Het is nu al heel de week dat ik om zes uur mijn “nest” uitspring en even voor zeven de Verversdijk betreed. En meestal iets meer dan twaalf uur later zet ik terug voet op mijn oprit.
De overige weken van de zomer waren al niet veel rustiger behalve een stuk later vertrekken.
Echt dus wel tijd dat de zomer een beetje gedaan is en een mens eindelijk een beetje rust kan nemen.
Nu heeft Inge ergens op de wereld een hotel geboekt met bijbehorende vlucht naar en van, het laatste weekend van september. Geen idee waar maar ik heb er het volste vertrouwen in.
Zaterdag zijn we met een groot deel van de bureau verhuisd naar de Verversdijk. Derde keer, goede keer.
De eerste keer was half juli, maar dat kon spijtig genoeg niet doorgaan. De meubels waren er nog niet, het plafond moest nog gespoten worden en we hadden nog geen netwerk.
Een tweede keer was begin augustus. Dat kon echter ook nog niet doorgaan. Alles was er wel behalve een deel van het plafond dat beslist had om toch niet op zijn plaats te blijven. Gevolg: het plafond moest nog hersteld worden en een deel herspoten.
De derde keer was zaterdag. Nu is het helemaal geen koek en ei om daar al te zitten: er ontbreken nog een paar vensters (het raam zit er al) en er is zelfs eentje een beetje te kort; de netwerkaansluitingen in de dozen zijn nog niet echt wat je operationeel kan noemen; een beetje verbeelding en er zijn zelfs deuren; wat zand onder de schoenen, maar dat schuurt de verf- en cementresten goed van de vloer; het verdiep boven en onder ons is nog een pure werf en bijgevolg is het met al het geboor en geklop quasi onmogelijk te telefoneren. Ik kan zelfs met moeite mijn eigen horen denken. Maar het allerergste is nog dat er geen koffieautomaat is!
Er zal toch nog het een en het ander moeten gebeuren eer we vrijdag officieel wat volk over de verschillende vloeren laten lopen.
Het was deze week in het nieuws en het werd – komkommertijd kennende en natuurlijk ook door het vereenvoudigen van het verhaal – een stuk erger uitgedrukt dan wat er werkelijk gaande was.
Nu is het op een of andere manier ten grabbel gooien van wat toch wel private gegevens zijn helemaal niet fijn.
Nu onmiddellijk op een ander zijn kap jezelf populair gaan maken, is ook niet onmiddellijk proper.
Vacature stuurt de dag na het bericht al een e-mail met gigantisch veel blabla waaronder
Daarom wil ik u er graag van verzekeren dat Vacature Interactive alles in het werk stelt om uw persoonlijke gegevens zo goed mogelijk te beschermen tegen dergelijke praktijken. Wij zullen u nooit vragen om persoonlijke gegevens via mail door te sturen, of via eender welke andere weg dan uw persoonlijke pagina. Op die manier bent u er immers zeker van dat uw gegevens ook effectief in de beveiligde Vacaturedatabase terecht komen.
Tjah… de privacy wet zegt dat je alles in het werk moet stellen om de gegevens te beschermen. Dat de database beveiligd is, eveneens meer dan normaal. Stel je voor dat ze gewoon de db open en bloot zetten, misschien nog met een link ergens. Dat ze duidelijk stellen dat communicatie met vertrouwelijke gegevens nooit via e-mail verlopen, is daarentegen wel prima. E-mail is nu eenmaal helemaal niet geschikt voor vertrouwelijke communicatie, laat staan voor betrouwbare communicatie.
De rest van de e-mail is niet meer dan zeggen hoe goed ze wel zijn en wat er allemaal kan op hun website.
Nu, misschien moeten wij ook eens een e-mail rondsturen naar iedereen op het werk met de boodschap dat onze gegevens nog niet “verdwenen” zijn iedere keer dat dit bij een andere gelijkaardige – gelijkaardige, we zijn toch uniek en niet te vergelijken? – organisatie gebeurt.
Toevallig tegen het lijf gelopen dat er toch heel wat IP camera’s zomaar open en bloot staan voor jan en allemaal (of moet dit met hoofdletters?) dankzij de niet voorziene maar wel welkome mogelijkheden van Google.
Niet onmiddellijk een camera gevonden in de lijst van een plaats waar ze beter helemaal geen camera geplaatst hadden die zomaar vanop het grote vieze Internet te bereiken was, maar er zitten toch een paar half intrigerende tussen.
Daarnet op een website gestoten met niets anders dan de verschillende korte tussenfilmpjes van de BBC. Je weet wel, die dingen die ze tonen om de zender een bepaalde identiteit te geven.
Ik ben altijd al zeer onder de indruk geweest van de klasse en toch grote creativiteit die een BBC 2 kon etaleren. Ik herinner me zelfs de momenten dat ik meer dan bijzonder genoot van het muziekje van BBC World toen de overgang van programma a naar programma b iets langer duurde dan voorzien en we een paar minuten van de tune (in handige remix vorm) konden aanhoren.
