Zo wil ik wel eens wakker worden of als reminder gebruiken.

http://www.voco.uk.com/

“The world merely requires your presence for the process to begin.” Waar halen ze het!

Vanavond op Canvas gekeken naar het toch wel onderhoudende Shattered Glass.

Niet onmiddellijk een film die grote emoties losmaakt of me aan het scherm gekluisterd houdt tot de laatste seconde maar het is op zijn minst wel intrigerend te zien hoe iemand leugen na leugen bovenop een leugen verkoopt, deze op een dusdanige manier weet verpakken te ze door iedereen (het ene procentje niet in aanmerking laten komen) voor waar aangenomen worden zonder enige vorm van twijfel.

De kortfilm daar onmiddellijk na РForever Рdaarentegen heeft me wel redelijk gekluisterd gehouden, ook al was het maar voor een kwartier. En Joke De Bruyn mag er in die ene sc̬ne ook best wezen!

Goed bezig die mannen van MS. Na software, game hardware en andere zoals keyboards en muizen leggen ze zich nu ook al toe op meubelen.

Onder welke categorie valt dit nu?

• meubelen
• computers
• televisie

Meer op http://tweakers.net/nieuws/47746/Microsoft-zet-Surface-gui-op-tafel.html en wat foto’s op Photos: Reaching out and touching ‘Milan’ | ZDNet Photo Gallery.

We zijn er!

Een beetje lang wachten maar gelukkig stond er koffie, cake en een grote pot met Chocotofs!

Laat maar komen die afgerukte ledematen, de gebroken benen, de gapende wonden. Maar nog geen epilepsie enzo want dat is voor een volgende cursus.

Het ziet er niet echt slecht uit deze keer.

Ik heb eindelijk een beetje tijd gevonden om wat verder te kijken en blijkbaar is het niet alleen de database die verkeer gaat.

Daarom maar een volledige backup genomen van de database (offline via de MySQL Administrator) en lokaal eens geïnstalleerd. Dat lijkt op het eerste moment wel te lukken, maar af en toe flipt heel het systeem een keer stevig.

Eerste werk is de versie van WordPress online update naar 2.2; misschien worden de inconsistenties – wat dat is toch wat ik vermoed dat er fout is – automatisch gecorrigeerd, maar ik zal er maar niet te veel op rekenen.

Een tweede werk is, na de upgrade, een ander theme selecteren want voor een of andere redenen is er iets mis met Naked Gemini. Dan maar kiezen voor het out of the box Modern. Niet onmiddellijk iets waar ik echt helemaal warm van wordt, maar het is licht, snel niet zo slecht. Ik was toch van plan een dezer een andere theme te kiezen/maken. Nu een beetje geforceerd. Binnenkort nog een paar aanpassingen, maar eerst de inhoud weer online krijgen.

Misschien dat ik deze week nog wat extra tijd vind hiervoor, maar ik vrees dat het zal moeten wachten tot volgend weekend.

Morgen heb ik examen van de EHBO cursus.

Niet onmiddellijk iets wat ik vrees maar toch absoluut de noodzaak om het geheel nog eens te doorlezen en een paar basishandelingen nog eens te herhalen.

Op het einde van de handleidingen annex syllabi zitten er een twintigtal cases die je kan gebruiken om je kennis te toetsen. Samen met mijn lieftallige heb ik ze allemaal eens overlopen en er zijn toch heel wat absurditeiten. Maar het is gelukkig wel goed om een bepaald stramien (de vier Vs, de acht basisregels, etc) erin te stampen.

En eenmaal de verschillende verbanden gelegd heb ik, maar dan puur op aanvraag, nog eens geoefend op Fien.

En dan nu in de Pfaffs… Een feestje thuis – hebben we het ooit anders geweten – met een paar vriendjes en vriendinnetjes.

Eén vriendinnetje aan tafel van zes jaar of zoiets toch, die voor ze spreekt en eet eerst haar fopspeen uit haar mond moet halen.

