Ooit, heel lang geleden, heb ik voor de verandering eens door en door koud gehad op één van de werven van het werk (zoals ik al eens pleegde te vermelden hier en hier).
Die bewuste morgen drie uur ijskoud gehad en dan helemaal stram en verkleumd me ongeloofelijk moeten haasten. En dan had ik het gevoel dat ik me ergens geforceerd had.

Wat er ook van was, het ging wel weer weg maar kwam spijtig genoeg wel eens terug.

Nu was het een weekje voor mijn vakantie een beetje beter. Deze week was het echter erger dan ooit en gisteren was het echt niet meer te doen.
Een normaal mens – als die al bestaan – kunnen zonder probleem de tip van hun voet omhoog doen terwijl ze rechtstaan. Mijn linkervoet gaat een goeie 5 cm van de grond; mijn rechter met een beetje geluk een halve.
Wat me opviel was dat mijn enkel – waar ik de gewrichtsbanden van gescheurd had – terug iets dikker was dan anders. Het kwam dus van mijn enkel. Ijs erop gelegd en heeft toch een beetje deugd gedaan.
Deze morgen was het blijkbaar nog een beetje erger en had ik ook het gevoel dat mijn voet iets minder gevoel had dan anders. Wat anders te doen dan een keer dag zeggen tegen mijn huisarts. Sympathieke vent, daar niet van.

Zijn conclusie was vrij snel gemaakt en aan zijn reactie te zien was het iets erger dan een standaard verkoudheid: een klapvoet. Heel dringend te onderzoeken en nog veel sneller te verhelpen. Indien niet zou een klein beetje verlamming kunnen optreden.

Dinsdag dus uitmeten met van de zenuwenbanen en spieren en waarschijnlijk gevolgd door een MRI/CT.

Yippie… wachtzalen in ziekenhuizen, secretariaten, formulieren, nog meer wachtzalen en af en toe een onderzoek zonder onmiddellijk resultaat.

Ook heel leuk is dat het net perfect in mijn agenda past.

Vader, echtgenoot, vriend, buur, collega en kennis.
Geen specifieke volgorde, geen enumeratie, "en" keuze lijst.
Voor de rest veel interesse en veel te weinig tijd.

1 Comment

  1. Pingback: PIETER.org » klapvoet

Leave a comment