Tijs vliegt in zijn bed en natuurlijk krijgt hij hier thuis zijn getrouwe attributen erbij: zijn hondje Woef en fopspeen of utje. En van die laatste heeft hij er een serieus hoopje in allerhande vormen en kleurtjes maar zijn favoriet is toch de rode.

Dan maar gevraagd of hij de blauwe tut wou. “Nee”

De rode? “Ja”

God ja, niets speciaals an sich maar blijkbaar kan onze knasper van twee al kleuren onderscheiden. Ik vraag me nu wel af vanaf welke leeftijd ze dit normaal worden verondersteld te kunnen.

We wonen nu toch wel al eeen stevige drie jaar maar nog steeds geen douchescherm geïnstalleerd.

Niet dat dit een heel groot probleem was tot op heden, maar de immer ondernemende Tijs en de altijd maar meer zelfstandig wordende Fien willen nu ook in de douche zelf eens de sproeier ter hand nemen en dat is wel een probleem.

Het grootste probleem was echter het gepaste douchescherm vinden. Na lang zoeken – maar niet al te actief – hebben we het eindelijk gevonden en besteld.
We onthouden juni 2006.

Ondertussen is er iemand langsgeweest om exact op te meten wat nodig was en te kijken wat er nog van voorbereidende werken moest gebeuren. Oorspronkelijk was ons plan om glasdallen te gebruiken, maar daar zijn we omwille van stabiliteitsredenen snel van afgestapt; de gemetste en betegelde douchebak was echter niet volledig afgewerkt en diende dus nog wat extra tegels te hebben. Daar mijn epitheton niet “handyman” of iets gelijkaardigs is, vragen wij dan ook de leverancier dit te laten uitvoeren.
We onthouden augustus 2006, al twee maand later, maar met het bouwverlof is dat geen issue.

We bellen naar de leverancier met de vraag waar alles blijft, maar deze was blijkbaar vergeten dat er iets besteld was, laat staan dat er al correct was opgemeten. De belofte wordt gemaakt om dit snel in orde te brengen en de eerdere opmetingen op te zoeken.
We onthouden september 2006.

Iemand van de leverancier komt langs om die ontbrekende stukken tegel te bevestigen met de belofte om de volgende dag het glazen douchescherm te installeren. De afspraak was gezet kort na de middag – waarvoor ik speciaal vrij het genomen - en ik heb die man mogen verwelkomen net iets voor zes uur ’s avonds. Blijkt dat dat hij zeker niet de specialist is van tegels en doorgekregen had dat hij nog één of twee badkamertegeltjes moest komen bevestigen aan de muur. Eerste punt was natuurlijk dat ze het geheel al hadden gezien enige maanden terug en duidelijk wisten dat het niet zomaar een badkamertegel maar een volle vloertegel was – maar die vergetelheid toch – en tweede punt was dat, had hij die dan ook kunnen plaatsen, ze de volgende dag zeker geen installatie daarop konden doen wegens nog niet droog en gehard genoeg. Na enkele telefoontjes tussen de man terplaatse en de man op het bureau komen we tot de conclusie dat zij niemand hebben die dit kan uitvoeren – die beloftes toch – en in korte termijn niemand kunnen vinden die dit kan uitvoeren. Als we dan toch graag het douchescherm geplaatst hadden gezien, hadden we beter zelf eens uitgekeken of wij iemand konden aanstellen om dit snel te realiseren.
We onthouden begin oktober 2006.

Wij – efficiënt en ondernemend als we zijn – hebben nog het volgende weekend die tegels kunnen plaatsen door een echte professional zonder enig probleem en met meer dan een bevredigend resultaat.
We onthouden begin oktober 2006.

En ondanks alle vermoedelijke planningsproblematiek van de leverancier waren ze zo goed als onmiddellijk ter plaatse om af te werken. Bij het ontdoen van de bescherming – hoofdzakelijk doeken, linten, mouse en hier en daar ook wat piepschuim – bleek er toch een schilfer van het grote glasvak te zijn. Het scherm verder laten ontpakken en installeren leek me dan ook geen goed idee. Groot was dan ook mijn verbazing dat de leverancier deze mening niet met mij deelde en bij hoog en laag bleef beweren dat dit geen kwaad kan en zo goed als helemaal ging verborgen zijn in het profiel. Gelukkig voet bij stuk gehouden en gevraagd terug te keren naar de thuisbasis en, om de opgelopen vertraging niet nog veel groter te maken, onmiddellijk een nieuw blad te bestellen.
We onthouden half oktober 2006.

Van dan af hebben we ongeveer iedere dag gebeld om te weten hoe de vork nu aan de steel zat en wanneer we van een douche zouden kunnen genieten zonder een geïnundeerde badkamer. Helaas, helaas, driewerf helaas. Ofwel nam er niemand op, ofwel nam er iemand op die van het dossier geen weet had, ofwel was de baas – blijkbaar de enige man in het bedrijf bevoegd om dergelijke beslissingen te nemen en antwoorden te geven – steeds ergens onderweg of aan het telefoneren. Natuurlijk werd ik ten stelligste beloofd om teruggebeld te worden met een concreet antwoord, maar dit bleef helaas uit.
We onthouden half tot eind oktober 2006.

