No way!

Drukker dan ooit (ongeveer en bij benadering).

Vanmorgen is Fien al vertrokken voor de laatste Rust Roest. Inge doet ondertussen met Tijs wat boodschappen terwijl ik de schade van een relatief drukke week probeer te herstellen via vaatwas, wasmachine, droogkast, wasmand, stofzuiger en allerhande reinigende rommel. En straks nog even de maag vullen, stembanden kapotbabbelen  en benen strekken op een trouwfeest.

Morgen zal er niet minder druk op worden en met een ex-trouwfeest zal het niet makkelijk op maken.

Prosit!

Of hoe een popup tijdens de les meer dan alleen een beetje vervelend kan zijn.

Hoe pakt een mens dit aan?

In eerste instantie is het de verantwoordelijkheid en plicht van de orginastie die de computers beschikbaar stelt al het nodige te ondermenen om ervoor te zorgen dat de computers veilig zijn en blijven. Dit betekent de facto een bescherming tegen de vieze vuile buitenwereld (een centrale firewall lijkt me nog steeds de beste oplossing, een lokale firewall kan ook wel het nodige doen maar het lokale netwerk is dan bezoedeld en de veiligheid binnen het eigen netwerk is dan ook zo sterk als zijn zwakste schakel).

In tweede instantie moet er ook op de lokale PC voldoende bescherming aanwezig zijn tegen alle rommel die een firewall niet kan tegenhouden. We denken hier aan Spyware, Adware en de klassieke virussen.

In derde instantie moet de gebruiker niet meer rechten hebben dan noodzakelijk om alle nodige acties als gebruiken te kunnen uitvoeren. Dit betekent in 99% van de gevallen dat deze niet meer moet kunnen dan bestanden op enkele specificieke locatie lezen, aanmaken en wijzigen. Daarbij natuurlijk ook een aantal vooraf gedefinieerde programma’s uitvoeren.

In vierde instantie moet de organisiatie over de nodige plannen en procedures beschikken om actie te ondernemen indien er wel iets fout gaat.

Nu zijn deze verschillende items geen evidentie, zeker niet in omgevingen waar budgetten niet zo eenvoudig worden vrijgemaakt voor dergelijke zeer technische en voor de budgetaire beslissers ver van mijn bed-shows.

Vraag in dit specifiek geval is natuurlijk wat er precies gebeurd is. Indien de bewuste docente moedwillig porno heeft getoond aan de leerlingen, lijkt het me dan ook normaal dat er hier iets ana de hand is. Indien de docente enkel belaagd werd door een onbeschermde PC en bijgevolg de ene popup na de andere kreeg en niet in staat was deze vloed te stoppen, treft zij zeker niet de volledige blaam. Natuurlijk had zij vrij snel de refleks moeten hebben om ofwel de computer uit te schakelen of gewoon het beeld aan de leerlingen hun zicht te onttrekken. De volgende stap is dan natuurlijk de verantwoordelijke binnen de organisatie hiervan op de hoogte te brengen. Het blijft, wat dan ook de oorzaak is van deze, een gedeelde verantwoordelijkheid waar de organisatie an sich een niet te verwaarlozen rol in speelt. Zij zijn verantwoordelijke voor hun materiaal en hun medewerkers en treffen dus op zijn minst even veel blaam als de docente.

(via)

Het is algemeen geweten dat drank dingen losmaakt die beter niet losgemaakt worden. Ik wil het hier nu niet te ver drijven maar me houden tot de tongen en daarmee gepaard gaande het volume van de conversaties.

Vanmiddag zijn we lekker gaan eten en een paar tafels verder – in openlucht – zat er nog wat volk te genieten in eerste instantie van hun aperitief. Het gesprek verliep in bijna fluistervolume zodat we met moeite het onderschijd konden maken tussen een zuchtje wind en hun trillende stembanden.

Maar van zodra de hoofdschotel en natuurlijk de bijbehorende glazen wijn diezelfde stembanden op een haar na gepasseerd waren, was het moeilijk om de ondertussen iets steviger wind en het bijbehorend ritselen van de bladeren nog te horen. En de inhoud van de gesprekken – die ik niet zomaar hier te grabbel zal gooien – kan in deze pre-electorale tijden beter niet veel verder dobberen dan de tafel zelf.

Gewoonweg niet te doen. Als dit de toekomst is, dan gaan er heel wat mensen waarschijnlijk nog eens extra diep in de buidel mogen tasten om performante hardware te hebben om dit te mogen gebruiken. Ik probeer het fimpje volgende week in de diaclub eens te tonen, kwestie van daar wat reacties te meten. Redmond is dus meer dan alleen maar wat monopolisme op het vlak van Internet browsers en bureau applicaties.

(via)

Trouwens, op het zelfde event (TED), werd wat volgens mij een half jaar geleden Microsoft Surface was, voorgesteld maar dan iets via Adobe als ik me niet vergis.

En terwijl we toch bezig zijn.

Haha!

Eat this mister Jobs

Het is precies of de films over journalisten in de aanbieding staan bij Canvas deze weken.

Vorige keer al Shattered Glass en deze keer eentje van Veronica Guerin. Niet onmiddellijk de allerbeste film allertijden maar relatief beklijvend en een paar goeie vertolkingen. Geen idee wat het volgende week wordt, maar de woensdagavond film op Canvas kan me meestal toch wel boeien (ttz een stuk meer dan de vrijdagavond op één).

