Leuk dagje vandaag, een productief dagje:

• Een hoop aarde verlegd die was ontstaan door het planten van de Taxus eergisteren (er was nu eenmaal minder plaats voor de eerst aanwezige grond wegens nogal flink uit de kluiten wortels)
• Een koffer van snoei afval (van diezelfde taxus) afgevoerd naar onze vrienden van het “breng maar hier zolang het maar rommel is en niet kan geclasseerd worden als chemisch afval want dat kan enkel maar de namiddag van de eerste zaterdag van de maand en je moet ook wel betalen als je meer dan één kubiek binnen brengt of gewoon met aanhangwagen of iets anders dan een personenwagen”-containerpark.
• Een extra afsluiting geplaatst om Tijs – al dan niet vrijwillig – uit de beek te houden die ons fantastische gazon met de compleet verwaarloosde weide (of is het net andersom?) scheidt.

Dus, gelukkig en voldaan zie ik morgen tegemoet, wat ook best een leke dag pleegt te worden.

Wat leest mijn lodder oog vandaag via verschillende bronnen waaronder deze:

Alle Vlaamse hogescholen zullen vanaf begin 2007 met een lijn van 1 gigabit aan het internet hangen. Ze krijgen daarmee dezelfde faciliteiten in handen als de Belgische universiteiten. Aan de supersnelle internetverbindingen hangt een investering van drie miljoen euro door de Vlaamse en Belgische overheden.

Zoals gewoonlijk vallen wij weer tussen de mazen op één of andere manier.
Spijtig want een lijntje van 1 GB, dat zou pas een fantastische luxe zijn. Nu hebben we een 10MB verbinding van de hoofdsite naar onze vrienden van BelNet.
Dat kost ons nu al een aardige duit per maand.
Stel dat we die ver hondervoudigen, dan kost ons dat gelukkig niet honder keer zoveel, maar toch wel ca 4000 per maand.
Ware toch wel leuk om zo’n maandelijks kado te krijgen…

Zou een mens een hoge school in zijn living kunnen starten?

Vandaag veel gedaan.
Vergaderen met leverancier, vergaderen met directie, vergaderen met mogelijke leverancier, vergaderen met sollicitant.
Tussendoor wat administratie, wat e-mail en een paar informele meetings.

Eenmaal thuisgekomen de zopas geplante Taxus aanschouwd. (Thx vader & C°)
Daarna vlug naar het strand gereden om onze strandcabine op te zetten. (Thx P & C°)
Nog daarna wat administratie rond de tweedaagse en de inschrijvingen met het nodige getelefoneer.
En dan nu, zopas beëindigd, een mailing verstuurd voor diezelfde tweedaagse.

Wat ik niet meer zal doen is de resultaten van de mailing verwerken. Daarmee bedoel ik alle bouncing e-mails gaan interpreteren en eventueel adressen aanpassen in de database.
Het zijn er niet zo verschrikkelijk veel (niet alls is al verstuurd) maar dan nog.

Morgen opnieuw een drukke dag met veel sollicitanten en administratie.

Leuk! Stel dat ik me zou vervelen!

Tijs is een banaanfreak.
Deftig spreken doet hij nog altijd niet en eerlijk gezegd, dat is best wel grappig soms. Nadeel is dat hij zich waarschijnlijk af en toe onbegrepen voelt en bijgevolg zich met veel stemvolume manifesteert (”roepen” zoals we ook vaak plegen te zeggen) of zich uit op een iets meer lichamelijke manier zoals lopen, zwaaien en af en toe ook eens trekken/duwen en hoogstuitzonderlijk slaan (wat wij dan vaak interpreteren als zwaaien met iets of iemand dat of die in de weg staat).
Die banaan dus. Hij is er zot van.
Toon hem geen banaan terwijl hij iets anders aan het eten is. Hij laat pardoes (ook vaak letterlijk te nemen) alles staan voor die banaan.
En zo’n banaan, die kan in drie à vier happen volledig verdwijnen in het relatief kleine mondje met ochgod zes tanden.

