Ik ben deze avond voor de eerste keer na jaren nog eens naar ‘t Gezelletje een pot gaan pakken met een paar collega’s, mijn teerbeminde en kroost.

In eerste instantie was er niets veranderd in de grote lijnen maar toch wel het een en het ander in de details.

Spontaan kwam bij mij pure nostalgie naar boven:

• De momenten over de middag waar ik nog rustig een drankje aan het consumeren was met de immer sympathieke Tim totdat wij de bel van het college (nvdr. St-Leocollege ligt net het hoekje om) konden horen, wat ons toeliet om dan in superspoedtempo schoolwaarts te verplaatsen om net niet meer op tijd te zijn.
• De momenten na de dagelijkse schoolbeslommeringen en ik nog even de tijd had om de dag af te ronden vooraleer in allerhoogste versnelling met iets wat voor een fiets moest doorgaan naar het station te snellen en daar de trein van twee voor net niet te missen.
• De vrijdagavonden die we daar alle opgedane leed – maar ook vermaak – van de voorbije week langzaam lieten wegvloeien.
• De woensdagnamiddagen wanneer het er aangenaam vertoeven was met de krant, een boek of gewoon wat goed gezelschap.
  Waarbij ik me vooral die ene woensdag waar we als een soort van weddenschap om het eerst de volledige snackkaart tot ons namen. Er was geen sprake van een winnaar, enkel een verliezer en deze had als lamentable opdracht de volledige rekening te betalen. Vraag me niet wie gewonnen of verloren heeft, daar was mijn indigestie waarschijnljk iets te groot voor; enkel dat ik gewonnen noch verloren had.

Let wel, het is niet omdat het een café is en dat ik dit, euhm, frequenteerde, dat ik bijgevolg ook veel alcoholhoudende substanties tot mij nam. Ik oriëntieerde mij hoofdzakelijk op koffie, soep, frisdrank over andere minder “verhelderende” drankjes.

Verdomme!

De backup van mijn notebook is corrupt.

Dit wil zeggen dat ik toch wel het een en het ander kwijt ben van wat ik nog op de notebook staan had maar nergens anders.

Nu ben ik niet alles kwijt. Gelukkig niet. Enkel alles wat onder de Documents and Settings folder zat onder mijn naam. Dit wil zeggen:

• Bookmarks
  Ik gebruik steeds minder en minder de lokale bookmarks maar toch nu en dan eentje. Het grote gemis zullen de historische bookmarks zijn.
  Nu in alle eerlijkheid, daar kijk ik niet vaak meer naar en de kans dat ik iets ga missen, zal ik het wel terugvinden al zoekende zekers.
• Files op de desktop
  Dat is een ander paar mouwen. Ik was nog wat administratie aan het afwerken, een hoop tijdelijke bestanden en natuurlijk hopen foto’s die ik misschien wel en misschien niet ergens anders had gezet.
• Specifieke instellingen
  In die mappen zitten allerhande bestanden met de configuraties en vanalles. Eén van die dingen die ik nu kwijt ben is de XML configuratie van RSS Popper. Ook hier niet erg maar gewoon veel miserie om alles opnieuw te configureren.

Vanaf nu toch iets vaker een backup maken, maar dan liefst niet manueel. Ik ga toch eens een paar tools hiervoor uittesten die alles van de notebook dagelijks synchroniseert met e.g. een externe disk.

Het zal me leren!

Vandaag tussen de soep en de patatten Vista geïnstalleerd op mijn notebook.

De notebook was dringend aan herinstallatie toe. Het ding was niet alleen tergend traag geworden maar er bleek vanalles niet meer goed te werken door het uitproberen van allerhande software die niet altijd bleek te zijn wat het moest zijn.

Nu Vista geïnstalleerd met Office 2007 beta 2. Alles lukt niet slecht.

Het enige wat me op dit ogenblik echt niet lukt is updates te installeren van Adobe CS2. De individuele componenten allemaal geen probleem, maar als Adobe mij de updates presenteert loopt ongeveer iedere installer of met een programma fout.
Even rondsnuffelen op de site van Adobe gaat me misschien verder helpen.