En dan hebben we eindelijke de grote Winnetou aan de lijn die opnieuw het hele verhaal moet aanhoren – ondanks zijn blokkerende rol in het volledige verhaal – bljkt hij niet op de hoogte te zijn van de situatie – en dan beloofd dat dit nog maximum twee weken zou duren.
We onthouden begin november 2006.

Vandaag meer dan een uur gebeld met de leverancier waar alweer de enige man met dossierkennis niet aan de lijn gekregen. Eerst bellen, mijn beleefd – en zo zijn we altijd – aangekondigd en gevraagd de man in kwestie te spreken. Deze bleek aan de lijn te zijn. Een belofte om mij terug te bellen heb ik echter niet aanvaard en gezegd dat ik wel even ging wachten totdat zijn gesprek afgerond was. Na een groot kwartier iemand anders aan de lijn gehad die mij zou doorverbinden maar helaas opnieuw hetzelfde wachtmuziekje – over hoe een 27 seconden durend repetitief mechanisch melodietje kan vervelend schrijf ik misschien later nog wel eens – en dan opeens de verbinding verbroken.
Opnieuw gebeld en de man bleek nog steeds aan de lijn. Opnieuw gevraagd mij op wacht te zetten. Na een klein uur met een tweede toestel een tweede nummer gebeld. Kwestie van zeker te zijn dat ik niet op de oq (oblivion queue) zat. Bleek nu dat de man niet meer aan het telefoneren was, maar ook niet meer aanwezig.
Op dat moment ben ik toch even mijn algemene vriendelijkheid verlaagd en is mijn directheid een serieus stuk verhoogd. En na een vijf minuten durende boodschap hoe klantvriendelijkheid in dit volledige dossier ontbrak, was plots onze man opnieuw aanwezig en werd ik doorverbonden. De man wou niet eens mij de kans laten om mijn ongenoegen te uiten en besloot doodleuk in te haken. Onmiddellijk terugbellen maar met de vraag mij te aanhoren maar daarop werd opnieuw op zijn initiatief de verbinding verbroken, voorafgegaan door de woorden dat alles in orde komt en ik naar hem moest luisteren. Nog eens opnieuw gebeld dan maar en deze keer wel mijn zin kunnen afmaken. Zijn reactie was er eentje in de zin van dat zij aan het wachten waren en slechts ̩̩n ding per keer behandelen en van die andere halve uitvluchten. Tenslote beloofde hij mij ten stelligste vandaag of ten laatste morgen terug te bellen. Bij het aandringen om te weten te komen waarom hij mij ging terugbellen Рhij had mij verteld dat het in bestelling was en dat het eerstdaags zou toekomen Рverbrak hij opnieuw de verbinding.
We onthouden eind november 2006.

En ik ben benieuwd of ik morgen een telefoontje van hem mag verwachten.

Bah!

Deze middag in der haast zelf nog eens eten gemaakt.

Ik kan me niet echt herinneren wanneer dat nog eens gebeurd was.

Mijn eega is nogal immobiel op dit moment en kon dus ook niet de nodige boodschappen en dergelijke doen. Het idee was dan ook vlug gemaakt: naar de slager/traitteur de dagschotel halen.

Nog maar net de wagen ingesprongen van idee veranderd: op naar de Renmans en Aldi – het is niet alleen dichter maar het zal ongeveer even snel winkelen zijn als bij de traitteur – en daar de nodige inkopen doen om alles zelf te maken.

En nog geen twintig minuten na het vertrekken was het vlees gebakken (kalfslapjes), de aardappelen gebakken en de groenen (sla, komkommer, tomaat en champignons) presentabel en klaar tot verobbering.

En dat het gesmaakt heeft!

zoef… alweer voorbij eer ik doorhad dat het begonnen was (en hetzelfde met het verlof)

Daarnet op deze website gestoten en ik ga nu niet direct zeggen dat de tranen met ontsproten, maar het deed me wel wat.

De moeite om te bekijken en zeker eerst de tekst onder het beeldfragment te lezen.

Iets wat we de laatste dagen/weken/maanden al stevig voelen, werd het nu ook via de media bevestigd: spam is aan het escaleren dat het niet meer proper is.

Drie keer zoveel spam op zes maanden tijd

Het afgelopen half jaar is de hoeveelheid spam verdrievoudigd. Dat meldt de Sunday Times. In november werden wereldwijd 7 miljard ongewenst e-mails verspreid. Negen op de tien verzonden berichten zouden ongewenste reclameboodchappen zijn.