Ik weet het, er gebeuren daar nog veel ergere dingen maar dit viel ons alle twee toch erg op.

De klantenkaart van Tijs bij het spoed telt weeral een stempeltje meer.

Vanavond bij Inge haar oma is hij letterlijk van een kussen in de zetel gerold en met zijn hoofd op de tafel terecht gekomen op de tafel. Je kent ze wel, die tafels met een betonnen blad met een paar siertegels in en alles omlijst met een mooi stalen kader.

Na de overduidelijke “boenk” bleef het even stil vooraleer de stembanden (en onze trommelvliezen) op de proef werden gesteld (heel eventjes maar gelukkig). Nu was er helemaal niets te zien aan zijn hoofd op het eerste gezicht, maar eenmaal opgeraapt was de vraag of zijn haar al een tijdje die rode kleur had vrij snel beantwoord. Tijd voor mijn cursus EHBO in praktijk om te zetten.

En Fien, die had nog niets in de mot en kwam relatief rustig – eerder in de stijl van een ramptoerist – kijken wat er precies aan de hand was. Tot zij plots ook bloed zag. Niet dat ze wit werd ofzo maar er was toch wel duidelijk sprake van een beetje paniek.

Met Tijs richting spoed getrokken om de twee à drie centimeter weer mooi aan elkaar te zetten. In de auto werd echter al vrij snel duidelijk dat hij van ‘t verschot zijn pamper ook nog eens stevig volgestouwd had.

Inge binnen met hem in Spoed en ik twee straten verder de luiertas en knuffel halen.

Tegen de tijd dat ik terug op Spoed was, hoorde ik nog net “tjak” en zat het tweede nietje er al in. En Tijs die gaf geen kik.

Het meest opgewonden was hij bij het kiezen van een klein cadeautje uit de grote onuitputtelijke doos met prullen. Met een kleine auto en twee nietjes stonden we ampers een kwartier later al thuis.

En Tijs die heeft nog geen één keer gezegd dat hij pijn had.

Het weekend is begonnen en we zijn zo blij!

Tralala!

Hip Hip Hoera!

Het duurt langer iets langer dan een gewoon weekend dan normaal (Mg het iets meer zijn? Zo een 50%).

Tierelierelier!

Net terug thuis van de ‘mama en papa namiddag’ op school bij Fien. En het is best eens leuk om ze mooi samen te zien dansen en springen en zingen en huppelen en vanalles en nog wat. En met zo’n weer gaat een mens natuurlijk met de fiets (alhoewel dit voor Inge kniegewijs niet het meest ideale was).

Op terugweg begint Fien een liedje/versje te zingen maar ik vrees dat, ofwel ik het niet goed verstond, ofwel Fien niet goed weet wat ze aan het zingen was. Nog een geluk dat de echte woorden niet gekend zijn en bijgevolg vervangen werden door min of meer gekende woorden.

De teletubbies komen
Ze schieten met kombonen
Po kan niet wachten
Om Lala te verwachten.

Lap… het moet weer eens lukken. Het is al een tijdje gelden dat ik echt iets tijdens normale slaaptijd nog moest realiseren en net nu, 1h04, laat Telenet het afweten. Wedden dat het opgelost is tegen de tijd dat ik echt ga slapen?

Hoe dit nu verhelpen of gewoon nog maar proberen vast te stellen waar het probleem zich situeert? Een cold boot van de modem brengt geen oplossing. Een echt zwaar kabel probleem kan het ook niet zijn want ik heb nog steeds qualitatief goed signaal op de kabel.

2h02 – behold, ‘t Internet is terug, zomaar; en natuurlijk niets hiervan terug te vinden op de statuspagina van Telenet.

Dan maar proberen via de GSM op de website van Telenet te geraken en kijken of ik daar ergens een telefoonummer vind van een dienst die op dit uur mij misschien kan informeren of eventueel zelfs verder helpen. Maar ook dat lijkt niet te lukken. Zou het een algemeen Telenet Internet probleem zijn?

