Deze morgen de kinderen naar school gebracht en van de situatie gebruik gemaakt om nog snel even langs het VVV te lopen. Zij waren al volop de inschrijvingen aan het verwerken van de komende 2daagse (5 en 6 mei, zie http://www.2daagse.be) en dit gelukkig zonder al te veel problemen.
En nu de bagage uitpakken en proberen het een en het ander opnieuw zijn vaste plaats te geven.
Zonet mijn klopje gekregen. Het kon niet echt uitblijven na de laatste dagen en het nogal redelijk rammelen met mijn biologische klok.
En van rusten is er vandaag eigenlijk niet veel sprake geweest. Er moest nog langs alle kanten zoveel gebeuren dat het eigenlijk meer dan redelijk druk was. Ik was zelfs – schande, slechte ouders komen dit zelfs niet echt tegen - op een paar minuten vergeten Fien af te halen in de opvang maar was gelukkig nog net op tijd om niet helemaal te laat te zijn (er waren nog 2 kinderen waarvan Fien er eentje was en ik was eigenlijk nog niet eens tien minuten te laat).
Hoe dan ook, straks iets vroeger slapen dan gewoonlijk en morgen terug aan de slag.
Terug thuis en iets vroeger dan voorzien zodat ik nog net mijn kroost kon in bed steken en door hen ongeloofelijk ontvangen worden. En het is zoals steeds dat na enige dagen afwezigheid de kinderen meer dan ooit gegroeid en veranderd zijn. Ik heb wel het idee dat dit in werkelijkheid niet echt zo is maar dat een mens een bepaald beeld met zich meeneemt dit dan al eventjes niet meer actueel is of dat, hoe langer de afwezigheid duurt, steeds verder verglijd van de werkelijkheid.
En ik maar direct alles en nog meer moeten vertellen natuurlijk. Van rusten, ik had toch wel bijna een half uur geslapen onderweg deze keer, is er dus die avond niet veel in huis gekomen. Gelukkig heb ik morgen nog even wat extra time om terug op plooi te komen.
Gisteren stijf van twintig kilometer, vandaag stijf van een dubbel twintig en nog een lange en waarschijnlijk niet echt bewegingsvolle dag tegemoet, vliegtuiggewijs dan. Dag Japan ofte “sayonara”.
Deze morgen gewoon kunnen vertrekken, zonder ceremonie, zonder officieel startschot, rugzak aan en wandelen maar. Onze gidse was weer paraat – gisteren trouwens vanaf drie uur was ze er ook bij tot na het eten – en heeft deze keer toch een paar kilometers meer meegewandeld. Ook niet alle twintig maar toch bijna elf.
De eerste paar kilometers hadden we al een paar mooie tempels gepasseerd en dan een soort bamboe woud ingetrokken. Fantastisch moet ik zeggen. Ook het offeren. Gewoon een cent in een grote open kist gooien, twee keer buigen, één keer in de handen klappen en dan nog een keer buigen en dat zonder al te veel tierlantijntjes. Een hoop tunnels, meestal niet verlicht behalve eentje maar dan enkel met een paar lampions. Een bijzonder mooi parkoers met op een vijf kilometer van het einde terug de bloemenkwekerij van vrijdag. De dame was meer dan vereerd met ons bezoekje en het is deze keer wel gelukt haar op de foto te krijgen. Onderweg heel veel leuks en interessants gezien zoals traditionele woningen, serres gemaakt van bamboe (wat er in zat is me niet duidelijk geworden), vier man die ons vriendelijk en heel plichtbewust waarschuwden voor slijk en een ietwat onstabiele weg.
Nog leuker waren twee ietwat oudere dames langs de kant van een veld. De ene gehurkt, de andere zat op een soort primitief tuinstoeltje. De gehurkte had een gepelde en in deeltjes getrokken mandarijntje. Blijkbaar was ze haar bril kwijt tijdens het werken op het veld die dag en was ze nu de kraaien aan het voederen in de veronderstelling dat zij als wederdienst haar bril gingen zoeken. En o ja, de dames waren – als ik me niet vergis maar ver zal ik sowieso niet naast zitten – respectievelijk 91 en 93. Nu moet ik eerlijk zeggen dat dat de laatste twee kilometer me er toch te veel aan waren. Ik had meer dan een beetje pijn aan mijn enkel dat wat, laat ik zeggen, goed voor een mens is en bijgevolg was ik dan ook meer dan blij dat het einde van het wandelen erop zat.