Een tweede iets wat ik helemaal niet in orde krijg, is Securemote van CheckPoint. Dit is wel iets minder aangezien ik graag thuis nog wat verder werk (vooral mailgewijs dan) en nog het een en het ander van de systemen op het werk eens overneem. Mijn eerste pogingen om hiervoor een oplossing te vinden, hebben niet veel positiefs naar voor gebracht. In die zin heb ik enkel meldingen gevonden dat het echt niet werkt!

Nog wat werk aan de winkel!

Ben ik nu zo verkeerd dat ik denk dat er hier iets mee schort of is het de meest normale zaak van de wereld?

Ik vrees dat de extra energie die ik de laatste weken/maanden van mijn lichaam en geest gevraagd heb, er nu voor zorgen dat zo goed als alle reservers opgebruikt zijn.

Resultaat is dat ik vandaag, een hele dag TechNet briefings van Microsoft in Kinepolis Brussel, half gecrasht ben. Ik was met moeite wakker te houden tijdens de presentaties; zweten gelijk zot en dat had niet onmiddellijk iets te maken met de temperatuur in de zalen; een keel die niet te smeren valt en een stem die alles behalve dragend is.

Dan maar het wijselijk besluit genomen huiswaarts te keren, op de trein (op dit eigenste moment) nog wat verder te werken aan specifieke dossiers.

Ik denk dat ik, van zodra ik thuisben, mijn bed zal opzoeken.

En eigenlijk is dit een vrij normale werkdag wat het aantal uren betreft: deze morgen om zeven uur begonnen en onmiddellijk aan het werk op de trein (echt waar, ik heb zelfs de Metro pas de metro gelezen) en met een beetje geluk ben ik om drie uur thuis…

Een tijdje gelden nog eens naar het hilarische Airplane gekeken (na deze te hebben gekocht in de Colruyt voor twee keer niets).

Een van de hilarische momenten is de discussie over het omroepsysteem tussen de man en vrouw.

Daarnet op de trein werd even de vrouwelijke omroepster/conducteur ook gecorrigeerd door de mannelijke, waarna er zich zowaar een halve discussie voordeed.

Werd ik toch even wakker van.

In de meeste gevallen komt er nog een vorm van respect, erkentelijkheid en dankbaarheid terug. Dit is de meeste gevallen ruimschoots voldoende. Er zijn zelfs mensen die er absoluut op staan iets in de vorm van een kleine vergoeding, meestal in natura, terug te bezorgen. Maar er zijn ook anderen, en dat zijn dan ook meestal diegenen die dan verwonderd zijn over het feit dat een compleet omzeep geholpen PC niet met een drie drukken op de knop opnieuw kunnen herleid worden tot een perfect werkende eigentijdse doos met alles erop en eraan en misschien ook, als het nog even kan, automatisch alle formulieren op het Internet invult, alle e-mails al beantwoord, het grote spamprobleen oplost en de kwaliteiten van een home cinema haalt uit die twee speakers vanop de rommelmarkt.

Gefrustreerd? Ikke?

Vandaag heel de dag thuisgewerkt. Ik moet dringen het budget van 2007 finaliseren, maar met de drukte van de laatste dagen/weken ben ik er absoluut nog niet toegekomen dit te doen. Ik weet ondertussen uit ervaring dat numbercrunching in de bureau niet echt lukt eenmaal er wat volk is in het College (het academiejaar is al een paar weken bezig dus aan studenten in de bureau met allerhande problemen geen gebrek).

Nu heeft thuis werken wel een paar heel aangename bijwerkingen:

• Een mens kan al eens een potje koffie halen of iets smoefelen zonder het gevoel te hebben dat er eerst de nodige kilometers moeten afgelegd worden.
• Er kan al eens een muziekje opgelegd worden die je anders in de bureau – uit puur respect voor de collega’s natuurlijk – niet onmiddellijk laat afspelen en zelfs op het volume dat jezelf verkiest
• Een venster kan open of dicht zonder rekening te moeten houden met tocht, mensen in de gang (lees, kuddes studenten die luid uitgelaten een klaslokaal verlaten waar ze net een stevige twee uren opgesloten zaten en wat stevige theorie te verwerken kregen)

Een meevaller was dat net vandaag ik een telefoontje krijg van de man van de vliegenramen. Kort na de middag zou hij langskomen om te installeren.