Vanavond was het “The Making of” van de laatste Peking Express.

Het is, denk ik, het eerste jaar dat ik het programma en de wedstrijd niet van dicht heb gevolgd maar toch genoeg om ‘den draad’ mee te hebben. Dus met volle teugen genoten van alle verhalen, verhaaltjes, legendes en geruchten vanavond. Die making of, vooral de moeilijkheid van de regie en de technische medewerkers, vind ik niet te doen.

Misschien dat we er toch nog eens over nadenken om ons kandidaat te stellen voor volgend jaar… alhoewel de knie/rug/psyche/…

yepla…

De dag zit er weer op. En wat hebben we gedaan vandaag? Drie meetings, een (veel te klein) pakje administratie en nog wat papierwerk thuis.

Yihaa, en morgen weer van dadde (één meeting minder, maar de andere beloven er niet eenvoudiger op te worden). Vergadertafels moeten toch ook kunnen verslijten.

Fien wou vandaag nog eens een spelletje spelen op de computer. Nu had ik na de tweedaagse haar computer ingepikt om die up te graden en daar mijn computer van te maken en dan die van mij aan haar te geven. Ze speelt toch niet echt vaak en – oorspronkelijke planning maar niet echt gelukt – in een week tijd zou de overschakeling gelukt zijn. Dan maar mijn oude notebook gebruiken en er wat spelletjes opzetten.

Omdat het nu niet altijd Musti of zo moet zijn, heb ik dan maar eens een nog niet gespeelde Winnie de Poeh geïnstalleerd.

Man, was dat een vergissing. Het spel was zo complex in het nog maar besturen Р̩̩n keer kreeg je de instructies te zien voor een toest of tien en daarna niet meer en per onderdeel van het spel waren ze anders Рlaat staan om het te spelen dat niemand het leuk vond, Fien noch ik.

Dan maar snel een andere doos opengetrokken: Bob de Bouwer. Was dat even een verademing. Het spel was leuk, eenvoudig en had ook een heleboel variatie. En wat nog beter was, en dat is de eerste keer dat ik dat zie in een spel voor kinderen die niet noodzakelijk kunnen lezen, is dat alles op een duidelijke en trage manier werd uitgelegd maar ook dat, wanneer je met de muis boven een specifieke knop bleef staan, er ook gezegd werd wat de knop precies als doel had. Ook bij een nieuw scherm wordt er eerst uitgelegd, wat er te lezen valt, wat de bedoeling is van wat er komen gaat.

Leve Bob!

Vanavond eens gezellig met ons twee een hapje wezen eten in de Baobab in Brugge. Nog een bon die we dringend eens moesten verzilveren van mijn zus. En eerlijk gezegd, we hebben fantastisch lekker gegeten: springbok, kudu (ook ‘koedoe‘) en nog vanalles wat ik met niet echt weet te herinneren. De gastheer had in ieder geval een vrij hoog entertainment gehalte.

En eenmaal thuis hebben we dan onze babysit wandelen gestuurd. Aaron kwam voor de eerste keer en we waren dan ook zeer benieuwd hoe goed hij het gesteld had en natuurlijk hoe de twee prutsen op hem gereageerd hebben. Blijkbaar moet hij veel vertrouwen uitstralen want één van de eerste dingen die ze aan Aaron verteld en getoond hebben, zijn hun spaarpotten. Stel je voor…

Ik heb vandaag mijn abonnement op De Standaard opgezegd.

Alleen de laatste vijf maand heb ik hem minstens de helft van weekends niet gekregen en dat kan helemaal niet meer. Ik heb zo goed als iedere keer dit aan hun klantendienst gemeld. De eerste paar keer nog via hun geautomatiseerde klachtenbank, maar daar krijgt een mens helemaal geen reactie op. Dan maar beginnen met e-mails sturen maar ook daar hebben ze blijkbaar bij de VUM niet de energie/noodzaak/zin/behoefte gevonden om op te reageren.