Maar dit was nog niet het einde van de dag. We hadden nog – gelukkig mits eerst nog even langs het hotel te passeren en ons op te frissen – een rendez-vous met de vice ambassadeur in een Chinees restaurant. Maar geen geluk met het zitten op mijn knieën. Na de stijfheid van gisteren die er voor het overgrote deel uit was, had ik toch wel die extra twintig van vandaag ook in mijn benen en het zitten ging toch niet zo vlot als vrijdag. Het eten was best lekker ook al kon het niet tippen aan de Sushibar van vrijdag maar het sluitstuk was minder aangenaam, zowel voor mij als voor het gezelschap: karaoke. Nu was het aantal nummers die op de lijst stonden waarvan ik de tekst kende en kon mee articuleren eerder beperkt en heb ik me gewaagd aan Eurythmics met Missionary Man en na lang aandringen Walk on the Wild Side van Lou Reed. Zelfs al worden er geen vocale hoogstandjes gedemonstreerd, heb ik mijn toononvastheid toch maar gedemonstreerd. Enig schalks moment dacht ik nog even aan God Save the Queen van The Sex Pistols, maar die kant van mezelf wou ik onze Japanse vrienden nog even onthouden. Gelukkig was er voldoende sake om dit niet te lang absoluut in het gehuegen te houden, alhoewel de Chinese sake niet de kwaliteit had van de verschillende Japanse die ik al had mogen proeven.
Bah. Gewoon stijf vandaag. Duidelijk niet gewoon meer dan een paar stappen te doen en niet de 20km van gisteren.
Vandaag was de eerste dag van The 17th Chikura/Minamiboso Flower March. Allereerst een mooie pedometer gekregen van de voorzitter van de Japan Walking Association. Wel handig zo een stappenteller. Op die manier weten we bij benadering toch hoeveel KM er al werd afgelegd en bijgevolg ook nog hoeveel er nog af te leggen valt. Enige nadeel hier was dat het toestel – wat een verrassing – van Japanse makelij is, duidelijk bestemd is voor de Japanse markt en de handleiding van de Yasama PW-900 volledig in het Japans is. Nu is mijn Japans als iets uitgebreider dan bij twee dagen geleden (al vier woorden in plaats van twee) maar dit laat me nog niet toe het toestel in te stellen met onder andere de gemiddelde paslengte. Maar met de nodige assistentie was dit ook al opgelost, alhoewel ze vol ongeloof waren dat mijn passen niet veel meer waren dan 70cm. Ik had er zelf geen enkel gedacht van hoe groot mijn passen wel zijn. Halverwege heb ik mits de al gewandelde afstand en het aantal stappen toch kunnen afleiden dat mijn gemiddelde stap 78cm is.
De start zelf. Dit was een ceremonie apart. Heel gedisciplineerd en vol interesse – het kan ook schijn lijken – hebben alle wandelaars notie genomen van de speeches van de burgemeester, de voorzitter van de wandelclub, de marsmeester, de nog-iemand-maar-vraag-me-niet-wie-het-was – toch een volk van toespraken; samen eens goed geroepen (een vorm van strijdkreet scanderen) en tenslotte met behulp van een demonstratrice de nodige opwarmingsoefening uitgevoerd (hoofdzakelijk stretch oefeningen) en iedereen die meedoet. Dit moeten we hier ook eens proberen in te voeren, maar dan vrees ik meer mensen langs de zijkant te hebben die de weinige particpanten als een soort circusact bekijken dan een groot aantal die er echt voor gaat.
