Ik moet dringend eens een paar kostuums gaan kopen. Niet dat ik deze zo vaak nodig heb – er is wel enige vorm van dresscode op het werk, maar het hoeft niet echt een maatpak te zijn – maar het ware toch wel handig om op specifieke gelegenheden over een klassiek ensemble te beschikken.
Nu denk ik dat ik toch beter iets meer ga doen aan mijn vorm eer ik investeer in dergelijke outfits.

Wat ik dan zeker zal doen is het etiketje van mijn mouw verwijderen. Er zijn nog altijd mensen die bij hoog en laag het etiketje op hun mouw willen laten hangen. Precies of ze echt willen showen met hun kostuum van – ik zeg maar iets – Van Gils en dit heel duidelijk aan jan en alleman willen tonen dat dit een Van Gils is. Misschien bevatten e werkelijk de ware toedracht van dit etiketje niet en denken ze dat het deel uitmaakt van het kostuum. Hoogswaarschijnlijk kunnen ze ook niets in hun zakken steken omdat deze nog altijd dicht genaaid zijn.

Het einde is in zicht. Het schooljaar is bijna afgelopen voor onze kleine Fien. Nu is het eerste schooljaar een jaar vol souveniers, meer dan de andere jaren aangewien zij al die leuke uitstapjes en momenten voor de allereerste keer heeft meegemaakt.
Fien kan wel nu al hier en daar iets navertellen, maar echt getrouw kan je het niet noemen. Veel korrels zout, veel grote leemtes invullen en vooral veel denken.
Nu ben ik bijzonder blij dat ze bij Fien in school het initiatief genomen hebben om bij de meeste zaken foto’s te trekken. Nog beter is dat ze nu een CD gekregen hebben met alle foto’s netjes erop en mooi onderverdeeld.

Fien ‘bemant’ de spuiten.

Het is bijna vakantie voor onze Fien.
Na een volledig jaar naar school al te gaan als peuter mag ze volgend jaar starten als kleuter. Ze blijft bij wijze van spreken nog een jaartje zitten in het eerste jaar, maar dat vinden we helemaal niet erg.
Strikt gesproken zal ze dan in het juiste jaar zitten, maar het is toch een beetje vreemd dat het echt op 4 dagen aankomt.
Maar ook hier meen ik te zeggen dat het beter is dat ze hier even blijft dan dat dit binnen 3 jaar of nog veel later gebeurd.
Ik heb het meegemaakt – ook 3 januari – toen ik niet mocht overgaan de eerste keer van het derde kleuter naar het eerste studiejaar en ik weet nu nog dat dit een enorme impact had op mij.

Vandaag hebben we het obligatoire bezoekje gebracht aan Kind en Gezin. Je weet wel, die plaats waar vriendelijke vrijwilligers statistische informatie verzamelen over de klein mannen om percentilen en dergelijke te bepalen.
Nu was het zo, en dat lijkt me geen uitzondering te zijn, dat Tijs ergens qua lengte varieerde tussen de 59cm en de 66cm. Er waren blijkbaar veel subjectieve factoren en parameters die een nogal grote invloed hadden op het resultaat zoals: gestrekte benen, mooi rechtliggen, het juist hanteren van de ‘schuiver’, etc.
We weten natuurlijk dat Tijs niet van de grootste is en dat we naar alle waarschijnlijkheid nooit een extra lang bed zullen moeten kopen voor hem. Bij de dokter van dienst aangekomen, heeft deze toch zich aan een voorspelling gewaagd over de uiteindelijke lengte: 1m60 en met een beetje geluk 1m65. ‘t Zal wel wezen.
We gaan hem vanaf nu iedere dag wat aan de ‘verlenger’ leggen. Voor minder dan 2m10 gaan we niet.

Of toch misschien beter assertiviteit en optimisme gebruiken om hem door ‘de woeste wildernis van het leven te loodsen’…

… Paris s’éveille…

En ik heb het aan de lijve kunnen meemaken dit weekend.
Zaaalig
Was dringend eens nodig om er even tussenuit te gaan.
Dan maar de ‘echte’ toerist uitgegangen in het o zo verre maar eveneens verschrikkelijke dichtbije Parijs.
Even bovenaan de Tour Montparnasse gestaan, beslist om niet 2 uur aan te schuiven bij de Eifeltoren, bootje op de Seine en shoppen in La Fayette.

Maar iedere minuut de moeite waard.

Wat me wel is opgevallen is dat Parijs nog steeds even duur is, maar dat ‘wij’ langzaam duurder worden.

Nu nog eens teruggaan en om tonnen foto’s te trekken.

Ik kan relatief goed blind typen.
Of het nu een azerty of qwerty keyboard is.

Af en toe is het nog wel nodig om een blik op de toesten te werpen voor specifieke tekens zoals % en $ maar het “daskeyboard” project gaat me nu toch wel ver.

Het zou natuurlijk alles mooi oplossen bij ons op het werk omdat we dan geen localised keyboards meer moeten aanschaffen en echt iedereen een generic kunnen bezorgen.