En die vlek, meneer? Die op zijn wang? In de vorm van een zoen gegeven door iemand met een overdaad aan lippenstift?
Wel, iets minder. Iemand zag die wang aan voor banaan ofzo. Het zijn geen lipafdrukken maar eerder tandafdrukken.
Dat het pijn deed.

Boeten zal hem! PV’s! rechtbanken! Eerste en Tweede aanleg! Ziekenhuiskosten! Morele schadevergoedingen! Wekelijkse psychiatrische sessies! En natuurlijk ook een kilo of twee bananen per week. En voor omszelf maken we er een banana-split van dan.

maar dat was twee weken geleden ook al zo.

Relevantie: 0
Einde: 1/3

Nog: veel meer of veel minder afhankelijk van het standpunt

Vanavond mij eens gewaagd aan de live van de laatste nu nog lopende Big Brother.
Ik herinner me de eerst reeks nog goed. Niet slecht, het was “vernieuwend” en eens iets anders.
Tijdens de tweede reeks heb ik zo goed als helemaal afgehaakt.
Alle andere reeksen konden me nog minder schelen dan… euhm… dan… ik vind eigenlijk niets die me nog minder kan schelen.

Deze reeks was beloofd anders te zijn dan de vorige en te vernieuwen.
Niet dat ik er echt naar uitkeek, maar ik heb toch af en toe eens mijn blik laten dwalen over de leegheid van het programma en me afgevraagd of dit nu een al dan niet terechte weerspiegeling is van een grote groep mensen van onze maatschappij of het al dan niet toch een hoop uitzonderingen zijn.

Wat er ook van is. Big Brother is dood, de presentators zijn dood en leeg, de kandidaten kunnen bij wijze van spreken zelfs niets interessanters vertellen dan “mooi weer vandaag, en het gaat o blijven tot het einde van de week.”, het decor is leeg, zelfs de stem van de vermeende Big Brother trekt meer op een verkeerd door de soundmixer gehaalde smurf. Kortom, het programma is nog waardelozer dan de Trampoline Girls van Kanaal 2 in het verleden of zelfs de vele “raad eens wat het woordje is” nachtprogramma’s.

Tot daar mijn eentonig, gekleurd en niet al te gefundeerd betoog, maar ik heb er dan ook geen goesting is.

Ik wil Red Dwarf of iets à la The IT Crowd!

Vandaag – ik weet het, schandalig laat gegeven de omstandigheden – ben ik bij de apotheker geraakt om mijn voorgeschreven vitamine B preparaat. Ideaal blijkbaar om de zenuwbanen weer in volle glorie te krijgen.

De obligatoire vraag is natuurlijk wanneer ik orale inname moet situeren in de tijd? Voor, tijdens of na het eten?

Waarop ik de boodschap krijg: “Best na het eten, kwestie van de vitaminepuf te vermijden.”

Quid? De vitaminepuf?

Wat doet een mens dan? Zoeken op Google natuurlijk (http://www.google.com/search?q=vitaminepuf) maar helaas, niets gevonden, zelfs geen alternatief.

Heel even dacht ik een Googlewhack te hebben, maar helaas…

Fien heeft, bij ons weten, voor de eerste keer straf gekregen op school. Nu was het niet echt in de klas zelf, maar wel in de opvang.
Ze was met een vriendje aan het spelen waar ze duidelijk niet mochten spelen. Resultaat, als straf even op een bankje gaan zitten voor een tijdje. Niet direct echt een straf, maar proportioneel wel acceptabel.
Nu is het zo dat Fien het eigenlijk niet erg vond. Nee, ze had zelfs een beetje steentjes geraapt rond het bankje en daar dan maar op het bankje wat mee gespeeld.
En – van wie ze dit zou hebben… – was het volgens ook ideaal want ze was een beetje moe en kon dan op het bankje wat tot rust komen.