Na een stevig half uur met volle moed de twintig kilometer ingezet en dit onder begeleiding van een schools groepje muzikanten – ik kan het waarlijk met de beste wil van de wereld geen fanfare noemen, een groot aantal competitieve wandelaars en een nog grotere groep joelende, chaotische en vooral puberende schoolkinderen maar vooral en gelukkig onder begeleiding van onze jonge vrouwelijke begeleidster – Akikoo – die mij toch vooral het een en het ander duidelijk kon maken over het hoe en wat er allemaal langs het traject te zien was. Bijzonder leuk en eigenlijk nooit echt vervelend waren de schoolkinderen die toch, tussen al het gegiechel door, erin slaagden hun paar woordjes Engels – “How are you?” en “The weather is fine.” – te oefenen. Vrij vroeg in het begin een demonstratie gekregen van wat mij toch een oerjapanse kunst blijkt: twee kleine stukjes origami die ons zouden beschermen en geluk brengen tijdens het wandelen (en ik heb er inderdaad geen blaren aan overgehouden). Ook alle belletjes die een groot deel van de wandelaars zichzelf aangebonden had, hadden de bedoeling zich onderweg te beschermen en geluk te brengen, wat wel in het begin – toen we nog in grote groep aan het wandelen waren – voor een ietwat eigenaardige sfeer zorgde.
Een stevig acht kilometer verder liet onze gidse het afweten – ook niet echt gewoon zich ongemotoriseerd in de buitenlucht te begeven – en was het bijna lunchtijd. Onze reputatie zat er waarschijnlijk wel voor iets tussen dat wij van de organisatie een lunchpakket kregen met wat klaargemaakte boterhammen en een blik van een halve liter met lokaal gerstenat. Buiten dat leken bijna alle deelnemers op de lunch plaats vooral thee te drinken (aan iedere controle plaats vonden we dan ook een paar tafels daarop gigantische theepotten met een flauwe lauwe thee, maar daarom zeker niet minder lekker en best welkom.
Een paar kilometer gestapt en daar kwamen we in een vrij on-Japanse omgeving: Shakespeare park met typische Shakespeariaanse cottages, Japaners in dito klederdracht maar opnieuw gigantische potten thee (Japanse groene thee, zo adaptief waren ze blijkbaar ook weer niet). Shakespear park is de start van Rosemary park en wat in het begin een paar struikjes rozemarijn leek, bleek een laan van enkele kilometers te zijn met niets anders dan rozemarijn. Een zalige ervaring voor de neusvleugels en toch ook relatief mooi vegetatiegewijs.
Zoals het er naar uitzag, zouden we zonder probleem om drie uur terug op de vertrekplaats zijn, zoals ook afgesproken was met de organisatie. De bedankinsceremonie ging van start om drie uur en daar moesten we natuurlijk zijn. Nu was het exact drie uur toen we toekwamen en blijkbaar was er al een beetje paniek dat we iets onderweg hadden tegenkomen. Direct meegesleurd naar een zaaltje waar we met een half woord uitleg in een ceremonieel samurai pak gehesen werden (met de obligatoire veel te kleine sloeftjes) en dan hup hup naar het podium waar de obligatoire speeches (ik had er nog maar twee gemist) al volop bezig waren. Er zat nog wat volk in een gelijkaardig pak op het podium, maar de inflexibiliteit van het hoofddeksel en het feit dat een klapje doen ter kennismaken tijdens het speechen niet echt gepast is, weerhielden mij van uit te vissen wie. Na de speeches toch duidelijk dat het de Belgische ambassadeur was met drie vrouwelijke collega’s. Waarschijnlijk ook de eerste keer dat ze in Chikura vrouwen zagen in een traditioneel mannenkostuum en dan vooral in een wereld waar ‘de scheiding der machten’ nog altijd zeer actueel is. Maar het was leuk en eigenaardig om eens Nederlands (en ook een beetje West-Vlaams gezien de ambassadeur een Ieperling is) te kunnen spreken tussen het verkavelings Engels en eens vanuit een voor ons lokaal standpunt te horen wat wel echt en niet kan binnen de Japanse grenzen van welvoeglijkheid.
Nu hebben we niet de profundis kunnen een babbeltje doen want na een klein kwartier werden we meegesleurd naar een thee ritueel. Ook wel eens de moeite om mee te maken. Eerst wat gebabbel, waar ik niet al te veel van begrepen heb, gevolgd door het aangreikt krijgen van een kommetje groene brij – het deed me eerder denken aan een soort spinaziesoep in plaats van thee – en een wit bolletje. Het was duidelijk de bedoeling dat witte bolletje met een rode vulling eerst op te eten en flink te knabbelen. Het bolletje was ongeloofelijk zoet en dat was nodig want de thee zelf was zo bitter dat zonder het zoete voorrondje dit waarschijnlijk niet houdbaar was geweest. Maar wel, euhm, lekker ofzo.