In november werden wereldwijd 7 miljard ongewenst e-mails verspreid. Voor de zomer was dat nog ‘maar’ 2,5 miljard, zegt Daniel Druker, onderdirecteur bij Postini, een beveiligingsbedrijf voor e-mails, in de krant.
Hoewel de meeste bedrijven hun netwerken voorzien van filters om al die ongewenste berichten tegen te houden, vinden de makers van spam daar steeds sneller een antwoord op.
Zo worden veel spamberichten verzonden vanaf ‘gekaapte’ computers. Omdat vanuit elke computer slechts een beperkt aantal spamberichten wordt verzonden, valt dat niet op en verschijnen ze niet op de ‘zwarte lijst’ van massale spamverzenders die worden geweerd.
Ook wordt de spam zelf aangepast om de filters te misleiden, bijvoorbeeld door het woord ,,viagra”, dat zo’n filter herkent en tegenhoudt, in twee woorden op te splitsen. Daarnaast wordt spam steeds vaker als bijlage in een beeld-file doorgegeven zodat de filter wordt misleid.

De Standaard 2006/11/19

Nu is het zo dat de aangehaalde technieken ondertussen al oud zijn. De nieuwe trend die ervoor zorgt dat er bij mij en dat bij alle mailboxen met allerhande anti-spam software toch nog spam doorglipt, is dat er altijd maar meer en meer mail bestaat uit abstracte tekst die samengesteld is uit flarden van heel normale tekst.

Er zal toch binnenkort iets anders uit de bus moeten komen om die rommel echt te stoppen.

Kijk, Willy’s en Marjetten vind ik soms echt wel leuk maar even vaak gewoon niets en een ander derde niet slecht maar niet af genoeg.

Het onderstaand is zo een fragment die wreed goed is, met uitzondering van de laatste twee minuten. Die twee waren er wel teveel aan.

En wat er goed aan is, is de grote herkenbaarheid in de familie en kenissen. Tuurlijk de teksten en het hoog tempo van de nummertjes en aan wie het opgedragen werd.

Een tijdje gelden deze mail ontvangen.

Voor al diegenen die de 30 gepasseerd zijn en voor die voorbij de 40 en 50 uiteraard ook.
Heb jij ook A.A.A.D.D. ?
Er is eindelijk een diagnose voor ons probleem.
Het heet A.A.A.D.D. Ofwel: Age Activated Attention Deficit Disorder
Dit zijn de symptomen:

Je beslist om de auto te wassen, je vertrekt richting auto en ziet de post op tafel liggen.
OK, je gaat de auto wassen, maar eerst toch even de post doorbladeren.
Je legt je autosleutels op je bureau, filtert de reclamefoldertjes uit de hoop post en ziet dat de vuilnisbak vol zit. Dus leg je de rest van de post, waaronder enkele rekeningen, op je bureau en zet de vuilnisbak buiten.

Of nee, toch eerst nog vlug de rekeningen betalen.
Waar liggen die overschrijvingsformulieren alweer?
Oeps, je heeft er nog maar 1. Je heeft nog reserveformulieren in de kast boven.
Ah.., daar staat je cola nog.
Eerst die extra overschrijvingskaarten zoeken.
Maar wel eerst die cola wat verder van de computer zetten want straks
Sla je hem nog omver en dan mors je op je toetsenbord.
Weet je wat, je zet hem gewoon in de koelkast, dan blijft hij fris.
Je gaat naar de keuken en bemerkt dat je plantjes er nogal droog bij
Staan, die hebben dringend water nodig!
Je zet de cola op het aanrecht en hola, daar ligt je zonnebril!
Die zocht je al de hele morgen.
Je legt die eerst maar even weg voor je het weer vergeet.
Je vult het gietertje met water en vertrekt naar de bloempotten.
 Aaaargh!
Iemand heeft de afstandsbediening van de TV in de keuken laten liggen!
Als we vanavond TV willen kijken, zullen we er nooit aan denken om in de
Keuken te kijken, dus leg je de afstandsbediening beter direct in de
Woonkamer.
Je giet wat water in de bloempotten en morst op de vloer, gooit de
Afstandsbediening op een kussen in de stoel en je gaat terug naar de hal.
Waar was je nu ook al weer mee bezig?
Aan het einde van de dag:
De auto is niet gewassen, de rekeningen zijn niet betaald, de cola staat
Op het aanrecht, de bloemen kregen te weinig water, je heeft nog steeds
1 overschrijvingsformulier en je vindt je autosleutels niet meer…
Je probeert te ontdekken hoe het komt dat er vandaag niets is gebeurd.
Daar begrijp je echt niets van, je was de hele dag druk bezig!!!

Je bent je ervan bewust dat je een ernstig probleem heeft en moet dringend professionele hulp vinden, maar eerst even je e-mail checken.

En dan zie je dit bericht, je slaakt een zucht van herkenning. Het heeft dus een naam!

Verstuur dit berichtje naar iedereen die je kent, ik weet niet meer naar wie ik het al verstuurd heb.
Stuur het alsjeblieft niet terug naar mij want je krijgt het waarschijnlijk nog eens doorgestuurd.

Herkenbaar?

Je kent ze wel, die powerpointjes die jan en alleman doorstuurt met van die semi testen en van die rommel.