Vandaag nog eens een paar testen laten uitvoeren op mijn klapvoet/dropvoet (ofte pletsvoet zoals het fenomeen oorspronkelijk benoemde zonder de ware toedracht te kennen en het nog geheel als een triviaal gegeven beschouwde).
Deze keer iets minder zeker dan voordien maar opnieuw dezelfde diagnose: de zenuwbaan gekneld door een zeer slechte zithouding (benen over elkaar en altijd mijn rechts been over mijn linkerbeen).

Ik ga dit toch echt wel moeten afleren.

Wat er ook van is… er is licht op het einde van mijn tunnel.

Een eerste diagnose vandaag gehad voor mijn klapvoet (aka dropvoet).
Na het nodige uitkleed werk, prikwerk en aankleedwerk is het vrij duidelijk.

Het is een platgeduwde zenuwbaan. Doordat ik de laatste tijd nogal vermagerd ben (een flinke 10 kg sinds half januari) zijn mijn zenuwbanen niet meer zo beschermd als vroeger door een ‘fijn’ (in de zin van “aangenaam” en “nuttig“, niet in de zin van “niet dik“).
Verder heb ik de onhebbelijke gewoonte om, als ik zit op een stoel of in de zetel, met mijn benen gekruisd te zitten.
Deze twee zaken samen, zorgen ervoor dat de zenuwbaan aan mijn knieholte in de onderdrukking komt en bijgevolg mijn voet geen goed doet.

Conclusie: nooit meer gekruisd zitten en het zal vanzelf wel weer overgaan (in ongeveer evenveel tijd als het veroorzaakt werd dus een goeie 5 weken). Andere duidelijke raadgeving van “meneer doktoor” is om toch maar eens actief wat te sporten.
Wandelen is prima maar daar heb je veel tijd voor nodig om er wat effect van te hebben.
Zwemmen is best prima maar daar komt een hoop rompslomp bij kijken (verplaatsen, omkleden, afhankelijk zijn van de uren, …).
Lopen is het meest aangewezen.

Wat er ook van is, nooit op één paar wedden, dus morgen ook eens kijken of iedereen die mening toebedeeld is.

We’ll see…

Het is schoolfeest op 3 juni en ik het het geluk en genoegen mee te helpen aan de organisatie.

Een van de dingen die ik op mij genomen heb, is het ontwerpen van de affiche en eventueel wat randversieringen.

Met wat moet een mens nu een affiche maken?
In mijn jonge jaren heb ik nog van die dingen gedaan en dan was er niets beter dan het zo goed als terziele gegane CorelDraw.
Nu zat ik ietwat verveeld met de opdracht, in de zin van met wat ga ik het maken.
CorelDraw had ik niet en had ik geen zin om nog ergens te plukken en aan de nieuwe zaken te wennen.
MS Digital Image Suite lijkt me niet echt ideaal om daar een affiche mee te maken.
MS Publisher te inflexibel.
Adobe PhotoShop heb ik niet voldoende onder de knie (en ik weet dat een mens relatief gemakkelijk verloren loopt in de interface).
Dan maar iets anders wat beschikbaar is: Adobe Illustrator.

Ik ken(de) het programma niet echt, maar in de korte tijd dat ik meer aan het werken ben, heb ik wel de smaak ervan te pakken. Ik zal toch nog wat andere dingen met Illustrator proberen te fabriceren.

Eerst nog eens kijken wat de anderen van mijn gekunstel vinden.

Daarnet een van die vele mailtjes gekregen die de ronde doen, maar deze was toch wel echt iets specialer dan al de rest.

http://customwheel.com/custom_wheels/product_info.php/products_id/1687

Niet dat ik direct een dergelijke investering onmiddellijk ga plegen – ik heb een paar andere prioriteiten – maar het ware toch leuk om af en toe een boodschap te kunnen overmaken.

Geen idee of dit in België wel mag. Ik heb een donkerbruin vermoeden dat dit ergens wel gestipuleerd is dat een wagen geen aandach mag afleiden e.d.