Ik vraag me af of dit ook ergens bestaat van onze staatszender. Ik ben nog altijd helemaal niet gewoon aan de look van “een”. Canvas met hun boot en boom vind ik daarentegen wel best te pruimen. Ook graag nog eens het gigantische zware melodietje van “Het Nieuws” ergens in de jaren tachting, je weet wel, met die donkere achtergrond en opengeklapte vierkantjes, toen Bavo nog jong en provocerend (cfr. De Croo en de Herald of Free Enterprise) was.
Daarnet op Focus een reportage gezien over Pater Devynck die een oud West-Vlaams idioticum van spreekwoorden opnieuw uitgeeft.
In zijn interview klinkt het plots : “Wat wij in het algemeen Nederlands niet kunnen uitdrukken, kunnen wij somtijds in het West-Vlaams beter.”
Alhoewel ‘somtijds‘ nu ook niet subiet an lijkt, toch staat het in Van Dale niet expliciet vermeld als lokaal of archaïsch (’subiet’ trouwens ook niet).
Daarnet gelezen dat de mensen van Hotmail hun totale opslagcapaciteit nog verder omhoog veizelen tot een vijf jaar gelden niet voor mogelijk te houden 5GB.
Waar blijven die mannen het toch halen en wanneer zal die bubbel eindelijk eens barsten? OK. De prijs van opslag in het algemeen is niet meer in vergelijking met deze van x aantal jaar terug, maar er is nog altijd extra beheer, backup, etc nodig om het een beetje te kunnen halen?
Man man, heeft het vanacht weer eens goed geregend.
In normale omstandigheden, wat deze ook mogen wezen met dergelijke buien, kom ik daar helemaal niet van wakker; maar deze keer vond Tijs het ook iets te veel en is verschillende keren beginnen wenen. Zijn bed staat nu eenmaal zo goed als onder een Velux en bijgevolg hoort hij dat extra goed.
Na drie keer in iets minder dan een half uur te zijn opgestaan om hem te sussen, heb ik toch maar zijn bed verplaatst wat verder van dat venster en het laatste half uur heb ik hem niet meer gehoord.
Mijn slaap was er wel aan daarentegen. Toen ik naar beneden ben vertrokken toch nog even binnengekeken en kon me niet van de indruk ontdoen dat hij toch iets dieper was weggekropen onder zijn donsdekentje.
Straks weer de lieslaarzen aandoen om met droge voeten tot aan de auto te raken vrees ik.
Vandaag een van de paar dagen verlof en er een van geprofiteerd om niet de hele dag thuis te bljiven.
Er is natuurlijk nog vanalles te doen thuis zoals klussen, ontrommelen, vanalles en nog wat voor vanalles en nog wat. Maar om die stress even beslist om zo goed als de rest van de dag relatief ver weg te zijn.
En in de koffer – buiten het blauwe pispotbeerjte van thuis want Tijs zit wordt langzaam een grote jongen en mag als alles goed blijft gaan volgende maand naar school – de picknick.
En man, wat het ik ervan genoten. Niets speciaals wat het eten betreft maar het genot van Fien en Tijs (en natuurlijk ook wel Inge).
Fien noemde dit zelfs de mooiste dag van haar leven! We zullen het maar enthousiasme noemen zeker…
Het is al een eeuwigheid – zo voelt het in ieder geval – dat we op zoek zijn naar deftige tuinmeubelen en we hebben die dan eindelijk vorige week gevonden.
Maar helaas pindakaas, slechts zeven van de acht stoelen waren binnen in het lokale filiaal. Geen enkel probleem echter, er zou een dag later er eentje van het andere filiaal doorgestuurd worden.
Een dag later: de stoel, maar spijtig genoeg niet het juiste model.
Nog een dag later – na wat rondbellen – een tweede stoel maar spijtig genoeg weer een andere.
En dan, drie dagen later, een derde stoel en een derde keer verkeerd.
Dan maar nog wat wachten en – toeval of niet wat de aantal betreft – vier dagen een vierde stoel en laat het dit keer wel de juiste zijn.
Natuurlijk met veel excuses en van die dingen. En morgen zetten we twaalf man aan de tafel, Nog ergens, euhm, vier stoelen zekers…
Daarnet BBQ (met een heerlijke forel) en hoe langer dat we er zaten, hoe meer vliegen er op de oversteek kwamen te zitten (zie ook hier). Gevolg is dat er ook een fractie van het aantal buiten beslist heeft eens binnen te komen kijken en dat dankzij het herhaaldelijk mensenverkeer via het openschuiven van de vliegenramen.
Eerste jacht rond 20h30 (net geen tien minuten): 24 gevloerde vliegen
Tweede jacht rond 20h45 (opnieuw iets meer dan vijf mintuen): 21 genekte krengen
Derde jacht rond 21h30 (net onder het kwartier): 22 gemepte gevleugelden
Dus: in een half uurtje 67 facetogen minder op deze planeet en in mijn woonkomer!
Vandaag wat miserie gehad met het o zo fantastische en onmisbare Excel.
