Vandaag nog eens een paar testen laten uitvoeren op mijn klapvoet/dropvoet (ofte pletsvoet zoals het fenomeen oorspronkelijk benoemde zonder de ware toedracht te kennen en het nog geheel als een triviaal gegeven beschouwde).
Deze keer iets minder zeker dan voordien maar opnieuw dezelfde diagnose: de zenuwbaan gekneld door een zeer slechte zithouding (benen over elkaar en altijd mijn rechts been over mijn linkerbeen).

Ik ga dit toch echt wel moeten afleren.

Wat er ook van is… er is licht op het einde van mijn tunnel.

Vader, echtgenoot, vriend, buur, collega en kennis.
Geen specifieke volgorde, geen enumeratie, "en" keuze lijst.
Voor de rest veel interesse en veel te weinig tijd.

Leave a comment