En tegen vijf uur hebben wij met alle vensters open maar met alle vliegenramen dicht het huis rustig laten afkoelen en toch ons voldoende kunnen beschermen tegen die rotbeesten die zelfs in staat zijn in torentjes hun gevoeg doen. Geen halfuur per dag meer met de mepper op jacht. Geen dertigpllus graden meer in de living met alle vensters dicht om toch maar de muggen en vliegen buiten te houden.

Misschien dat we zelfs eens vannacht met de vensters openslapen…

Met al de drukte van de laatste dagen/weken heb ik nauwelijks de tijd gevonden om het aantal ongelezen en onverwerkte items in mijn Outlook Inbox op een aanvaardbaar peil te houden.

Op dit eigenste ogenblik zitter er 616 items in de inbox waarvan vijhonderd vijfendertig ongelezen zijn. Dit zijn niet allemaal persoonlijke boodschappen maar ook een hoop van de mailinglists die relatief eenvoudig met één druk op de knop naar een andere folder (ook de Deleted Items folder dus) kunnen verplaatst worden.

Naast de inbox is er ook nog de folder met alle RSS feeds. Ook die staan in Outlook. Hiervoor gebruik ik RSS Popper. Het aantal feel posts die ik nog moet verwerken – ik zeg bewust niet “lezen” want daar kom ik absoluut niet meer aan toe – schat ik snel op een stevige tweeduizend.

Naast Outlook heb ik nog hier en daar een account die ook de nodige mail kan ontvangen. Alle mail die hier nog moet verwerkt worden is gigantisch en niet te schatten. Het aantal echt te lezen mails daarentegen kan ik vlot schatten en herleiden tot ergens maximaal honderd. Een geluk dat ik de meeste mailboxen nooit echt bekend gemaakt heb. Een ongeluk dat ik niet ergens een eenduidig overzicht heb van accounts die ik ooit heb aangemaakt. Zo kwam ik gisteren puur toevallig uit op een GMail account die ik heb aangemaakt maar compleet vergeten was. Daar stonden een stevige zevenduizend e-mails mij toe te lachen maar heel duidelijk was dat het grootste deel allemaal tot spam te herleiden was.

Wat er ook van is; tijd om alles vlot in een keer te gaan verwerken heb ik niet maar ik ga me toch opleggen tegen eind volgende week mijn Outllok inbox tot een absoluut minimum van vijftig te herleiden en er misschien continu op waken dat deze niet meer de vormen aanneemt van de laatste dagen (of heb ik dat al eens eerder beloofd).

Een tijdje geleden hier een referentie gevonden naar een van de eerste nummers die ik van The Art Of Noise gehoord en gezien heb. Een week daarvoor in de weekend editie van De Standaard een recentie gelezen van de verzamelbox And What Have You Done With My Body, God? als heruitgave van de week.

Het nummertje op You Tube is dat van Max Headroom. In tegenstelling tot Michel heb ik wel een X aantal afleveringen kunnen/mogen aanschouwen van deze bijzonder originele, grappige en eigentijdse talkshow, of toch wat er voor moest doorgaan. De single was intrigerend, de videoclip was fris, de technologie was de aanzet tot liters kwijl. Het nodige geld bijeengezameld en de eerste langspeelplaat die ik kon vinden van hen – wie ze waren was voor mij nog steeds een raadsel – met de meer dan leuke titel In Visible Silence.

De plaat was na een goeie maand kapot wegens net iets te veel afgespeeld. Dan maar een tweede exemplaar aangeschaft en ondertussen ook de eerste: Who’s Afraid of the Art of Noise?. Nog beter dan de rest. Wel iets ruwer, minder geschaafd maar met het immer fantastische en bijna cult nummer Moments in Love. Een nummer dat je te pas en te onpas hoort opduiken. Zo wordt ieder jaar in het Internationaal Vuurwerkfestival in Duinbergen de volledige versie afgespeeld (alle 10+ minuten) totdat het eigenlijke spectacel gaat beginnen.
De platenhoes met de fantastische teksten. Die teksten die we nog gebruikt hebben op een T-shirt voor onze honderddagen, een zinssnede die ik nog vaak te pas en  zeker te onpas hanteer  is

And don’t forget, above all, elephants Are BIG!