Zo kreeg ik vandaag zo een dergelijke test doorgestuurd en – normaal doe ik zoiets nooit maar druk vrij snel op de delete knop – heb die ook uitgevoerd.

En ik was ongeloofelijk verbaasd over de uitkomst.

Ik heb mijn lieftalige, die naast me zit in de zetel op dit eigenste moment, ook de test laten uitvoeren en ook daar verbazin alom rond het resultaat.

Probeer zelf maar eens: Optellen (Power Point file).

Nu nog een logische verklaring hiervoor vinden en die moet er toch wel zijn.

Hoe vaak moet een mens eens de eindjes aan elkaar knopen op een manier dat ze beter niet meer loskomen? Hoe vaak moet een mens niet eens een knoop in een touw leggen om iets vast te maken dat beter een eindje vast blijft? Hoe vaak moet een mens die bewuste knopen niet opnieuw losmaken omdat de opstelling toch niet permanent was?

Ik weet in ieder geval dat ik in het verleden al vaak iets heb moeten vastknopen op één of andere manier en ik er toch vaak niet ingeslaagd ben dit op een propere en eenvoudige manier te doen. Zo is het vaak zo dat er een multitude van knopen nodig zijn om me ervan te vergewissen dat de knoop niet loskomt (noem het een chaosknoop die – zoals het chaos betaamt – noois spontaan en zonder specifieke handeling in een toestand van orde komt).

Daarom ben ik dus heel blij dat ik deze site (http://www.animatedknots.com/) gevonden heb. Niet alleen staan er gigantisch veel knopen op beschreven, maar kan je ook nog aan de hand van een eenvoudige animatie zien hoe je de knoop zelf maakt.

Het zal nog wat studie vergen om die voortaan ook naar behoren uit te voeren.

Volgende week is het Stormtocht. Dit is de kleine versie van de wandeltocht georganiseerd door de 2daagse. Nu trekt ik me normaalgezien helemaal niets van het parkoers aan, maar deze keer toch een beetje ondersteunende diensten verleend.

Een wandeltocht Рvoor de mensen die daar nog niet echt mee in aanraking kwamen Рis meestal meer dan ̩̩n enkel parkoers en dan met verschillende afstanden. Voor de grote tocht in mei (5 en 6 mei e.k.) is dat het hier gaat over 3 afstanden: 6, 12 en 21 km (de grote tocht is 6, 14, 24 en 42 km en dit ook nog eens tweemaal voor diegenen die echt willen).

Nu zitter er diehard wandelaars tussen die de vermelde afstanden nogal serieus nemen en graag op voorhand de exacte afstand kennen en tijdens het parkoers op de verschillende controle posten graag de afstand kennen die al afgelegd werd en die nog moet afgelegd worden naar eventueel de volgende controlepost en het einde.

Op zich allemaal niet moeilijk, maar toch een beetje werk. Je kan de verschillende parkoers natuurlijk zelf afwandelen en opschrijven, maar dat is ook niet echt objectief plus dat een mens dan een mobiele GPS of iets gelijkaardigs nodig heeft.

Dan maar vanop de computer geprobeerd hier een mouw aan te passen. Microsoft Mappoint heeft heel wat functies die ons daarbij kan helpen. Zo zit er een soort fluostiftje in die je gemakkelijk kan gebruiken om de route aan te duiden en tegelijkertijd toont het de afstand. Groot nadeel is echter dat je moet opletten de lijn niet te onderbreken of je hebt twee lijnen en dus twee afstanden. Wat er echter wel verbeterd is bij de vorige versie, is dat je nu vlot extra puntjes op de lijn zelf kan tussenvoegen. Dit is natuurlijk een stuk omslachtiger dan de lijn zelf trekken, maar als je zo al een lijn gemaakt hebt met een stevige 400 punten en je bent al serieus ver gevorderd, dan is dit toch een gemak. Ook kan je op die manier, en zeker in dit specifiek geval, snel eens kijken wat het effect zou zijn op het wijzigen van een deeltje van de route.

Wat helemaal leuk is, is dat je niet noodzakelijk wegen hoeft te volgen. En met die duinenpaden en boswegeltjes heb je nogal dat deze enkel op stafkaarten terug te vinden zijn.

Nu zit in Google Earh ook wel een gelijkaardige functie en wat handig is, is dat je ook de luchtfoto hebt die je wel toelaat de duinpaden en dergelijke te onderscheiden, maar het zal nog even wachten zijn totdat ze bij Google en aanverwanten beslist hebben om Blankenberge en omgeving ook in hoge resolutie aan te bieden.

En terwijl we dan toch naar buitelandse zenders aan het kijken waren (zoals hier en hier), zijn we dan maar blijven kijken naar een programma waarvan de naam al duidelijk laat vermoeden dat het bedoeld is om humoristisch over te komen maar niet zozeer het moet hebben van de fijnzinnigheid; de rat van fortuin.

Nu hebben ze in het programma alle knoppen en zoemers achterwege gelaten en vervangen door iets originelere maar daarom zeker niet betere manieren om te laten tonen dat je het goede antwoord pretendeert te kennen.