Zalig, die extase van een vierjarig kind die eitjes vind in de morgen in de woonkamer.

Er lagen er niet te veel, ze waren niet ingewikkeld verstopt – een anderhalfjarige moet ze ook kunnen vinden – en toch maar roepen en gillen van “En daar!”, “Kijk! Kijk! Kijk!”, “Dat is… Dat is… Dat is… Nog!”

En vooral bij het navertellen: “Ze lagen tot aan het plafond!”

Zaaalig!

Ooit, heel lang geleden, heb ik voor de verandering eens door en door koud gehad op één van de werven van het werk (zoals ik al eens pleegde te vermelden hier en hier).
Die bewuste morgen drie uur ijskoud gehad en dan helemaal stram en verkleumd me ongeloofelijk moeten haasten. En dan had ik het gevoel dat ik me ergens geforceerd had.

Wat er ook van was, het ging wel weer weg maar kwam spijtig genoeg wel eens terug.

Nu was het een weekje voor mijn vakantie een beetje beter. Deze week was het echter erger dan ooit en gisteren was het echt niet meer te doen.
Een normaal mens – als die al bestaan – kunnen zonder probleem de tip van hun voet omhoog doen terwijl ze rechtstaan. Mijn linkervoet gaat een goeie 5 cm van de grond; mijn rechter met een beetje geluk een halve.
Wat me opviel was dat mijn enkel – waar ik de gewrichtsbanden van gescheurd had – terug iets dikker was dan anders. Het kwam dus van mijn enkel. Ijs erop gelegd en heeft toch een beetje deugd gedaan.
Deze morgen was het blijkbaar nog een beetje erger en had ik ook het gevoel dat mijn voet iets minder gevoel had dan anders. Wat anders te doen dan een keer dag zeggen tegen mijn huisarts. Sympathieke vent, daar niet van.

Zijn conclusie was vrij snel gemaakt en aan zijn reactie te zien was het iets erger dan een standaard verkoudheid: een klapvoet. Heel dringend te onderzoeken en nog veel sneller te verhelpen. Indien niet zou een klein beetje verlamming kunnen optreden.

Dinsdag dus uitmeten met van de zenuwenbanen en spieren en waarschijnlijk gevolgd door een MRI/CT.

Yippie… wachtzalen in ziekenhuizen, secretariaten, formulieren, nog meer wachtzalen en af en toe een onderzoek zonder onmiddellijk resultaat.

Ook heel leuk is dat het net perfect in mijn agenda past.

Ik ben vrij keuk.

Al een paar dagen zo goed als continue bezig met sollicitaties aan het afhandelen.

Op het werk hebben we een vacature voor een IT Assistant lopen (inschrijvingstermijn is al achter de rug).

Nu hebben we relatief veel antwoorden ontvangen en het vergt dan ook enige tijd om door deze te lopen.
Ik heb het deze keer in een paar verschillende stappen gedaan:
Een nee/ja/misschien in de eerste stap.
Dan de misschien hoop nog eens in nee/ja/misschien
Dan de ja hoop nog eens in nee/ja/misschien
En dan de ja hoop voorzien van notities en quotaties.

Hoe dan ook, het interviewen moet nog beginnen en dan de laatste selectie (een kleine test ter plaatste).

Wel altijd een verassing wat voor een grote diversificatie er terug te vinden is in de brieven en curriculae en dit op alle vlakken: pure inhoud, weergave, stijl, …