Morgen op Canvas, The IT Crowd.

Heb ik al helemaal gezien een half jaar geleden, maar denk dat ik nog met evenveel zin de hele reeks opnieuw ga bekijken.

Toch even geluk gehad met de plannen van de Verversdijk. Een oorspronkelijk maar gelukkig al volledig verworpen plan ging er ook voor zorgen dat we meer in de kelder na op het verdiep zaten.

Waar gaat het toch naar toe met de jeugd van tegenwoordig.

Pak nu onze dochter. Op vier maand na vijf jaar, niet onwerelds opgevoed – al zeg ik het zelf -  met voldoende besef van normen en waarden, proper, zelfstandig en meestel wat ik niet onwelbespraakt noem.

En toch gaat het van kwaad naar erger.

Ze zit al aan haar tweede lief, heeft al eens geproefd van een andersmans (anderjonges?) tong en vandaag was ze er zelfs trots op ze iets geleerd heeft op school: “Al wat je zegt ben je zelf”.

…o mores

Op dit eigenste moment naar Super Size Me op Nederland 3.

Ik moet eerlijk zeggen dat het er nog altijd enigszins lekker uitziet.

Heel Amerikaans gebracht, heel juridische boodschap en inhoudelijk puur Amerikaans (vinden we hier al een emmer van 2 liter).

Toch maar een sinaasappel eten ondertussen zekers.

En als je dan vijf minuten later ziet wat ze daar op school eten… en ik voel me al over het randje als ik iedere dag een belegd broodje haal.

Trouwens, tot nog toe iedere keer de term Fast Food horen vallen (wetende dat we in de meeste kleine restaurantjes even snel bediend zijn en gegeten hebben als in de doorsnee Quick) maar slechts maar  één luizige keer Junkfood.

Gisteren langs geweest met mijn zus in het Marokkaans restaurant Ryad in Brugge.

Net in het weekend dat het bradderie was in de Langestraat, wat voor aardig wat extra stemming en atmosfeer zorgde. Een atmosfeer die een vakantiegevoel uitstraalde (ook met zo”n mooi weer dat dit voor mij eeuwig mag blijven duren). Wat vooral bijzonder aangenaam overkwam, was het gigantische tapijt op de stoep met een aantal lage tafeltjes, kustentjes, wat groen, muziek die authentiek lijkt en zelfs hier en daar een waterpijp.

Heel lekker gegeten, heerlijk genoten, moet ik meer doen.

Hij lijkt echt of hij er mee gemoeid is. Nee, echt waar.

Het ene probleem raakt opgelost, het andere komt aanschuiven.

Het andere is opgelost en kijk wie daar terug is… het ene.

Buitengooien die rommel – te lezen als verzamelnaam zonder overtuigde negatieve connotatie – is een oplossing om van die problemen opgelost te zijn maar dit betekent zeker niet onmiddellijk een oplossing an sich.

En nu… weekend… ten minste als mijn GSM niet al te veel tierelieren gaat.

Of anders, toch maar dakdekker worden zekers.

Deze morgen in de wagen zoals gewoonlijk naar Voor de dag geluisterd op Radio 1.

Een bepaalde moment kon ik echt niet goed meer luisteren naar wat er precies gezegd werd. Al mijn aandacht ging naar de achtergrond geluidjes die, ondanks mijn niet bepaald geluidsarme wagen, duidelijk waarneembaar waren.

Wat waren die tikken en wat was dat geribbel?

En dan werd het me duidelijk: een scroll muis! Je kon Kristien Amerijckx (of was het Machteld Libert) de verkeersinfo horen lezen al scrollend. Het kon niet op. Op een bepaald moment had ik het vermoeden dat ze een point and shoot game aan spelen was. En wat nog duidelijker was, was dat haar aandacht omgekeerd evenredig was met het gemuis en dat was zeer duidelijk bij het financiële nieuws van half negen.