In de eerste ronde worden de kandidaten een elastiek rond hun hoofd geplaatst (net tussen de neus en de bovenlip). Deze dienden ze dan tot een stevige dertig centimeter aan de voorkant uit te rekken en natuurlijk laten schieten in plaats van op de knop te drukkken. De zoemer werd dus vervangen door een meer dan spontane “Aaauw!”. Even erger werd het toen ze tijdens de twee laatste vragen het eleastiek van de tegenstander dienden vast te houden.

Volgende ronde was het wat kunstgrepen ondergaan van een stel worstelaars en tegelijkertijd wat vragen beantwoorden waarvoor toch enige vorm van denkwerk nodig was, zoals het omgekeerd spellen van het woord “televisie” of wat is het restulaat van drie maal acht plus zes.

De laatste ronde was het ploffen van een taart of wat er voor moest doorgaan in het eigen gezicht eer een antwoord kon gevalideerd worden.

Anders, origineel maar niet onmiddellijk de moeite waard als je het mij vraagt. Dan toch maar liever de klassieke buzzer.

Nu blijkt het roepen en de truukjes die ze toepassen iets meer aandacht te hebben gekregen dan het luisteren naar de antwoorden. Zo was de vraag – tijdens het worstelen – noem drie insectensoorten. Het antwoord dat volgde was “mug, spin en wesp” waarop het antwoord zomaar goedgekeurd werd. Nog geen minuut later werd er gevraagd om twee landen te noemen die beginnen met de letter M. Het antwoord was dan “Mexico en Manila” – ik laat hier nu nog in het midden of het Manilla of Manila is maar geen van beide lijkt me een land te zijn.

En dan de finale. De auto is al gewonnen: een spiksplinternieuwe Jaguar. De auto staat voor de neus van de winnaar. De winnaar is vastgekluisterd aan een vertikaal Rad van Fortuin. De verliezer van de finale staat bij de wagen met een baseball knuppel.
De laatste ronde, noem het een tweede finale, bestond erin het stellen van een paar eenvoudige vragen. Een juist antwoord was perfect. Een foutief antwoord zette het rad in beweging. Waar het rad bleef stilstaan, bepaalde wat van de wagen door de andere finalist mocht vernield worden.

Ik vind dit vrij ongeloofelijk dat iets dergelijks op televisie kan, maar het verwondert me niet onmiddellijk. Ten eerste de tijd en zeden, ten tweede het feit dat het BNN betreft.

Had je iemand dit een stevige tien jaar geleden gezegd dat dit in prime time op televisie…

Na het Little Brittain volgde wat wij een uitzending door derden noemen en dit duidelijk met de verkiezingen op het oog. Vandaag was het de beurt aan de Lijst Fortuyn en eerlijk gezegd, het begon op een manier dat ik eigenlijk niet goed wist of Little Brittain toevallig niet gevolgd werd door Klein Nederland ofzo.

Je hoort geweerschoten, iemand die de stem van Fortuyn nabootst en zegt “Ze kunnen mij van de wereld schieten, maar mijn ideeën kun je niet wegslaan” waarop je vervolgens daalt de man – het kostuum e.d. verraden dat wel enigszins – neer uit de hemel parachutegewijs op het binnenplein van wat ik vermoed het gebouw van de Tweede Kamer in Den Haag, gooit zijn parachute af, en gaat zitten. Dan blijkt het niet Pimmeke Pim te zijn – natuurlijk niet want die is al de  rigor mortis ver voorbij – maar Olaf Stuger.

Nu Olaf Stuger lijkt me een stuk erger dan Fortuyn: niet minder of meer gevaarlijk, maar gewoon nog een stuk minder vol.

Het is al een eindje geleden maar vandaag toch nog eens gekeken naar wat tegelijktijd afschuwelijk en fantastisch is: Little Brittain (op VPRO op dit eigenste moment).

Fijne humor, prachtige verfijnde mensen, grote geesten en propere, gelekte bijna zo uit een catalogus gehaalde woonkamers.

Het moet niet altijd zeuren en zagen zijn.

Een mens kan al eens ferm lachen en zij die kinderen hebben zullen het wel weten.

Probeer maar eens onderstaande te bekijken zonder zelf ook maar een glimlach op je gezicht te laten zien.

NB: Alle gelijkenissen met bestaande situaties of personen is louter toevallig en niet gewild. Dieren noch kinderen werden verwond, getergd of onheus behandeld in het kader van deze film.

Vreemd, heel vreemd.

Het is al een paar keer de laatste tijd dat ik zonder verbinding zit.

De laatste keer was toen ik nog wat geconcentreerd thuis wou werken en bleek mijn Telenetverbinding door een kabelbreuk niet meer beschikbaar te zijn. Gevloek, gesakker maar vooral een arm en een been af. Alles wat ik wou doen die dag kon niet vlot verlopen zonder Internet. Ik moest nog wat producten opzoeken, verbinden met de PC op ‘t werk en natuurlijk hopen en hopen mails lezen en versturen. De eerste uren was het bijzonder onwennig en heb ik meerdere malen al dan niet binnensmonds gevloekt. Dan maar wat gewerkt aan dingen waar ik geen Internet voor nodig had, maar dat was ook de bedoeling niet.