Soms toch echt wel eens ferm gelachten. Wat bepaalde mensen durven te schrijven.
Ik ga hier nu geen voorbeelden aanhalen, maar een paar tips voor al wie solliciteert is toch
- lees, herlees, herlees en laat herlezen: er mag geen enkele fout instaan.
- straal respect uit door vrij formeel te zijn (”dag” komt niet echt goed over, “Geachte” is iets beter)
- verplicht de lezer niet tot acties (mijn CV kan je lezen op, je moet mij maar bellen voor meer info)
- volg de taal van de advertentie (geen brief in het Nederlands en CV in het Frans als de advertentie in het Engels is)
- via e-mail zorg je er best voor dat de attachments standaard bestanden zijn (bijv. PDF) zodat je vrij zeker bent dat de ontvanger ze kan lezen (een Quarck Express document kan wel vrij mooi overkomen maar heeft iedereen hier een lezer van)
- hou het de relevante informatie; meer aandacht besteden over je DJ activiteiten in het weekend voor de jeugdclub maar gewoon zeggen dat je netwerken kent

En nochtans staat het internet vol van tips en voorbeelden.

Geen anti-climax, geen echte climax ook niet.

Wachten op het onverwachte, hopen op het onverhoopte.
Maar het was het verwachte, het was het verhoopte.
En toch.

Schoon reeks.

Trouwens, Nick Drake sloot inderdaad reeks 3 af met het fantastische Northern Sky.
Ik ga ook eens op zoek naar Lambchop. Leek me dan – een stevige 4 weken geleden – ook een goed nummer.

Het is toch gelukt.
Een videospeler
Een videocassette met De Parelvissers
Een uurtje tijd

Eindelijk

Bouw ik het nu te veel op?
Heb ik een te groot verwachtingspatroon?
Zal het niet resulteren in een anticlimax?

En dat we het subiet allemaal gaan weten.

Ik had gedacht vanavond eindelijk eens naar de laatste episode der Parelvissers te kunnen kijken maar blijkbaar hebben de sympathieke ontleenders (geen sarcasme maar echt gemeend uit de grond van mijn hart) ofwel de verkeerde cassette bezorgd ofwel hebben zijn – oooooh – er iets over genomen.

Een mens zou spontaan godslasterende termen eruit gooien.

Vraag boven alles of het nu ook nog de moeite waard zal zijn…

Ondertussen is mijn queste naar een goeie en betaalbare hard disk recorder goed bezig.

Vanavond voor het eerst in jaren op eigen initiatief op een zondag nog eens naar VTM gekeken en natuurlijk Р̩̩n zal het geweten hebben Рnaar Robland.
Rob is nog nooit echt mijn favoriet geweest en ik moet eerlijk zeggen dat het concept van het programma me heel sterk aansprak maar de presentator – ons aller Rob Vanhoudenhove – niet zo goed zag zitten. Ik moet zeggen dat het vanavond nog best meeviel. Hij heeft blijkbaar een vrij goed team van writers en scenaristen.

Het programma zelf?
Ik ben curieus naar het resultaat en de echte stappen. De filmpjes kunnen me meestal wel boeien. De 3 semi praktijkdeskundigen zitten er wat voor spek en bonen bij, alhoewel de minerva discussie toch leuk Louis Tobback in gang zwengelde.
Het idee van de legerkameraden, bezoek aan Sealand maar ook met de immoman op zoek naar een onontgonnen stuk natuur waren aangenaam.

Rob zelf?
Nu ook nog even op ̩̩n aan het kijken Рmet ̩̩n oog op de notebook en een andere op de televisie Рnaar Alles Kan Beter. Daar vind ik hem nog altijd frisser in. In die zin dat hij vooraf niet duidelijk maakt dat hij een stuntillige actie zal ondernemen maar het gewoon doet en achter pas stellingname doet. Rob is niet slecht bezig en men blijft het natuurlijk Rob. Benieuwd hoe hij het de volgende keer bakt.

Ik weet niet of het nu iets te maken heeft met het feit dat ik al van 4 uur wakker ben en met moeite evenveel uur geslapen heb tot nog toe of gewoon dat die Nick Drake echt goed is/was, maar ik zit al de godganse dag met Northern Sky in mijn hoofd op een manier dat ik er zelfs van ontroerd wordt.

Genieten met bakken. De ene keer als negatieve song beschouwen, de andere keer als positieve.

Dit is duidelijk één van die nummers die ik op mijn lijstje zet van nummers die mij nog lang zullen bewegen.

