Gisteren Elvis Costello gezien in Antwerpen.

Eerste obstakel was de wagen. Costello staat gekend om een vrij flexibele duur van zijn concerten. Bijgevolg is het toegewezen zijn op de vaste treinverbindingen om terug thuis te raken op dezelfde kalenderdag een iets te groot risico. Parking was geen issue. De weg naar de parking nog minder. De kostprijs van de parking deed mij even denken dat ik toch maar beter een taxi genomen had.

De zaal, Elisabethzaal, een tweede obstakel. Gemakkelijk te vinden is niet je dat, vooral als ze de poorten volledig dichtlaten en op geen enkele manier duidelijk maken dat er binnen hier en een uur iets te beleven valt.

Het concert zelf was bijzonder goed. Costello beweert wat last te hebben van één of ander virus op zijn stem. Vraag die ik me dan onmiddellijk stel is hoe het klinken moet als hij geen last heeft. Ergens de vrees dat we enkel zaken van de nieuwe CD gingen horen. Gelukkig had hij vrij snel door dat wij toch op iets anders gehoopt hebben. De klassiekers passeerden de revue à volenté (met hier en daar wel een aangepaste versie die er best mag wezen en ook een paar goeie nummers van zijn recentste CD). Na een goed uur verdween de man echter van het podium. Wat applaus, nog wat meer applaus, hier en daar een goed gemeende stemverheffing, een vingerfluit en jawel; reactie op het podium. Drie nummertjes en weer hetzelfde ritueel. Ofwel was hij ons ferm aan het jennen (hoe hard blijven ze) maar aangezien de zaallichten nog zo zwart als zijn kostuum bleven, konden we er vrij zeker van zijn dat er nog een reeks trisnummers volgde. Na een goeie 10 minuten – trouwens een vrij vreemde gewaarwording dat dertigplussers een dergelijk gemeend enthousiasme tonen – aandringen kwam hij/kwamen zij opnieuw nog een paar sterke, vooral werk van begin 80, brengen. Blijkbaar derde keer, goeie keer want nog een groot half uur gespeeld en ge-eindingd met een magistrale versie van I Want You.

De man verdween, de zaallichten zachtjes aan. Het was gedaan. Een stevig indruk maar nog steeds het gevoel dat de man een blijver is.

Nu even wachten wat zijn klassiek werk zeggen zal.