Misschien hen toch maar eens overtuigen een touchpad aan te schaffen. Dit zou de aandacht niet verbeteren maar wel het achtergrond geluid. Alhoewel, altijd leuk om te weten in hoeverre de presentator nog geïnteresserd is in het gesprek.

Langzaam ben ik na de laatste vier weken onmenselijke drukt opnieuw een beetje mijn oud ritme aan het terugvinden. Dit wil in de praktijk zeggen dat al eens voor acht uur ’s avonds thuis ben, daarna wat tijd heb voor andere besoignes dan allen het werk, een nacht van toch wel minstens vier uur en vooral ’s morgens Fien & C° naar school brengen.

Daarnet nog op terugweg van het werk, zelfs voor zeven uur deze keer, gestopt aan de doe het zelf tempel (tenminste als je hen moet geloven) Brico PlanIT gestopt om wat kleinood op te halen zoals

• een Gardena steel van 1m50
• een Gardena hark
• een Gardena handhakje
• 10 zakken van 50 liter boomschors

En dan, eenmaal de allerkleinsten daar de mentale herbelevenissen van de dag gestuurd, hebben wij alvast 7 van de 10 zakken op hun bestemming gebracht. De relatieve vroege duisternis heeft ons even kunnen dwarsbomen, maar met het nodige bijlichten met behulp van de wagen is alles relatief goed op zijn plaats geraakt.

Misschien de volgende keer toch overdag wat meer ruimte maken voor tuinonderhoud.

Vandaag ben ik stijf. Niet echt stijf als een plank, zoals iemand zou zijn die nooit of zelden sport en de dag ervoor een stevige prestatie heeft neergezet. Wel zo stijf als iemand die een stevige zes uur op zijn knieën heeft gezeten, gehurkt of gebogen heeft gestaan om alle onkruid onder hagen en op opritten te verwijderen.

Vier volle kruiwagens afgevoerd naar de groencontainer wat verder in de straat.

Bedoeling is de vrij gekomen aarde niet opnieuw ten prooi laten vallen aan het onmeedogenloze wied en gras (gras is in feite ook een soort onkruid maar een van de weinige soorten die een mens met plezier zaait en maait). Asfalt is een oplossing maar de ondoorlaatbaarheid is niet zo positief voor het nodige vocht dat de haag nodig heeft. Dan maar boomschors, maar dat zal voor een volgende keer zijn (morgen misschien).

De laatste tijd nogal veel kansen gemist die ik eigenlijk niet had mogen missen maar toch gemist heb door allerlei omstandigheden waaronder het hebben van veel te weinig tijd (substitueer “hebben” door “nemen”), het niet bijhebben van het nodige instrumentarium of gewoon door het niet kunnen wegens opgeeist door familie.

Een paar weken gelden een fantastische regenboog gezien, geen tijd.

Een tijdje daarna duizenden (echt waar) ganzen weten overvliegen maar geen toestel klaar.

Vorige week stond er een huis half afgebroken aan de Blauwe Toren. Het dak was weg. de grootste stukken van de tussenverdiepen ontbraken en ’s avonds scheen de zon zo maar binnen door de half gesloten (meer kon niet) vensters. Maar iedere keer als ik passeerde en als de zon goed zat en de lucht erachter een parel – dat ware met de drukke dagen de laatste tijd wel vrij weinig – had ik ofwel geen toestel bij, ofwel geen tijd ofwel nog iets anders.

Deze week x aantal keer gepasseerd aan een bijzonder mooi dak in niets anders dan grijze schakkereing (leien) met daarop een ladder met een blauw touw. Ofwel geen toestel mee  ofwel geen tijd. Todat alles goed zat, maar dan bleek het dak helemaal schoongemaakt (vandaar dat die ladder er stond), egaal en saai zwart en de ladder was weg.

En dan deze morgen. Een volle maan, roze wolkjes met de opgaande zon, groen gras, koetjes, korton megaidyllisch. Eer ik beneden was, was alles om zeep.

Misschien beter. Ik heb nu die beelden ergens geod gegrift staan in mijn visueel geheugen en niet op misschien niet de foto die ik er wou van nemen maar die niet het resultaat heeft van wat ik er wou van maken.