En dat die mens al dood is…

I never felt magic crazy as this
I never saw moons knew the meaning of the sea
I never held emotion in the palm of my hand
Or felt sweet breezes in the tops of a trees
But now you’re here
Brighten my northern sky.

It’s been a long time that I’m waiting
Been a long TIME that I’m blown
been a long time that I’ve wandered
Through the people I have known
Oh, if you would and you could
Straighten my new mind’s eye.

Would you love me for my money
Would you love me for my hair
Would you love me through the winter
Would you love me ’til I’m dead
Oh, if you would and you could
Come blow your horn on I.

I never felt magic crazy as this
I never saw moons knew the meaning of the sea
I never held emotion in the palm of my hand
Or felt sweet breezes in the tops of a trees
But now you’re here
Brighten my northern sky.

pling

Vorige week hebben wij de laatste en blijkbaar alles onthullende (of net niet) aflevering van de parelvissers gemist. Niet dat ik er zo rouwig om ben gezien de reden van het missen onze afwezigheid was in het relatief kille thuisland en wij konden genieten van de aangename temperaturen in het o zo verre en even aangename Tenerife.

Hoe dan ook wil ik absoluut graag nog deze laatste aflevering zien. Mijn immer sympathieke schoonvader heeft dan ook deze op video gezet, maar bij gebrek een videorecorder/speler hebben we nog altijd deze laatste aflevering niet kunnen bekijken.

Dan maar op zoek gegaan naar een torrent, maar ook die is blijkbaar niet gemakkelijk te vinden (de torrent an sich wel maar niemand die hem voedt).

Dan toch maar zien of ik ergens een video even kan lenen (of de woonkamer erbij misschien van de eerste keer) voor een avondje terwijl de twee klein mannen aan het slapen zijn.

Trouwens, zo net naar Nick Drake met Northern Sky aan het luisteren. Was dit ook geen liedje van de eindgeneriek? Zalig muziek als je het mij vraagt.

Vandaag niet veel gedaan.

Ik kon ondanks de pijn in hoofd en ledematen toch niet in mijn bed blijven.
Dan maar wat doelloos rond gewandeld beneden, wat opgeruimd, mailtjes checken, etc.

Eigenlijk niet veel zaaks maar toch één ding goed gedaan vandaag.
Er staat een notebook al zo goed als verticaal geclasseerd op de bureau. Probleem was heel eenvoudig: de notebook was met geen stokken meer vooruit te branden. Het opstarten duurde op zich al een half uur en dat nog voor Windows of om het even welk OS opgestart werd.
Gezien dat alles tijdens de POST al fout liep, dan maar beginnen de hardware ontmantelen voor zover mogelijk (het blifjt een notebook).
Geheugen eruit, harddisk eruit, alle mogelijke opties in de BIOS – voor zover toegankelijk – afgezet.

Maar niets bleek te helpen. Het onding bleef maar onmogelijk en tergend traag opstarten.

Tot vandaag! Heel den boel gedemonteerd en ook de batterijen eruit gehaald. En wat bleek, opstarten was sneller dan ooit (’t is te zeggen, weer zoals vroeger). Blijkt dat één van de batterijen zo dood is als een pier. Het oplaad mechanisme van de notebook kan daar blijkbaar niet goed tegen een heeft blijkbaar IRQ e.d. gewijs alle voorgang aan de oplader…

Defecte batterij eruit en heel den boel is weer in orde. Yippie.

Lang geleden maar deze namiddag naar huis getrokken en in mijn bed gekropen.
Pijn, moe, koorts.

Toch nog iets kunnen eten vanavond maar dat liep ook niet echt zoals gepland.
Mijn lieftallige was frietjes halen. Deze avond moest ze nog naar een vergadering van de 2daagse (waar ik normaal naar toe moest, maar wegens de niet al te beste conditie heb ik haar laten gaan in mijn plaats).