Enkel nog een oplossing bedenken voor het verwijderen van de typex achteraf.

Blijkbaar al een tijdje alleen maar in drafts aan het werken en bijgevolg nog niet veel laten merken van de updates.
Geen idee waarom maar nu toch maar alles publishen.

‘t Is goed in eigen blog te kijken, net zo voor het slapen gaan…

Eergisteren in de morgen langs een fantastisch veld met bloeiend vlas gereden. Ik had natuurlijk mijn D70 niet bij.
Toen het avond was er van de vlasbloem niets meer te zien. Ik had nochtans de bedoeling wat te gaan fotograferen bij de avondzon.
De volgende morgen was opnieuw hetzelfde veld in bloei. Blijkbaar gaan de bloemetjes dicht bij de felel zon.
Deze morgen dan toch maar toestel meegenomen voor het geval dat er nog veel bloesems waren maar het was gene vetten. Alles toch uitgebloeid.
Bummer.

Fantastisch programma en niet veel moeten installeren. Kan niet alles maar laat toch toe een stapje verder te gaan zonder alle command line tools te moeten gebruiken.

De kortste nacht heb ik alvast achter de rug en bijgevolg de langste dag ook. Ik ben moe. En dan nog schoon weer en goed warm.
‘t Is ook nooit goed.

Voor die ene keer dat ik echt vroeg op ben en klaar sta om de opkomende zon te fotograferen is er natuurlijk geen.
Bummer

Zonet geboden op een fm radio transmitter om in de wagen. Met een beetje geluk heb ik binnen hier een een paar dagen/weken dit kleinnood. Laat ons hopen dat de kwaliteit toch voldoende is.
Laat me eindelijk toe een gewone USB stick met met wat muziek op af te spelen in de auto.

Het is niet te doen in de bureau wat de hitte betreft. De airco kan echter om onverklaarbare reden geen soelaas brengen. Dan maar deze oplossing eens uitproberen?

Ik ben een chocolade eter en sommige van deze zijn wel degelijk om op te eten.

Gisteren van mijn zus en Jan een schoon kado gekregen: zo’n brander die je op je terras kan zetten en enkel wat gas nodig heeft om allen er rond te verwarmen wanneer de avonden iets frisser zijn.
Ik heb het geheel vanavond in elkaar gevezen en wou het eigenlijk al gebruiken want, ondanks de warme dagen eergisteren en gisteren, was het toch maar frisjes. Ik was zelfs genoodzaakt een pull aan te doen om toch iets warm te hebben.
Ontbreken nog: een fles gas en stuk buis om alles aan de praat te krijgen. Ik ben kan haast niet wachten.

Nog erger dan Bush met Afghanistan of enkel maar een klein probleempje bij een bepaalde zoom?

Schoon weer vandaag, nog straffer schoon weer dan gisteren. En het is maar best ook want onze kleine Tijs treedt vandaag toe via een klassieke procedure tot de grote gemeenschap van de katholieken.
Ideaal om met deze temperaturen de friste op te zoeken in de kerk en hem eens extra af te koelen met een scheutje water. De geestelijke van dienst verontschuldigde zich dat het water al een beetje afgekoeld was maar dat was niet zo verschrikkelijk erg. Alhoewel Tijs het op het eerste zicht en gehoor niet bijster verkwikkend vond, denk ik toch dat hij er een klein beetje van genoten heeft.

Schoon weer vandaag en dit wil zeggen dat het vanavond geen weer was om binnen te blijven. Nog straffer, dat het weer was om buiten te zijn en niet zomaar op uw gat te zitten en naar het gras te kijken (of de plas die ondertussen een droge kuil geworden is). Wat kon er beter gebeuren dan dat onze sympathieke buren samenkwamen en de tapkraan nog eens gespoeld werd.
Njam.

Niet te doen.
We hebben de goedkoopste taxi gekregen maar dat was er duidelijk aan te merken
Het lichtje van de benzine tank brande en de wijzer op minder dan nul.
Het olie lampje – i.e. te weinig olie/oliedruk – brande continue maar daar weinig van gemerkt.
Het lampje die meldt dat de remblokken dringend moeten vervangen worden lichte op zodra er even vaart geminder werd.
Ik voelde de plassen -qua slag tegen de onderkant van de wagen, niet wat de vochtigheidsgraad betreft – onder ons wanneer we er door tjeezden.
Maar toch veilig aangekomen en dringen wat aan nachtrust toe.

