Tijs kruipt.
Niet echt van vandaag pas maar al een tijdje. Hij doet ferm zijn best om zo snel mogelijk zijn doel – een flitsend boek, een blad, het touwtje van het licht, etc – te bereiken.
Maar het kruipen is echt veranderd van de klassieke parastijl – vooral elleboogwerk – naar hand en kniewerk.

Vandaag is het nog een stuk verstrafferd en is het een absolute noodzaak geworden om de bodem van zijn park te verlagen. Hij stond gewoon recht en dan komt de rand van zijn park tot een ferm stuk onder zijn schouders. Dan maar uit zijn park gehaald om de bodem te verlagen. Maar voor ik het goed door had, stond hij gewoon recht aan onze salontafel. Gaan we dus ook even aan de kant zetten. Het is niet zozeer de tafel maar de instabiliteit van Tijs die me zorgen baart. Ook het feit dat hij niets liever doet dan het glazen tafelblad opeten…