We hebben een toestel dat muntjes terug kan geven voor bedragen tussen € 25 en € 0.01 en dit met slechts drie soorten munten. Helemaal niet de bedoeling exact terug te geven, maar afronden met alleen € 2, € 1 en € 0,50 zou iets te grof zijn. Daarom heel snel Excel ter hand genomen om te bereken met hoeveel stukken en welke restwaarde we door de band mee te maken hebben.
In de eerste rij staat er niets anders dan titels.
In de tweede rij staan er formules met uitzondering van A1; daar staat de waarde die moet teruggegeven worden.
B2: =INT(A2/B1)
De terug te geven waarde gedeeld door de grootste munt en afgerond (een half munstuk wordt ook niet echt geapprecieerd).
C2: =INT((A2-B2*B1)/C1)
De terug te geven waarde min de grootste munt(en) gedeeld door de tweede grootste munt en hier natuurlijk ook afgerond.
D2: =INT((A2-B2*B1-C2*C1)/D1)
De terug te geven waarde min de andere twee grotere munten en opnieuw afgrond.
E2: =A2-B2*B1-C2*C1-D2*D1
De rest die niet kan worden teruggegeven met de drie gekozen munten.
F2: =B2+C2+D2
Het aantal stukken dat er in totaal wordt teruggegeven.
En nu de abberatie – of het moet aan mijn formules en denkvermogen liggen.
Als ik € 4,10 invul, dan ziet Excel voor een of andere redenen er niet de noodzaak van in dat D2 1 moet zijn. Gooi ik de INT weg, dan is het juist en toont Excel me doodleuk 1.
INT(0,10/0,10) is 1 en daarmee uit.
INT(4,10 – 2 * 2) zou toch hetzelfde moeten zijn dan, maar nee. Die eigenzinnige mannen in Redmond beslissen om er NUL van te maken.
Dan maar een beetje meer cijfers na de comma tonen, zestien om correct te zijn. En wat blijkf: 4,10 – 2 * 2 is helemaal iets anders dan 0,01; alhoewel, het is een fijna benadering.
Bwah… volgende week mijn eerste dagen verlof van deze zomer. Maandag en dinsdag waren volledig geboekt.
Maar jah, noem het plichtsbewust, noem het geen afstand kunnen nemen, noem het whatever maar volgende week dinsdag is het werfvergadering (zie hier) maar het verlof van de dinsdag is ondertussen al verschoven naar de donderdag.
De “i” reeks van Apple wordt na de iMac, iPod, iPhone en het ongeloofelijke iRack nog verder uitgebreid.
Apple Computer announced today that it has developed a computer chip that can store and play high fidelity music in women’s breast implants.
The iTit will cost $499 or $599 depending on speaker size.
This is considered to be a major breakthrough because women have always complained about men staring at their breasts and not listening to them.
Onderweg naar het strand nog even gestopt aan de gigantischijspiste om even mijn gat af te koelen aan de geïmporteerde sneeuw.
En zodra we op het zand aankwamen, was ik al op terugweg om de vergeten sleutel van de Kabine op te halen en met een dergelijke hitte (en lome benen wegens net iets te veel Armagnac de avond ervoor) is 13km/h al meer dan genoeg. Gevolg: vrouw en kroost hebben schaduw gezocht bij/in/rond en bijna onder de kabine van de dagmoeder voor wie de rustige namiddag bijgevolg ook een stuk tot het dagdromen behoorde.
En dan, eenmaal de lichaamstemperatuur te hoog laten stijgen door bijna een volle twee minuten op mijn eerder half bevroren achterwerk te zitten in het mulle zand te zitten, was het meer dan tijd om af te koelen in het door een overvloed van toeristen bezoelde water.
Man man man, was dat koud. En man man man, zo koud dat ik bij een eventuele controle waarschijnlijk niet meer voor mijn herhaalde woorden aan het begin van deze zin zou kunnen doorgaan en dan vooral eenmaal de wild opzwiepende golven mijn navel bevuilden.
En Tijs, die had de diepte niet nodig (maar horizontaal kon hij toch kiezen voor kopje onder) en Fien wou altijd maar verder. Maar eenmaal ikzelf het iets te koud begon te vinden aan mijn okselhaar, was het toch ver genoeg.
Binnen een goed uur trekken we met zijn allen schoolwaarts.
Ieder jaar is er tijdens de zomer een klusjesdag waarbij een aantal leerkrachten en ouders de handen uit de mouwen steken – met dit weer zal het meestal wel zo goed als mouwloos zijn, maar ik kan me toch niet van de gedachte ontdoen dat de handen in 99,99% van de gevallen altijd uit de mouwen zitten, tenzij een mens zijn kleren echt overdreven op de groei koopt – om wat kleine klusjes in ‘t Zandschooltje op te knappen. NIet dat ik zelf de meest handige Harry ben van het heelal – enkel een oen die mij gaat tegenspreken – maar er worden voldoende klusjes gepresenteerd zodat ik mij zelfs een hele dag al dan niet in stilte kan bezig houden.
Ik denk dat ik me dit jaar eens zal laten gaan met luidspreker kabels, lampen en natuurlijk links en rechts een computer op zijn plaats zetten.
Daarnet op 
Eindelijk zitten!
Binnen een goed uur trekken we met zijn allen schoolwaarts.