Vandaag na twee meetings thuisgekomen met de bedoeling nog wat verder te werken aan specifieke dossiers maar helaas, nu geen Telenet maar Belgacom die me in de steek laat. Blijkt er ergens een kabelbreuk te bestaan tussen het college en BelNet met als resultaat dat we sinds twee uur deze namiddag afgesneden vanuit het standpunt van het college en omgekeerd van buiten het college. Ik zit er nu buiten en heb iets nodig dat er binnenzit.

‘t Internet… hoe verslavend dit kan worden.

Update: de breuk is geen breuk maar, de verbinding is hersteld. Hoera! Hoezee! We kunnen weer! (maar het zal voor morgenochtend zijn)

Gisterennamiddag voor de 2daagse een mailing verstuurd naar een stevig aantal personen en dat voor de nakende Stormtocht aan te kondigen (iederen welkom trouwens, zondag 26 november, meer info hier).

Nu is het zo dat ik deze gemakkelijkheidshalve verstuur door individuele mailtjes te maken als bestanden met daarin verwerkt het adres van de bestemmeling en deze gewoon dump in de pickup directory van IIS op mijn computer thuis.

De performantie is niet helemaal wat het zou moeten zijn, maar het kan erdoor.

Het grote probleem is dat IIS blijft proberen om mails te bezorgen die helemaal onbezorgbaar zijn. Meestal is het een probleem met het e-mail adrers. Zo zijn er nog heel wat mensen die tikfouten maakt  in het e-mail adres.

Zo worden er adressen opgegeven zonder @, zonder tld (e.g. .com), met een foutieve tld (e.g. .belgium) of nog de meest voorkomende fout spaties in het e-mail adres.

Misschien eens vragen aan onze vrienden van de VRT dat ze iedere dag kort na het nieuws of net na Blokken een tip over het Internet en e-mail geven aan de goegemeente.

Met een beetje geluk komen we dan niet tot situaties die – in alle eerlijkheid zelfs vandaag niet zo absurd zijn – als in Willy’s en Marjetten gisteren toen duidelijk was dat de lokale politie blij was met hun ene post op de computer: Google.

Internet voor Iedereen, geen idee of het een succes was, maar er zijn toch heel wat iedereen-en die al een computer hebben en misschien best ook nog wat extra opvoeding kunnen gebruiken.

Vandaag, kort nadat Tijs zijn middagslaapje beëindigd heeft – met opnieuw een explosieve pamper, een probleempje waar hij last van heeft sinds donderdag – hebben we toch nog snel het strand opgezocht. Bedoeling was hun opgekropte energie van heel de dag binnenzitten nog eens flink te laten ventileren met wat zot gedoe in het zand.

Daarna, koud maar niet door en door, één van de meer dan talrijke etablismenten opgezocht en ons tegoed gedaan aan soep en Sprite; Sprite voor de twee prutsen en de soep voor de iets mindere prutsen.

De soep werd opgediend in twee kleine klassieke kookpotjes – zo eentje met email langs de binnenkant, twee oortjes, een deksel en natuurlijk een passend kleurtje langs de buitenkant. Mijn potje was blauw en dat van Inge rood.

Nu was het op voorhand afgesproken dat vader en moeder wat soep zouden delen met het nageslacht en deze hadden de keuze van wie ze zouden afnemen.

Fien haar voorkeur was puur gebaseerd op de kleur van het potje en dat was natuurlijk het rode. Maar om mij niet teleur te stellen heeft ze, na haar keuze bekend te maken, onmiddellijk toegevoegd dat papa ook wel lief is!

Wat een fijne kinderen hebben wij toch!

Ik ben al een tijdje relatief grote fan van WeeklyShot.

Iedere week wordt er een bepaald thema vastgelegd waarin de leden dan hun opnames kunnen inzenden die bij dat thema passen en dat mag volledig volgens de interpretatie van de fotograaf zijn.

Nu is het zo dat het een site is die toch probeert de kwaliteit ene beetje hoog te houden. Zo kan niet zomaar iedereen die ooit al eens een fototoestel vastgehouden ook zijn eigen interpretatie inzenden. Nee, ze werken met het systeem dat enkel leden anderen kunnen uitnodigen en daardoor is het risico op exploten van minder begenadigde fotografen toch wel een stuk kleiner.

En er zitten echt wel pareltjes tussen.

Het thema van vorige week – ik had nog geen tijd gehad om de feed te bekijken dus met een week vertraging – was Dramatisch licht. Eén van de foto’s vind ik bijzonder intrigerend, niet onmiddellijk omdat deze in het thema zelf past, maar veeleer voor wat er gebeurt/gebeurd is/gaat gebeuren.

De foto is er eentje van Shazeen Samad en je kan meer van hem terugvinden op www.shazeensamad.com. Kwestie van hier niet zomaar met zijn werk weg te lopen zonder bronvermelding en van die dingen.