En dan, na de ceremonies en speeches en ontmoetingen een hapje eten in een oerklassiek Japans Frans restaurant. Vooral semi Franse keuken maar dan in kleine porties gepresenteerd. Maar wat ook duidelijk werd is dat het consumeren van wijn niet onmiddellijk tot hun sterke punten behoort (de fles was leeg na twee ‘uitschenkbeurten’). En op het restaurant hebben we nog even kunnen meegenieten van de traditie van “the golden girl” wat alles onmiddellijk goed maakte).
Vroeg op deze morgen want straks gaan we een stukje wandelen. Straks, dat is eerst ontbijten natuurlijk – misschien dat ik me eens waag aan een paar minder evidenten etenswaren – en daarna richting startplaats. En vannacht ook eens goed geslapen voor de verandering. Ik ben er eindelijk in geslaagd, mits wat prutswerk, de verwarming uit te schakelen. Slapen bij een stevig 25°C (louter een schatting) is niet zo evident. Nu zit er wel een draaiknopje met een thermometer afgebeeld, wat me doet vermoeden dat dit de bediening was van de verwarming, maar aan het knopje draaien, deed niet meer dan de warmeluchtblazer harder of minder hard laten de droge warmte uitspuwen. Blijkbaar had het knopje, na nader onderzoek, een twist teveel gekregen en kreeg ik het niet meer in de off stand. Het klik geluidje die ik te horen krijg na mijn eenvoudige interventie, klonk als muziek in de oren.
Buiten de eigenaardigheden van de te warme kamer zijn er toch nog enkele zaken die ik niet onmiddellijk tot het verhoogde comfort reken zoals de voorverwarmde toiletbril en om het zelfde kader te blijven het toilet met van onderkomende pulserende en reinigende waterstraal gevolgd door een drogende opstijgende warme bries. En van zodra met op de pot ging, begon het water al te lopen voor een halve minuut ofzo, wat ook eerder bevreemdend is. Ik heb de handleiding van het toilet toch maar eerst grondig gelezen eer ik me aan het technologisch hoogstandje heb toevertrouwd en ben er zonder kleerscheuren of zware trauma’s er toch in geslaagd mijn persoonlijk restafval aan de Japanse riolen toe te vertrouwen.
We waren duidelijk de eregasten op de receptie van vanavond. Nog niet vaak mensen zo verrukt weten doen om die paar woorden Engels te kunnen spreken en ons zeker morgen te zullen opwachten bij hun specifieke controlepost onderweg of op de start. En allemaal tout naturel en warm en eerlijk.
Daarna – na eerste wat te hebben gegeten van hun hapjes en veel bier en natuurlijk sake – naar het Sushi restaurant getrokken. De gids was er ook bij en – een jonge dame van zessentwintig – ze was meer dan verreerd om naast de burgervader te mogen knielen – kussentjes op de grond en dat viel nog best mee, toch zeker de eerste drie kwartier – om vlot te kunnen tolken.
Nu heb ik daar niet alleen gigantisch lekker gegeten. Eerst heerlijke Sashimi van tonijn met de nodige wasabi en soja saus gevolgd door een ruim assortiment van Sushi, niet enkel de klassieke korte rolletjes in zeewier maar ook verse krab, scamp en octopus in reltatief grote porties op gekookte rijst. En dit alles natuurlijk vergezeld van meer dan voldoende bier en verschillende soorten overheerlijke Sake.
En morgen weer fris op want er staan wat plichtpleging op het menu en een stevige 20km.
Wat een dag. Deze morgen een mix van continentaal en Japans ontbijt – lees: omelet met worstjes maar ook rijst en gestoofde vis en Japanse broodjes. In een gigantisch grote zaal, met de typische bijna kitscherig ornamenten. Bij het binnenkomen van de ontbijtzaal klonk het van alle kanten ohajoo gozajmas (of goedemorgen in het Japans).
Daarna kennis gemaakt met onze nieuwe tolk/gids van de dag: een jonge dame (Akikoo Myama denk ik) die ons wat meer diets zou maken wat er allemaal in de buurt te zien is.