En dan, plots uit het ongewisse, kwam er een telefoontje met duizend excuses en gigantische beloftes dat alles dit keer wel in orde kwam (ze zitten duidelijk met een probleempje wat de bezorging betreft, die mensen nemen het blijkbaar niet altijd even zo strikt). Maar helaas, na twee weken (en gezien ik alleen een abonnement op de weekend editie heb is dit dus na twee keer) was het weer van dat.

Nu nog benieuwd of ze mij alle gemiste exemplaren nog nasturen in de vorm van het verlengen van mijn abonnement.

Spijtig, want ik was er toch aan gehecht geraakt.

Een achtennegentig jarige en duidelijke zeer kranige en heldere dame heeft een niet mis te verstane klachtenbrief geschreven naar haar bank. De lokale verantwoordelijke vond dit blijkbaar zo grappig op zich dat hij de brief – mits het wijzigen van een paar kleine details die de privacy van de dame zou schenden – doorgestuurd naar de krant ter publicatie. Misschien is dit wel iets wat meer moet gebeuren zodat de echte klantvriendelijkheid – en niet die verschillende organisatie manu militari invoeren onder het mom het klantvriendelijkheid en efficiëntie te verhogen – primeert.

Dear Sir,

I am writing to thank you for bouncing my cheque with which I endeavoured to pay my Plumber last month. By my calculations, three ‘nanoseconds’ must have elapsed between his presenting the cheque and the arrival in my account of the funds needed to honour it. I refer, of course, to the automatic monthly deposit of my Pension, an arrangement, which, I admit, has been in place for only eight years. You are to be commended for seizing that brief window of opportunity, and also for debiting my account to the tune of £30 by way of a penalty for the inconvenience caused to your bank. My thankfulness springs from the manner in which this incident has caused me to rethink my errant financial ways.

I noticed that whereas I personally attend to your telephone calls and letters, when I try to contact you, I am confronted by the impersonal, overcharging, pre-recorded, faceless entity, which your bank has become. From now on, I, like you, choose only to deal with a flesh-and-blood person.

My mortgage and loan payments will therefore and hereafter no longer be automatic, but will arrive at your bank by cheque, addressed personally and confidentially to an employee at your bank whom you must nominate. Be aware that it is an offence under the Postal Act for any other person to open such an envelope. Please find attached an Application Contact Status, which I require your chosen employee to complete. I am sorry it runs to eight pages, but in order that I know as much about him or her as your bank knows about me, there is no alternative. Please note that a Solicitor must countersign all copies of his or her medical history, and the mandatory details of his/her financial situation (income, debts, assets and liabilities) must be accompanied by documented proof. In due course, I will issue your employee with a PIN number, which he/she must quote in dealings with me. I regret that it cannot be shorter than 28 digits but, again, I have modelled it on the number of button presses required of me to access my account balance on your phone bank service. As they say, imitation is the sincerest form of flattery.

Let me level the playing field even further. When you call me, press buttons as follows:

1. To make an appointment to see me.
2. To query a missing payment.
3. To transfer the call to my living room in case I am there.
4. To transfer the call to my bedroom in case I am sleeping.
5. To transfer the call to my toilet in case I am attending to nature.
6. To transfer the call to my mobile phone if I am not at home.
7. To leave a message on my computer (a password to access my computer is required. A password will be communicated to you at a later date to the Authorized Contact.)
8. To return to the main menu and to listen to options 1 through 8
9. To make a general complaint or inquiry, the contact will then be put on hold, pending the attention of my automated answering service. While this may, on occasion, involve a lengthy wait, uplifting music will play for the duration of the call.

Regrettably, but again following your example, I must also levy an establishment fee to cover the setting up of this new arrangement.