Vanavond vertrokken vanuit Brugge (om voor de verandering toch eens vóór zeven uur thuis te zijn) en op de voorruit van de wagen zat er een joekel van een sprinkhaan. Dat beest zat precies naar mij te lachen en had zich al schrap gezet toen ik vertrok.

De eerste twee à drie kilometer had het beest geen enkel probleem met de snelheid die, alle regels binnen de Brugse vesten in acht nemende, niet boven de dertig ging. Het beest kon zich zelfs volledig draaien zodat het een keer met de kop in de wind en de volgende keer met de kop uit wind zat.

Zeventig per uur was evenmin een probleem, alhoewel er al een pootje gelost werd. Dit laatste kon ook wel zo zijn dat het beest mij aan het tarten was en me duidelijk wou maken dat het ook wel lukte met vijf poten.

En dan de Expressweg. Daar heb ik me heel even buiten het toegelaten begeven en gekeken wat er zou gebeuren bij een stevige honderveertig. Het was al iets moeilijker, de pootjes gingen af en toe al eens omhoog, het relatief grote lichaam trilde aan een zeer hoge frequentie; maar toch bleef de plakker netjes zitten.

Het laatste stuk, van de Blauwe Toren tot in Blankenberge geraakt een mens met moeite boven de zeventig, leek wel een uitstapje en liep het beest een keer links, een keer rechts, iets omhoog en ook iets omlaag.

Eenmaal op de oprit bleef hij mooi zitten op het venster totdat ik uitgestapt ben, Dan kwam mij nog een laatste groet brengen bovenop het dak van de wagen. Ik heb hem dan ook vriendelijk uitgenodigd de weg terug morgenochtend opnieuw post te vatten.

En nee… ik heb perfect aan de verlijding kunnen weerstaan de ruitenwissers van stand nul te halen.

We zijn vandaag met zijn allen naar het o zo fantastische maar ook zo verre Bobbejaanland getrokken; op uitnodiging weliswaar.

Tijs en Fien alletwee mee maar helemaal geen idee hoe we het zouden klaren op de attracties waar Fien al op kon/wou en dat tegenover Tijs. Zou er genoeg voor handen zijn om Tijs te amuseren tijdens de misschien wel lange wachttijden? Zou Tijs, bij gebrek aan een middagslaapje, het niet op zijn heupen krijgen en daaropvolgend op onze zenuwen beginnen werken eens we halverwege de namiddag waren? En vooral nog of het haalbaar zal zijn een dag te vullen met dergelijke onguur en alles behalve droog weer.

Wat het laatste betreft viel het nog mee. Af en toe een goeie plensbui maar we konden iedere keer schuilen. Voor de rest enkel nu en dan een beetje motregen maar hoofdzakelijk droog. Tergend was daarentegen de zon die ons de volledige terugweg in de ogen scheen.

Wat Tijs betreft: geen angsten. Ware het niet dat hij omwille van het niet hebben van een stevige lichaamslengte (in casu 1m10 en 1m40 naargelang de attractie), was hij op iedere attractie geweest met uitzondering van de Water Slide omdat het toch al nat genoeg was die dag. Tijs is het jongentje die een paar maand geleden half histerisch op de paardemolen niet wou op een bewegend paard op de tergend trage draaimolen zitten, ook al was dit met zijn vader in de strikt onmiddellijke omgeving. Tijs heeft dus duidelijk de laatste tijd wat grenzen verlegd.

Fien daarentegen was in het verleden een beetje het zelfde probleem. Terwijl zij vroeger ook het veilige boven het spannende verkoos, heeft ze vandaag ongeveer iedereen van het gezelschap overtroeft wat het blijven zitten op Bob Express betreft. Er moest wel iedere keer iemand mee, kwestie van toch nog een beetje mentale ondersteuning te hebben. Nee, dat hadden we echt niet van haar verwacht. Op de Bob Express, de Speedy Bob, de Oki Doki, de El Rio. Kortom, overal waar ze op toegelaten was rekening houdend met haar 1m12 was voor haar een must. Ook wat grenzen verlegd dus. Nu haar nog in de onmiddellijke nabijheid clowns laten komen…

En de mama en papa, die hebben het ook ferm naar hun zin gehad.