Tijs wil maar niet slapen. We hebben ons gat nog niet gedraaid – zoals men wel een spleegt te zeggen – of hij begint opnieuw te roepen en te brabbelen. Nu is het niet zo dat Tijs de meest elequente is en bijgevolg verstonden we dan ook niet onmiddellijk wat hij allemaal aan het brabbelen was.

En dan plots, na een misschien wel tien keer heen en weer te lopen, hoorden we Fien luid wenen in de badkamer. Blijkbaar was ze al een hele tijd aan het huilen en snikken en wou Tijs ons dat duidelijk maken door te zeggen “Fientje weent.” maar dan iets als “Giegie wie” en nu weten we eindelijk wat dat wil zeggen.

Zo een zuster/broederliefde en wij dat – verdoemd de onwetenden –  maar proberen te ondrukken.