May I wish you a happy, if ever so slightly less prosperous, New Year.

Your Humble Client

Verlof vandaag (zoals iedereen toch bijna)!

En in plaats van vandaag helemaal niets te doen, hebben we nog de handen maar eens serieus uit de mouwen gestoken en veel van de kleine dingen die anders nooit opgeruimd geraken ofwel weggegooid ofwel klaargelegd voor het containerpark ofwel toch nog een plaatsje gegeven, maar dan een echt plaatsje.

En voor de rest nog wat werk – het stop ook nooit – voor de tweedaagse: een nieuwsbrief met de resultaten, een uitnodiging voor de stormtocht (laatste zondag van November) en de reis naar Azië.

En morgen, en dat in tegenstelling met een groot deel van de actieve beroepsbevolking, weer fris aan het werk, echt waar!

Die verdomde stijve nek van mij gaat maar niet over. Maar ik ben niet meer alleen thuis met lichamelijke klachten.

Inge haar knie is om zeep. Hoeveel zeep precies moet nog verder bepaald worden (van scan naar nmr) maar het is meer dan gewoon een krampje.

Nog eventjes afwachten en wat verder onderzoeken. Laat ons maar hopen dat het niet iets á la scheur in de meniscus is want dan zijn we echt nog niet thuis (of net wel heel veel).

Vanavond was de evaluatievergadering van de 2daagse met de ploeg van de container en de inschrijvingen.

Eigenlijk hoeft er niet bijzonder veel ge-evalueerd te worden met het oog op de verandering maar wel met het tunen van wat details en nog een keer de mensen expliciet bedanken en natuurlijk vragen of ze – retorische vraag in dit geval – volgend jaar weer van de partij zijn.

En dat moet natuurlijk bezegeld worden met een pintje.

Het is al enige tijd dat we met het werk een nieuwe (toch voor de helft) campus aan het inrichten zijn. En in één van de nieuwe gebouwen wordt de volledige IT dienst en een compleet nieuwe datacenter ingericht. Nu kost het inrichten van zo een datacenter gigantisch veel geld op het vlak van stroomvoorziening (inclusief dieselgenerator), koeling, racks, etc.

Ik heb dan ook met meer dan gewone interesse naar het verslag gekeken van de door SUN al lang aangekondigde BlackBox.

(via)

Sinds een tijdje – de actie waarbij je dagelijks niet veel meer moest doen dan inloggen op een pagina en je kreeg zomaar een CD of DVD – krijg ik e-mails van Het Laatste Nieuws.

Nu is de laatste mail met de headlines van de dag toch enigszins verwarrend. Hoe de zin een compleet andere betekenis kan krijgen naargelang de woordvolgorde.

Vanavond in Panorama het op voorhand veel besproken interview met Jo Lernout.

De man is er echt van overtuigd dat de Amerikanen, die macho’s, L&H aan de kant gezet hebben omdat ze Dictaphone overgenomen hebben. Yeah right… Niemand die beweert dat dit er niets mee te maken heeft, maar dit als enige en onomstreden reden naar voor brengen, lijkt met toch een vrij groot bewijs van verlies van alle redelijkheid en contact met realiteit.

Ik loop al sinds dinsdag rond met een stijve nek en het wil maar niet echt beteren. En vanacht is er een kriebelhoest bijgekomen waardoor ik niet alleen slecht geslapen heb doordat ik niet wist hoe te liggen maar ook doordat ik maar wou stoppen met hoesten en ramp o ramp, de fles was leeg. En doorhoesten was er ook niet bij omdat ik mijn slaapkamergenoot niet wou wakkermaken/houden.

Het was weer een kort nachtje en het zal waarschijnlijk een drukke dag worden.

En het songfestival… die kelk heb ik echt aan mij laten voorbijgaan.

Het is mooi geweest maar het fijne is er nu toch echt wel af. Een mens blijft geen eenentwintig.