SN/LOT zijn fantastisch. Niet enkel veel vertraging, ook niet veel informatie hieromtrent maar toch wel een paar keer van gate veranderd.
Met een gigantische lege maag de 2 gigantische – ook hier neem ik de toevlucht tot een stijl en niet zozeer tot werkelijke gegevens – boterhammen tot mij genomen tot ik echt niet meer kon.
Het geluk of ongeluk de mogelijkheid gekregen een enquete in te vullen en dan maar daar het een en ander in verduidelijkt.
Eenmaal een flink uur later dan verwacht het vliegtuid verlaten en in het ongelooflijke zwoele Polen – hier geen stijl maar werkelijkheid, er was net een semi wolkbreuk geweest en het was nog steeds een eind achter in de twintig graden range – gedoken richting Campus.
Gelukkig kregen we daar nog een fantastische maaltijd – waarvoor meer dan dank – en na nog wat nakaarten (check het uur) toch maar voor wat slaap gekozen.

Gisteren ben ik naar Natolin vertrokken. En omwille van het gemak en toch enigszins omwille van de zekerheid toch maar met de trein uit Blankenberge vertrokken.
Nu was het net voor het vertrek beginnen regenen met als gevolg dat de helft van alle senioren/toeristen in allerlei een toevlucht tot het station genomen hadden en huiswaarts trokken. Resultaat: een kwartier voor vertrek stond er ca. 50 man voor het enige open loket. Tuurlijk moest iedereen hun eigen ticket kopen en liefst een diep grabbelen in de zee-wijde portemonee om tot op de cent maar te kunnen passen. Resultaat: als ik mooi in de queue had blijven staan, had ik niet alleen de juiste trein maar ook die erop nog gemist.
Dan maar mijn toevlucht genomen tot Vera, de nogal breed en frigide uitgevallen automatische ticket dispenser.
Na – een echte vrouw waardig – mijn bancontact te hebben ingeslikt een ticket heen en terug gekregen.
Toch maar even gevraagd aan de extreem vriendelijke conducteur – sarcasme galore – of het terug deel van mijn ticket nog geldig was de vrijdag daar ik van Vera – en nu geen sexistische opmerkingen laat staan feiten die hierop alluderen – geen duidelijk antwoord kon krijgen. Het antwoord was niet het verhoopte en ik moest me maar tot een loketbediende wenden en het daar opgelost krijgen.
Eenmaal het fantastische station “Brussel-Nat-Luchthaven” bereikt, vol goede moed naar het loket gestapt.
Na de nodige uitleg verschaft te hebben, krijg ik een uiterst klantvriendelijke – sarcasme galore bis – loketbediende die me duidelijk geen keus liet dan blijven zagen tot er enige vorm van bereidwilligheid boven kwam om toch maar een inspanning te leveren en te horen wat er kon gebeuren. Uitspraken als “Waarom nemen jullie toch altijd een heen en terug?” en “Maar dan moet je toch geen ticket bij Vera kopen.” waren gevallen. Ook nog de bijzonder leuke opmerking gekregen dat Zaventem helemaal niet hetzelfde is als de luchthaven en ik het bijzonder voor de handliggende “Brussel-Nat-Luchthaven” moest ingevuld hebben.
Dan tenslotte een formulier ingevuld – de al iets vriendelijker loketbediende bood me zelfs aan een kopie hiervan te bezorgen – met de vraag de ‘terug’ terug te betalen want wisselen kan onmogelijk. Er zou wel nog een stuk administratiekosten bijkomen. Laat ons hopen toch iets minder dan het teruggevraagde bedrag.
I’ll keep you informed.

‘t Was papaverwendag in het eerste kleuter vandaag. Inge had al een tijde geleden een mamaverwendag achter de rug – die trouwens zeer productief was, cfr vaderdag.
Ik mee natuurlijk. Het was stralend weer en ik wist dat het leuk zou kunnen worden. Benieuwd wie de andere papa’s zijn en of ze enigszins overeenstemmen met het beeld dat je van de mensen maakt aan de hand van hun kind.
Het was niet echt verwennen in de zin van verwend worden maar eerder ons goed amuseren met onze spruiten of onder papa’s eens goed voetballen met de prutsen als supporters/toeschouwers.
Fien vond alles wreed leuk behalve de voetbalmatch tussen de papa’s omdat ze zelf niet kon meedoen. Tjah, maar we zijn wel gewonnen

Eén van de betere 404s die ik al gezien heb.

Het is vaderdag vandaag en Fien zou niet op kleuterschool zitten als ze niets hadden gemaakt voor de papap’s. Het moest natuurlijk een verrassing blijven en ze heeft heel straf haar best gedaan om dit ook zo te houden.
Deze morgen door haar wakker gemaakt, bedolven onder de zoenen en een schoon kado: een fles wijn met een zelfgeschilderde das/plastron eraan. Het etiket werd vervangen door een foto van Inge en Fien tijdens de ‘mamaverwendag’ een tijdje geleden. Op diezelfde dag hebben ze met de mama’s ook afdrukken in verf van hun handen gemaakt, mooit uitgeknipt en geplasificeert en dit als onderzetters. De laatste waren verpakt in lege AIT doosjes – waar zouden die vandaan komen – met een tekeningetje op.
Tuurlijk moest er ook nog het obligatoire versje bij – eentje met veel santé’s erin.
Fun.

Nog een laatste keer met hopen klaver – hoop ik.