Terug thuis van de frietkotman hoor ik onze immer opgewekte dochter – zeker als het friettime is – al huilend binnenkomen. Blijkbaar had ze bij het voorproeven net iets meer dan het frietje verorberd maar ook een tandje van het immer klassieke frietvorkje.

Even de doktor gebeld – kwestie van zeker te zijn – en die heeft haar doorverwezen naar spoed.

Gezien het plastic is – pakt niet op een foto – en gezien ze geen pijn heeft – gastroscopie voor zo’n kleine pruts, waarmee ik onze dochter bedoel, lijkt me iets te vergaand. Dan nog wat eten voor haar zodat het tandje zeker zakt.

Volgende acties is een tijdje op het potje gaan en de fecaliën onderzoeken op iets wat er niet echt in thuis hoort maar er naar ons hopen binnenkort snel in verwerkt zit.

Vanavond eens wat ge-experimenteerd met de fantastische browser Lynx. Niet dat dit onmiddellijk mijn standaard browser worden zal, maar het is wel eens verfrissend om een stap terug te zetten, afstand te nemen van alle grafische bloatware en over te stappen naar een back to basics programma.
Terug naar DOS. Ik ben er mee groot geworden (DOS, niet Lynx) en heb de allereerste versie van Netscape nog gehad als eerste echte browser. Daarvoor nog wat gespeeld met de Compuserve maar dan met mijn fantastische 2k4 en een onbetaalbare verbinding naar het o zo dure doordat het maar liefst twee zones verder zat Brussel.
Hoe dan ook, browsen in DOS lijkt me wel een ervaring te zijn wat volgens mij ook veel slechtzienden beleven. Iets waar de meeste mensen niet echt stil bij staan, en zeker die flashy sites niet waar eigenlijk niets anders te zien is dan een flashfilmpje waar er enkel op grafische elementen kan geklikt worden. En in alle eerlijkheid vind ik dergelijke sites zelfs voor mij niet altijd even duidelijke en transparant.

Hoe dan ook, Lynx is ook niet slecht om de basis structuur eens anders te bekijken en te controleren (uitlijning, verborgen tekst, …).

De nieuwe IE7 ziet er natuurlijk ook niet slecht uit. Kijk maar eens naar deze mooie demo: WMV file.

… en een mens is het al weer helemaal gewoon.
Niet dat het echt een extra zware dag was. Gewoon wat vergaderen, wat administratie en een iets vollere mailbox dan gewoonlijk (maar dat viel uiteindelijk ook wel best mee).

Het grootste probleem is echter wennen aan de vermindere hoeveelheid voedsel dat een mens tot zich neemt op zo’n dag als vandaag ten opzichte van een week geleden.

OK, de keuken in het hotel was niet wat men haute cuisine, verfijnde keuken of bijzonder variërend noemt; maar het was wel best aangenaam.

Iedere morgen beginnen met een royaal spreekwoordelijk Engels ontbijt: worstjes, bonen, warme tomaten, spiegelei de ene keer, roerei de andere keer, omelet nog een andere keer en natuurlijk vergezeld van de nodige toast. Daarna volgen met wat croissants, een donut, een heerlijke chocoladebol of gewoon een boterhammetje met marmelade. En een perfect einde dat natuurlijk een kommetje fruit met wat natuuryoghurt.

Gelukkig niet te lang moeten wachten eer het middag werd – blijkbaar kan een mens pas om 13u hiervan beginnen genieten – om dan het tafelen verder te zetten met het nodige drie gangen buffet.

Een klein vieruurtje om de al gemaakte gaatjes te vullen en een uur of 3 later genieten van min of meer hetzelfde buffet met een gang min of meer.

Wat er ook van is/was, een paar dagen is dat best leuk, wat langer begint de eentonige variatie wat minder te zijn en ben ik vandaag best gelukkig om weer een iets minder gevarieerd maar gefundeerdere maaltijd te nuttigen. Less is more zekers.

En dan nog maar één kilo bijgekomen! Ik zou dat hier eens moeten proberen.