Op VT4 lopt op dit eigenste ogenblik loopt “De Jeugd van Tegenwoordig”. Niet dat het programma me ongeloofelijk kan boeien – denk ik want ik het programma nog niet gezien en kan dus eigenlijk niet oordelen over de inhoud, maar VT4 kennende… – maar er is één aspect van het programma dat me wel ongeloofelijk aantrekt: de locatie.

Het programma is opgenomen in het Sint-Janscollege in Meldert.

Meldert? Ja, Meldert. Niet Meldert bij Aalst, ook niet Meldert bij Lummen maar Meldert bij Hoegaarden.

Daar heb ik een paar jaar van mijn jeugd gesleten met nog altijd fantastische herinneringen.

Het eerste jaar was het meest eenvoudige jaar. Ik vertrok de maandagochtend vrij vroeg, het moet iets van rond zes uur zijn, met de bus die door de school was ingelegd van zo goed als vlak voor mijn deur naar Meldert om een stevige twee uur later daar aan te komen. Net geen twee weken later keerden we met diezelfde bus om vier uur in de namiddag op vrijdag terug om met een beetje geluk – de files waren belange niet zo erg als nu maar ook zeker niet onbestaande – thuis tegen acht uur.
Af en toe – het waren naar alle waarschijnlijkheid de goedkoopste busfirma’s die instonden voor het transport – werd het iets later door een spontaan (sic) leegelopen brandplusapparaat, een achterwiel dat ons voorbijstak, een motor die ter hoogte van Zellik op het tweede vak van de ring besliste niet meer in de bus te blijven, etc.

Fantastisch was ook dat de volledige lagere cyclus – het was natuurlijk internaat – op één grote slaapzaal zat/lag in plaats van afzonderlijke kamers. Wascomfort was in het midden van de slaapzaal voorzien door vier rijen van telkens een tiental wasbekkens met enkel koudwater. Aan de buitenkant van dat wasblok was er een soort bak gemets met tegeltjes, één grote buis met een paar gaatjes zodat we toch ook onze voeten wat konden wassen.
En de rest van de slaapzaal; kastje, bed, kastje, bed, kastje, bed.
En nog grappiger was dat die slaapzaal zich bevond in het nieuw gebouw (het gebouw stond er al een stevige dertig jaar, maar in vergelijking van de rest was het natuurlijk een wereld van verschil).

Het dagregime was ook zo een niet meer te doen gebeuren:

• 6h50 – opstaan
• 7h00 – studie (de studiezaal was een verdiep lager dan de slaapzaal en ongeveer half zo groot maar er kon toch een stevige 160 man in)
• 7h45 – ontbijt (verplaatsen naar Het Kasteel)
• 8h10 – vrij!
• 8h30 – les (klassiek regime dus gelukkig ook met pauze in de voormiddag, middagpauze en een pauze in de namiddag)
• 16h30 – studie
• 18h00 – boterhammen en daarna wat vrij
• 18h45 – studie
• 19h30 – vrij, tenzij je echt wou had je dan ook nog vrije studie. Dit wil zeggen dat je dan iets anders mocht doen dan puur studeren zoals een breifschrijven naar het thuisfront of het prille lief, een boek lezen, maar natuurlijk alles in stilte)
• 20h30 – tijd om naar de slaapzaal te gaan voor de slaapzaalgasten. Dan hadden we een klein uurtje tijd om, eenmaal de pyjama aan, nog wat te lezen. Praten of walkman op of gewoon iets anders doen dan een boek lezen – strips waren ook uit den boze – was gewoon ontollereerbaar.
• 21h20 – tandenpoetsen voor diegene die dat echt wilden
• 21h30 – licten uit!

Je ziet het, fun en zeer divers.

Ik denk dat zoiets vandaag gewoon niet meer mogelijk is!

Ik ben benieuwd naar wat het programma zal etalleren.

Daarnet op Studio Brussel – de zender die bij wijze van spreken obligatoir opstaat in de bureau maar voor de helft van de tijd meer op mijn zenuwen werkt dan bijdraagt tot een aangename sfeer – hoor ik de volgende aankondiging:

Waarschijnlijk de beste singel allertijden ooit gemaakt met Jools Holland op de piano en Matt Johnson. The The met Uncertain Smile.

En na het nummer nog eens Jools Holland extra bejubelen als “Wat Jimi Hendrix deed met zijn gitaar doet Jools Holland met zijn piano.”

Misschien toch eens vragen dat Christophe Lambrecht wat meer de teksten en muziekkeuze voorziet voor iets minder genietbare mensen als Peter Van de Veire enzo.

Trouwens, op http://www.thethe.com/sections/jukebox/jukebox.htm kan je nog eens van alle The The nummers genieten.

Vandaag onmiddellijk na het werk winkelwaarts getrokken om de miskoop van gisteren figuurlijk door te spoelen met een nieuwe aankoop.