Ik gebruik nu al een einde LiveWriter meestal om al mijn post te schrijven en te publiceren – voor zover dit laatste natuurlijk lukt – en sinds enige tijd ben ik ook wat aan het proberen met de laatste versie van BlogJet. LiveWriter bezorgde me regelmatig wat kopzorgen door het crashen bij het herschalen van afbeeldingen en ook het niet kunnen installeren op Vista (De reden was dat Vista niet voldeed aan de minimum eisen, namelijk .NET 2.x of hoger moest aanwezig zijn. Vista heeft echter .NET 3 maar deze bestond blijkbaar nog niet bij de eerste beta en bijgevogl werd en gekeken naar 2.x en niet naar echt 2.0 of hoger).

Op het eerste gezicht zijn er een handvol meer mogelijkheden en is bijgevolg de interface een stuk complexer geworden. Het programma is ook wat meer belastend geworden voor het systeem terwijl de vorige versie zeker niet het toonbeeld van een flitsende programma.

Ik zal het later nog wat grondiger testen en kijken of ik ook hier niet naar een alternatief moet kijken.

Een goeie RSS lezer is niet gemakkelijk te vinden, vooral niet als je mijn criteria voor ‘goed’ in rekening brengt:

• alle inhoud meenemen zoals afbeeldingen, muziek, filmpjes (embeded objects in het algemeen) en last but not least de site template (alhoewel dat volgens mij toch zeer afhankelijk is van de publisher en niet de lezer)
• op verschillende plaatsen de verschillende bronnen te kunnen lezen en in rekening houden wat er op andere plaatsen al werd gelezen
• een mooie overzichtelijke interface die alle inhoud al download tijdens het controleren van de feeds en niet pas de nodige extra info (zie supra) plukken wanneer je de post leest want het risico is dan te groot dat die specifieke inhoud niet meer te vinden is of moet je soms wat lang wachten (vooral bij foto feeds zoals Daily Dose of Imagery).
• een upgedate post uit het verleden weet up te date
• toelaat de verschillende feeds te catalogeren en in folders te plaatsen zodat bijvoorbeeld verschillende niet te actieve feeds in één folder kunnen geplaatst worden
• gratis zijn

Ik weet niet of er wel degelijke een reader bestaat die aan alle voorwaarden voldoet, maar Google Reader doet op dit ogenblik best zijn ding. In het verleden heb ik nog Newsgator geprobeerd maar geen enkele versie lijkt me eenvoudig en krachtig en overzichtelijk genoeg. Ik ga nog een keer horen links en rechts, misschien vind ik de witte raaf nog wel.

De zondagavond is al een tijdje voor mij – meer dan vroeger en meer dan ooit – een echte TV avond (of een avond vol wild vertier).

De belangrijkste reden hiervoor is dat de zondagavond de geest moet leeggemaakt of voorzien worden van voldoende niet-werk prikkelingen om er een week weer goed tegen te kunnen.

Nu kon het verkiezingsdebat me niet echt boeien en hebben we dan maar eventjes gekozen om Louis Theroux te volgen bij de “God Hates America” sekte. Man, man, zijn me dat een stelletje geschifte extremisten die zelfs niet eens in staat zijn enige objectieve data ook zo te beschouwen. En dat Theroux daar na twee dagen met zijn klikken en klakken niet buitengesmeten werd, maar ja, hij is dan geen Zweed en tot nog toe zijn er nog geen andere landen (buiten Canada) in de ban geslagen.

Drie – echt waar, drie, als in EEN, TWEE, DRIE – maand is er al voor het brede publiek geen update meer verschenen en nog altijd heb ik er niet voldoende tijd en energie in gestoken om het weer in orde te krijgen. Als het tegen eind juni nog niet in orde is, dan begin ik gewoon opnieuw en dan maar copy paste zekers.

Tijs is ontniet.

En ook hier – ik weet het wel maar uit tweedehand en je weet hoe moeders trots kunnen zijn op hun zoon – geen krimp terwijl er toch wel wat moest gesleurd worden om het nodige metaal te verwijderen.

En eigenlijk ben ik ook wel een beetje trots op hem, onze stoere jongen!

Inge is vanmorgen om zes uur al vertrokken om in een rij te gaan staan voor Grabbelpas.

En het enige wat je dan krijgt is een nummertje. En met dat nummertje moeten we dan binnen een paar weken op afspraak aanduiden wat er we precies willen, als er natuurlijk nog plaats is want wij hebben nummer 138 en er zijn 137 wachtenden voor ons die eerder mogen kiezen. En dat noemen ze dan ook het meest rechtvaardige systeem.

Dan nog liever gewoon een lotterij.

Fien is al een tijdje, met wisselend succes, aan het turnen geslaan en vanavond was het haar grote vuurdoop: haar eerste optreden voor meer dan een handvol familie.

De inhoud: wat vrij leuke danspasjes, sprongetjes en buitelarijen en dat op niets minder op de muziek van The Cure en Lovecats.

I love it!

Vandaag heb ik ongeveer gezien wat ik wij allemaal best zien zitten: wat bamboe, een vrij natuurlijk ogende stenen terras en een vrolijke – vond ik wel best een leuk adjectief hier – zonnewering.

En dat allemaal in Den Dijver. Ik vrees dat ik er nog vaak naar toe zal moeten gaan om te herbeschouwen en te verduidelijken aan mijn wederhelft.