Zo zijn we terecht gekomen op een site van Noro en nog iets (ik heb de naam in het Japans maar dat betekent voor mij niet echt veel) waar het grootste beeld van Boeddha staat in Japan in openlucht. Dat beeld zelf is best mooi. Ik heb er zelfs een centje geoffered, de gong laten luiden en een wens gedaan. Maar behalve het beeld hebben we ook nog de 1500 verschillende afbeeldingen van de leerlingen van Buddha gezien. Best de moeite, maar weet dat er minstens evenveel trappen zijn om ze te bekijken.
Een beetje later gestopt bij een wegrestaurant om een hapje te eten. Nu is de naam van het restaurant en het terrein errond Bi Wa en staat er voor de deur een gigantisch grote Bi Wa, maar dit was me absoluut niet duidelijk wat een Bi Wa eigenlijk is. Dan maar eens gezocht en http://nl.wikipedia.org/wiki/Loquat bracht me soelaas. Ik heb de vrucht ondertussen gezien, ik heb de bomen gezien, ik heb allerhande producten hierop gebaseerd gezien en geproefd maar ik vrees dat ik geen echte vergelijking heb wegens de allereerste keer dat ik het “te verwerken” kreeg. Maar toch lekker.
Dan het hapje de kust van Chikura opgezocht, bekend voor zijn bloemen en zeker op dit ogenblik en met de wetenschap dat we morgen en overmorgen de tweedaagse bloemenwandeling doen van Chikura, zijn we dan ook gestopt aan een kleine plantage die, alles behalve toeval, bleek van de schoonmoeder en vrouw te zijn van de chauffeur. Een zeer hartelijke ontvangst, wat bloemen mogen knippen, een heerlijke kopje Japanse thee gekregen met een soort op zuur gezette groente. Deze was een beetje buiten onze smaak en ik heb er nog steeds geen idee van wat we daar precies gegeten hebben. Alles prima verlopen behalve dat de meer dan pitoresque dame – noem het de oude bloemenplukster – niet op de foto wou en de beleefdheid liet me niet toe het in het geniep toch te doen. Misschien dat we tijdens de tocht op zondag meer geluk hebben.
En dan de tocht verder gezet naar het hotel want vanavond, binnen een half uurtje, mogen we naar de officiële opening van de tocht – het feestje voor de medewerkers – en daarna terug met de burgemeester en gevolg naar hun zeggen één der beste Sushi restaurants in Chikura. Ik ben alvast in mijn nopjes voor het laatste.
De meetings deze namiddag waren zoals voorspeld. De hiërarchie speelt een grote rol over wie wanneer het woord voert en of er al dan niet een beslissing mag genomen worden. Eenmaal je een beetje die spelregels begrijpt, kan er eigenlijk heel veel gezegd worden.
De meetings waren goed en productief. De laatste van deze avond (nummer drie) was er eentje met de kersverse burgemeester van Minamiboso, hij is ongeveer één jaar burgemeester nu. Nu is Minamiboso de groep van verschillende dorpen waar ook Chikura nu tot behoort. De wandeling van zaterdag en zondag heet nu niet meer de Chikura Flower March maar de Minamiboso Flower March en daar staan ze duidelijk op.
Hoe dan ook, de diner party was meer dan aangenaam en kan dan ook een success genoemd worden. De tolk deed zijn best; het gezelschap was aangenaam in conversatie en bij wijlen zelfs echt amusant; het eten was zeer lekker, een mengeling van Europees en Japans; kortom, dik in orde. Trouwens nog een leuk presentje ontvangen met in drie tekeningen een schets van de geschiedenis van de omgeving.
Morgen maken we ons alvast klaar voor een rondritje met gids.
Het hotel bereikt en onze eerste Japanse maaltijd achter de kiezen. Het was niet direct een echte Japanse maaltijd gezien we gegeten hebben bij de Chinees in het hotel zelf, maar een kniesoor die daar over valt want het was zeer lekker en vooral veel.
Straks de eerste meetings en ik vermoed dat ik dan wel meer van de cultuur in lagen zal merken. Maar eerst misschien wat rusten wegens nog niet al te veel geslapen de laatste dag.