was het bijna lunchtijd. Onze reputatie zat er waarschijnlijk wel voor iets tussen dat wij van de organisatie een lunchpakket kregen met wat klaargemaakte boterhammen en een blik van een halve liter met lokaal gerstenat. Buiten dat leken bijna alle deelnemers op de lunch plaats vooral thee te drinken (aan iedere controle plaats vonden we dan ook een paar tafels daarop gigantische theepotten met een flauwe lauwe thee, maar daarom zeker niet minder lekker en best welkom.

Een paar kilometer gestapt en daar kwamen we in een vrij on-Japanse omgeving: Shakespeare park met typische Shakespeariaanse cottages, Japaners in dito klederdracht maar opnieuw gigantische potten thee (Japanse groene thee, zo adaptief waren ze blijkbaar ook weer niet). Shakespear park is de start van Rosemary park en wat in het begin een paar struikjes rozemarijn leek, bleek een laan van enkele kilometers te zijn met niets anders dan rozemarijn. Een zalige ervaring voor de neusvleugels en toch ook relatief mooi vegetatiegewijs.

Zoals het er naar uitzag, zouden we zonder probleem om drie uur terug op de vertrekplaats zijn, zoals ook afgesproken was met de organisatie. De bedankinsceremonie ging van start om drie uur en daar moesten we natuurlijk zijn. Nu was het exact drie uur toen we toekwamen en blijkbaar was er al een beetje paniek dat we iets onderweg hadden tegenkomen. Direct meegesleurd naar een zaaltje waar we met een half woord uitleg in een ceremonieel samurai pak gehesen werden (met de obligatoire veel te kleine sloeftjes) en dan hup hup naar het podium waar de obligatoire speeches (ik had er nog maar twee gemist) al volop bezig waren. Er zat nog wat volk in een gelijkaardig pak op het podium, maar de inflexibiliteit van het hoofddeksel en het feit dat een klapje doen ter kennismaken tijdens het speechen niet echt gepast is, weerhielden mij van uit te vissen wie. Na de speeches toch duidelijk dat het de Belgische ambassadeur was met drie vrouwelijke collega’s. Waarschijnlijk ook de eerste keer dat ze in Chikura vrouwen zagen in een traditioneel mannenkostuum en dan vooral in een wereld waar ‘de scheiding der machten’ nog altijd zeer actueel is. Maar het was leuk en eigenaardig om eens Nederlands (en ook een beetje West-Vlaams gezien de ambassadeur een Ieperling is) te kunnen spreken tussen het verkavelings Engels en eens vanuit een voor ons lokaal standpunt te horen wat wel echt en niet kan binnen de Japanse grenzen van welvoeglijkheid.

Nu hebben we niet de profundis kunnen een babbeltje doen want na een klein kwartier werden we meegesleurd naar een thee ritueel. Ook wel eens de moeite om mee te maken. Eerst wat gebabbel, waar ik niet al te veel van begrepen heb, gevolgd door het aangreikt krijgen van een kommetje groene brij – het deed me eerder denken aan een soort spinaziesoep in plaats van thee – en een wit bolletje. Het was duidelijk de bedoeling dat witte bolletje met een rode vulling eerst op te eten en flink te knabbelen. Het bolletje was ongeloofelijk zoet en dat was nodig want de thee zelf was zo bitter dat zonder het zoete voorrondje dit waarschijnlijk niet houdbaar was geweest. Maar wel, euhm, lekker ofzo.

En dan, na de ceremonies en speeches en ontmoetingen een hapje eten in een oerklassiek Japans Frans restaurant. Vooral semi Franse keuken maar dan in kleine porties gepresenteerd. Maar wat ook duidelijk werd is dat het consumeren van wijn niet onmiddellijk tot hun sterke punten behoort (de fles was leeg na twee ‘uitschenkbeurten’). En op het restaurant hebben we nog even kunnen meegenieten van de traditie van “the golden girl” wat alles onmiddellijk goed maakte).

Vroeg op deze morgen want straks gaan we een stukje wandelen. Straks, dat is eerst ontbijten natuurlijk – misschien dat ik me eens waag aan een paar minder evidenten etenswaren – en daarna richting startplaats. En vannacht ook eens goed geslapen voor de verandering. Ik ben er eindelijk in geslaagd, mits wat prutswerk, de verwarming uit te schakelen. Slapen bij een stevig 25°C (louter een schatting) is niet zo evident. Nu zit er wel een draaiknopje met een thermometer afgebeeld, wat me doet vermoeden dat dit de bediening was van de verwarming, maar aan het knopje draaien, deed niet meer dan de warmeluchtblazer harder of minder hard laten de droge warmte uitspuwen. Blijkbaar had het knopje, na nader onderzoek, een twist teveel gekregen en kreeg ik het niet meer in de off stand. Het klik geluidje die ik te horen krijg na mijn eenvoudige interventie, klonk als muziek in de oren.

Buiten de eigenaardigheden van de te warme kamer zijn er toch nog enkele zaken die ik niet onmiddellijk tot het verhoogde comfort reken zoals de voorverwarmde toiletbril en om het zelfde kader te blijven het toilet met van onderkomende pulserende en reinigende waterstraal gevolgd door een drogende opstijgende warme bries. En van zodra met op de pot ging, begon het water al te lopen voor een halve minuut ofzo, wat ook eerder bevreemdend is. Ik heb de handleiding van het toilet toch maar eerst grondig gelezen eer ik me aan het technologisch hoogstandje heb toevertrouwd en ben er zonder kleerscheuren of zware trauma’s er toch in geslaagd mijn persoonlijk restafval aan de Japanse riolen toe te vertrouwen.