Resultaat is – na een stevig anderhalfuur wikken en wegen – een grote doos op zolder en een genietbare Philips 32PF7411.

Het grote verschil met de Samsung van gisteren is niet alleen het feit dat we hier niet spreken over een 37 inch maar een 32 inch beeld, maar ook de beeldkwaliteit, de kleuren en vooral de toegankelijkheid van de menu’s is een stuk beter.

Op dit eigenste moment aan het genieten - aan het spreken over de kwaliteit en niet zozeer over de inhoud van het programma – van Beauty en de Nerd.

Wat iets minder goed is aan de klankkwaliteit. Het klinkt allemaal een beetje plastiek en je hebt continue het gevoel dat er ergens iets zou kunnen meetrillen; hoewel dit echt niet zo is. Je kan verschillende instellingen kiezen à la theater, spraak, muziek maar dat maakt eigenijk allemaal niet veel uit. Het is duidelijk de bedoeling het geluid te koppelen aan een home cinema installatie, maar dat betekent weeral een extra afstandsbediening, tenzij ik natuurlijk er eentje aanschaf (wat ik al eerder zei).

Enige echt tekort aan het toestel is het ontbreken van een VGA aansluiting. In de winkel noemen ze dit gewoon een PC ingang, maar dat is niet helemaal correct natuurlijk. We spreken hier van een analoge VGA connectie en wat eigenlijk één van de mogelijke PC ingangen is. Philips maakt het vrij duidelijk in de bijbehorende niet al te uitgebreide maar wel essentiële handleiding dat het enkel computers ondersteunt met een DVI uitgang en die gekokppeld worden via de HDMI aansluiting. Resultaat is dus dat ik voor de PC die bedoeld was als media center computer een kaartje moet kopen meteen DVI uitgang op.en natuurlijk een kabeltje die de overgang maakt van DVI naar HDMI. Resultaat zal natuurlijk een stuk beter zijn dan die analoge VGA connectie.

Ik kan haast niet wachten – maar zal helaas wel moeten wachten tot een beetje meer tijd enzo – om de volledige setup af te maken.

En misschien toch maar overwegen om een Telenet Digitaal aan te schaffen een keer dat de digicoders een beetje goedkoper geworden zijn. €199 is me nu nog net ietsje te veel hiervoor.

Vandaag hebben we eindelijk de knoop doorgehakt over een probleem dat mij al een tijdje bezighoudt en ons een mega fantastsich niet te doen met alle toeters en bellen teevee gekocht: de Samsung LE37S71B.

Direct huiswaarts met het grote nieuwe monsters om het zijn rechtmatige plaats te geven in de living.

Helaas pindakaas. De kwaliteit van het beeld Рof het signaal nu uit de kabel kwam of uit de DVD speler Рwas in ̩̩n woord abominabel. Een groot aantal niet door de vingers te zien artifacten. Daarnaast waren de ondertitels niet eens deftig genoeg om gelezen te kunnen worden.

Nog geen uur later het ding weer in de doos gestopt en winkelwaarts getrokken waar ze gelukkig niet moeilijk deden en zo goed als onmiddellijk en zonder al te veel vragen onze centjes teruggaven (wel betaald met BanContact en nu in briefjes van €50 teruggekregen).

Hoe dan ook, de zoektocht is opnieuw gestart maar deze keer naar een 32 inch model.

Weeral winkels aflopen, reviews lezen en centen tellen, maar we gaan ervoor!

Het moet niet altijd pure onderbroeken humor zijn, maar een stevige portie slapstick is altijd meegenomen.

Zo lees ik vandaag hier het volgende verhaal dat perfect kan komen uit een rampzalig slecht scenario van een hedendaags whodunit of een aflevering van The Persuaders of  zoiets.

Gevangene stuurt zichzelf op per postpakket

WENEN – Een vindingrijke gedetineerde in Oostenrijk liet zichzelf inpakken met onderdelen voor straatlampen om zo per vrachtwagen de gevangenis te ontvluchten. Dat meldt de krant Kronen.

De 36-jarige Bosniër zat een straf uit van zeven jaar voor inbraak. Hij zou vrijkomen in 2012.
De man had in de gevangenis een job als arbeider in een werkplaats waar onderdelen voor straatlampen worden gemaakt. Op een dag liet hij zich samen met een aantal afgewerkte onderdelen inpakken en werd zo op een vrachtwagen geladen. Sindsdien is hij spoorloos.
De Oostenrijkse politie is nog steeds op zoek naar de gevangene..

jav

Om een beetje in het onderwerp van onze Tijs te blijven.

Ik lees net de online versie van De Standaard, waarvan ik dagelijks de abstracten toegestuurd krijg per e-mail.

Die mail lees ik dan via GMail en die heeft soms al eens problemen met iets afwijkende tekens. Zo zag ik volgende titel die de sliding in beeld duidelijk verantwoord en verklaart. Dat de lijnrechters en de stewards voortaan hun honden thuislaten!

Trouwens, met accent wordt het Kakà en eigenlijk niet veel beter moet ik eerlijk bekennen.